"งั้นพอจะคบกันในฐานะคนรักได้ไหมลูก หมอหนึ่งเองก็อายุเยอะแล้วนะแม่เองก็อยากเลี้ยงหลานเต็มแก่แล้ว"
แอนนี่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งเขินอายเข้าไปอีกแทบไม่กล้ามองหน้าหล่อเหลาของราเชนทร์เลย
"เอาเป็ว่าลองคุยกันก่อนดีกว่าไหมครับ ผมกับน้องแอนนี่จะได้มีเวลาศึกษาดูใจกันเพิ่ม บอกตามตรงหมอแบบพวกเราไม่ค่อยมีเวลาตามใจแฟนอยู่แล้วพี่กลัวว่าน้องแอนนี่จะรับไม่ได้ข้อนี้"
ร้อยทั้งร้อยผู้หญิงที่ตอนแรกบอกยอมรับได้พอคบกันต่อไปพวกเธอก็รับไม่ได้เขาเองก็เข้าใจดีในความบกพร่องข้อนี้ของตัวเอง แต่ถ้าจะให้เขาปรับตัวมันก็คงไม่ได้เพราะเขาเป็หมอคนไข้ก็สำคัญกับเขาเช่นกันเลยต้องหาคนที่เข้าใจและรู้ใจที่สุดมาดูแล
"เอาแบบนั้นก่อนไหมหนูแอนนี่ แม่ว่าก็ดีนะเดี๋ยวถ้าลูกชายแม่ทำไม่ดีกับหนูบอกแม่ได้ทันทีเลยนะลูก"
"ค่ะคุณแม่"
แอนนี่คิดว่าคงปล่อยให้เป็แบบนี้ไปก่อนเดี๋ยวเธอค่อยหาทางจับราเชนทร์ให้อยู่หมัดอีกที อีกอย่างเธอจะได้มีโอกาสหาความสุขก่อนแต่งงานด้วย
ทางคุณหญิงจันทราก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ อย่างน้อยลูกชายของเธอก็มีท่าทีอ่อนลงแล้ว แบบนี้อีกไม่นานเธอคงได้อุ้มหลานตัวน้อย และลูกชายเธอจะได้ออกห่างหลานสาวนอกคอกคนนั้นด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัว
ราเชนทร์ไม่รู้ว่าข่าวการคบหาของเขาแพร่ออกไปได้ยังไงแต่ก็คงจะเป็ผู้เป็แม่แน่ๆ ที่ปล่อยข่าว ทำให้วันนี้การมาทำงานของเขาถูกจับจ้องด้วยสายตาของเพื่อนร่วมอาชีพหนึ่งในนั้นก็คงเป็ดวงดาว
"ยังไงกันคะหมอหนึ่ง ดาวใงงไปหมดแล้ว"
เธอมั่นใจมาตลอดว่าเธอต้องได้แต่งกับเขาแน่นอนมาวันนี้เหมือนความฝันเธอพังทลาย แถมยังอายผู้คนในโรงพยาบาลอีกด้วย
"คุณแม่ท่านให้ลองศึกษาดูใจกันก่อนครับ ท่านคงเห็นผมอายุเยอะแล้ว"
"ว้า...แบบนี้สาวในที่โรงพยาบาลก็อกหักกันเป็แถวสิคะ หมอหนึ่งมีแฟนแล้ว" รวมทั้งเธอด้วย...
"ยังไม่รู้เลยว่าจะคบกันไปได้ไหมเธออาจทนผมที่ไม่มีเวลาให้ก็ได้นะครับ"
ราเชนทร์ตอบยิ้มๆ แต่ดวงดาวภาวนาอยากให้มันเป็แบบนั้นเสียจริงเธอจะได้เข้าเสียบได้เลย เธอรักของเธอมาตั้งหลายปีจะมาชุบมือเปิบได้ยังไง
ชายหนุ่มคิดไม่ตกว่าหลานสาวของเขาจะรู้เื่รึยัง แล้วถ้าเธอรู้แล้วป่านนี้ไม่งอนเขาแก้มป่องเลยเหรอ ตอบคนอื่นยังไม่ลำบากใจเท่าตอบหลานสาวคนสวยของเขาเลย เฮ้อ...
กรี๊ด !...
"ไม่มีทางเป็ไปไม่ได้ ทำไมคุณอาทำแบบนี้ ไม่ได้ฉันจะนิ่งนอนใจอะไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"
อลิสากรีดร้องด้วยความโมโหรีบลุกขึ้นไปแต่งตัวเตรียมไปหาคุณอาที่โรงพยาบาลเธอจะไม่คิดเยอะปล่อยให้พวกผู้หญิงพวกนั้นมาตอมคุณอาของเธออีก
เพราะด้วยเป็คนสวยน่ารักและยังเป็ดารานางแบบทำให้อลิสาดูโดดเด่นกว่าใครทั้งรูปร่างหน้าตาและท่าทางที่ฉายออร่าออกมาเวลาเดินเข้ามาในโรงพยาบาลที่ไม่บ่อยนักที่เธอจะมาที่นี่แต่ต่อไปที่นี่จะเป็ที่สิงสถิตของเธอเลยก็ว่าได้
"มาพบคุณหมอหนึ่งค่ะ"
"นัดไว้รึเปล่าคะ"
ประชาสัมพันธ์และพยาบาลที่อยู่ตรงนั้นต่างหันมาสนใจผู้หญิงสวยถึงแม้จะใส่แว่นตาอันใหญ่ปิดบังใบหน้าก็ตาม
"ไม่ค่ะ บอกเขาว่าอลิสามาขอพบเขาจะทราบเอง"
เห็นแบบนั้นประชาสัมพันธ์เลยโทรไปถามเลขาหน้าห้องราเชนทร์แต่ชายหนุ่มดันติดประชุม
"เชิญขึ้นไปรอบนห้องทำงานก่อนนะคะคุณหมอหนึ่งท่านติดประชุมค่ะ"
ดีที่เธอตามข่าวซุบซิบดาราอยู่บ้างจึงทำให้รู้ว่า อลิสาก็คงจะเป็หลานสาวคนเดียวของท่านประทานที่แรงๆ มีแต่ข่าวคาวๆ คนนั้นแน่ๆ
แม้จะร้อนใจเพียงใดแต่อลิสาก็ต้องพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองเธอไม่อยากะเิอารมณ์ใส่คุณอาแล้วทำให้เขาไม่พอใจ
แต่เพียงคิดว่าคุณอาที่เธอรักแต่งงานกับคนอื่น หญิงสาวก็เจ็บแปล๊บในหัวใจความเสียใจตีขึ้นจุดที่ลำคอน้ำตาเองก็ไหลออกมาอาบสองแก้มอย่างควบคุมไม่อยู่
อึก! ...เราต้องไม่อ่อนแอ
"เดี๋ยวดาวก็ลงมือทำตามที่เราประชุมกันเลยนะครับ ถ้ามีปัญญาเพิ่มเติมถามผมได้"
"ค่ะ"
"หนูสา ! "
ราเชนทร์เปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นอลิสานั่งรออยู่แต่ที่เขาใไปมากกว่านั้นคือเธอกำลังนั่งร้องไห้
"คุณอา ฮือๆ "
ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นเขาก็ไม่สนใจอะไรรีบเดินก้าวยาวๆ ไปถึงตัวของหลานสาวที่ตนรักและเป็ห่วงอย่างใ
"ไหนใครทำอะไรหนูบอกอามาสิครับ"
"ฮือๆ คุณอา"
หมับ!
ยิ่งได้ฟังน้ำเสียงอ่อนโยนของเขาเธอก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น เข้าไปสวมกอดคุณอาเอาไว้แน่นไม่สนใจเลยว่ายังมีผู้หญิงอีกคนยืนอยู่นี้ด้วย
ดวงดาวไม่เคยเห็นว่าราเชนทร์อ่อนโยนแบบนี้กับใครมาก่อนเลย ตอนนี้เขาทั้งอ่อนโยนแววตาเต็มไปด้วยความรักความห่วงใย ปกติเขาก็อ่อนโยนกับทุกคนแต่มันไม่ใช่แบบนี้ เขาไม่เคยเป็แบบนี้กับใคร... หรือที่ผ่านมาเธอคิดไปเองคนเดียว
"เอาตามที่เราคุยกันนะครับหมอดาว ผมขอเวลาส่วนตัวนะครับ"
แม้จะเป็น้ำเสียงอ่อนโยนไม่มีอะไรแอบแฝงแต่มันกลับกระแทกใจดวงดาวอย่างมากเหมือนเขาไล่เธอด้วยคำสุภาพพวกนั้นเลย
"ใครเหรอคะพี่ณีที่อยู่ข้างใน"
"อ๋อหมอดาวคงมาไม่ทันคนนี้หลานสาวของคุณหมอหนึ่งไงคะ คนที่เป็ดาราค่ะ"
เพราะมัวแต่ทำงานจึงทำให้ดวงดาวไม่รู้ว่าหลานสาวของเขามีหน้าตายังไงรู้แต่ว่ามี ขนาดเื่ที่เป็ข่าวว่าราเชนทร์มีคู่หมั้นเธอก็รู้จากพยาบาลลือกัน
แบบนี้นี่เองเขาถึงอ่อนโยนกับผู้หญิงคนนั้นขนาดนี้ และดูท่าจะรักผู้หญิงคนนี้มากเสียด้วย เป็หลานนี่เอง...
"แปลกจังทำไมฉันคิดว่ามันมีอะไรนะ"
ราเชนทร์นั่งกอดคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นาน มือหนายกขึ้นลูบผมนุ่มสลวยไปมาด้วยความเอ็นดู ถ้าเขาคิดไม่ผิดเธอคงมาด้วยเื่ที่เป็ข่าวอยู่แน่ๆ
"คุณอาไม่รักษาสัญญา ไหนบอกจะไม่มีใครจะอยู่กับหนูสาไปตลอดแต่นี่อะไร ฮือๆ คุณอาผิดคำพูด ผิดคำสัญญาของเรา"
"หนูสาหยุดร้องไห้แล้วฟังอาก่อนนะครับคนดี "
ราเชนทร์ดึงหญิงสาวออก พร้อมกับช่วยเช็ดน้ำตาให้กับคนที่ร้องไม่ห่วงสวยเลยอย่างเอ็นดู
"ไม่ต้องมายิ้มเลยค่ะ หนูสาโกรธคุณอาจริงๆแล้วครั้งนี้ก็จะไม่ให้อภัยด้วย"
เขาคงเห็นว่าเธอเป็เด็กตัวน้อยน่าสงสารใช่ไหมถึงได้ยิ้มแบบนั้นออกมา เธอเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของเขาที่สุดแม้มันจะดูหล่อมากก็ตาม
"ขอโทษครับปากอามันยิ้มไปเอง"
เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับความน่ารักของเธอจริงๆ มันทั้งน่าเอ็นดูและน่ามันเขี้ยวในเวลาเดียวกัน