สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 67

ฉึก !! เสียงหอกของไอรี่ปักแทงทะลุร่างของสัตว์กลายพันธ์ตรงหน้า

โฮ่ก !!!! มันคำรามออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะล้มลงกับพื้นและแน่นิ่งไป

ตึง !! เสียงร่างหนักๆของมันล้มลงกับพื้น

เด็กๆพวกนี้เข้าขากันจริงๆ เวลาโดนโจมตีไอวี่ก็จะใช้โล่ของเธอเข้ามาป้องกัน และไอรี่ก็จะอาศัยจังหวะที่แฝดของเธอกำลังป้องกันอยู่โจมตีสวนกลับไปส่วนซาช่านั้นเธอเป็นคนวางแผนและคอยดูภาพรวม สตีฟมองดูเด็กๆทั้งสามคนที่กำลังจัดการเก็บซากสัตว์กลายพันธ์ตัวนี้เข้ากระเป๋ามิติอยู่

“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณลุง” ซาช่าเดินเข้ามาบอกกับสตีฟ

“อืม..ไม่บาดเจ็บกันตรงไหนนะ” สตีฟถามทั้งสามคน

“ไม่ค่ะ/ไม่บาดเจ็บคร่าx2” ทั้งสามคนตอบ

“ว่าแต่ซาช่าเพิ่มเลเวลมาขนาดนี้ได้ยังไงเหรอ เพราะไม่เห็นจะมีสกิลที่สามารถจัดการพวกสัตว์กลายพันธ์ได้เลย” สตีฟถาม

“การเข้าร่วมทีมยังไงล่ะคะ ระบบนั้นจะเป็นผู้ประเมินกับผลงานในการกำจัดสัตว์กลายพันธ์ตัวนั้นๆให้ ซึ่งประเมินอย่างไรก็ไม่ทราบหรอกค่ะ แต่ที่เลเวลสูงขนาดนี้นั้นเพราะเคยไปร่วมทีมกับคุณโฟว์น่ะค่ะ” ซาช่าอธิบาย

“อย่างนี้นี่เองระบบเป็นผู้ประเมินสินะ แล้วอย่างนี้ทหารที่ใช้ปืนและระเบิดจัดการกับสัตว์กลายพันธ์เลเวลพวกเขาจะขึ้นหรือเปล่า” สตีฟถามในสิ่งที่ตนสงสัยมาตลอด

“ไม่ค่ะเพราะระบบจะถือว่าใช้เครื่องทุ่นแรง” ซาช่าพูด

“อืม..นั่นสินะไม่อย่างนั้นส่งนิวเครียออกไปสักลูกคงเลเวลพุ่งขึ้นไปสองร้อยกันแล้วมั้ง” สตีฟพยักหน้า

“ว่าแต่เราจะเอายังไงกันต่อดียังไม่เที่ยงเลย” สตีฟถามซาช่า

“นั่นสินะคะอืม.....” ซาช่าเองก็ไม่รู้จะเอายังไงต่อดีเพราะตามกำหนดการคือจะต้องไปลุยกันในวันพรุ่งนี้แต่วันนี้ดันจัดการภารกิจได้ไวมาก

“ถ้ายังไงไปรัฐต่อไปเลยมั้ยเผื่อจะจัดการได้เร็วจะได้กลับกันก่อนกำหนด” สตีฟลองพูดขึ้นมาดู

“แต่นั่นมัน !!!” ซาช่าที่ได้ยินข้อเสนอของสตีฟก็เกิดความลังเล

“เห็นด้วยกับคุณลุงค่า ไปกันเถอะซาช่าจะได้กลับไปนอนเตียงนุ่มๆเร็วๆไงล่ะ” ไอวี่พูด

“ใช่ๆซาช่าอ่ะชอบทำอะไรตามแผนมากเกินไปแล้ว” ไอรี่พยักหน้าเห็นด้วย

“เป็นคนชอบทำอะไรตามแผนนี่เองอย่าคิดมากนักสิเราหัดทำอะไรสบายๆมั่ง” สตีฟยกมือขึ้นจิ้มไปที่หน้าผากของซาช่าที่แทบจะขมวดกันเป็นปม

“อ๊ะอย่าจิ้มสิคะไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ” ซาช่าพูด

“อายุสิบหกไม่ใช่เด็กจะเรียกว่าอะไรเล่า” สตีฟยิ้มขำกับท่าทางของซาช่า

“เฮ้อลุยต่อเลยก็ได้ค่ะ” ซาช่าถอนหายใจออกมา

“แบบนั้นสิ” สตีฟพยักหน้า

“เย้ !!!x2” สองแฝดร้องออกมาอย่างดีใจก่อนจะรีบวิ่งแข่งกันไปที่เฮลิคอปเตอร์

เมื่อทั้งสี่คนขึ้นมาบนเฮลิคอปเตอร์แล้วซาช่าก็นำเครื่องขึ้นทันที

“พร้อมนะคะ” ซาช่าถามทั้งสามคนพยักหน้าและเครื่องก็ออกเดินทางไปรัฐต่อไปเพื่อไปจัดการกับเจ้าสัตว์กลายพันธ์เลเวลสองร้อยตามข้อมูลนั่นทันที

“เลเวลสองร้อยงั้นเหรอจะจัดการยากหรือเปล่านะ” สตีฟอดพูดขึ้นมาไม่ได้เพราะตั้งแต่เจอสัตว์กลายพันธ์ที่เลเวลเกินหนึ่งร้อยเก้าสิบมาเขายังไม่เคยจัดการมันได้ด้วยตัวเองเลยสักครั้ง

อย่างเจ้าโกทแมนที่เลเวลเกือบสองร้อยนั่นสตีฟก็ไม่ได้ฆ่ามันเพราะมีเจ้าโกทแมนตัวพ่อมาช่วยไปเสียก่อน ส่วนเจ้าสไลม์สตีฟก็ใช้ตัวช่วยอย่างเจ้าของเหลวสามอย่างนั่นอีก

“กังวลเหรอคะ” ซาช่าที่เห็นสตีฟมีสีหน้าเครียดๆเธอจึงถามดู

“ก็นิดหน่อยน่ะเลเวลสองร้อยนี่ยังไม่เคยมีมนุษย์จัดการมันได้เลยใช่มั้ย” สตีฟถาม

“ค่ะขนาดที่ว่าคนที่เลเวลมากที่สุดในสิบผู้ก่อตั้งยังจัดการมันไม่ได้เลยล่ะค่ะ” ซาช่าพูด

“ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย” สตีฟพยักหน้า

“แต่ถ้าเป็นคุณลุงก็ไม่แน่นะคะเพราะค่าสถานะของคุณลุงมันเยอะมากๆ ขนาดที่ว่าหนึ่งในสิบผู้ก่อตั้งยังมีค่าสถานะไม่ถึงสองในสามของคุณลุงเลยล่ะค่ะ” ซาช่าพูดต่อ

“ว่าแต่ค่าสถานะของคุณลุงตอนนี้เท่าไหร่แล้วคะ เลเวลก็หนึ่งร้อยเจ็ดสิบแล้วด้วย” ซาช่าถามสตีฟ

“ยังไม่รู้เหมือนกันไหนดูซิ” สตีฟพูดพลางเปิดหน้าต่างสถานะของตนเองขึ้นมา

หน้าต่างชื่อ : สตีฟ แมคดูวัลล์ Level : 170อาชีพ : สุดยอดพ่อบ้าน (ฮีโร่)อายุ : 29ฉายา : คุณพ่อบ้านRank : SSSสถานะความแข็งแกร่ง 312ความเร็ว 265พลังกาย 308ความฉลาด 53โชค 18

“โหเพิ่มเร็วเกินไปหรือเปล่าคะ” ซาช่าร้องออกมาเบาๆหลังจากสตีฟแบ่งค่าสถานะนั้นให้เธอดู

“ค่าฉลาดขึ้นมาตั้งสามแน่ะสงสัยเพราะได้รู้อะไรมากขึ้นแน่ๆเลย น่าเสียดายสกิลพิเศษนั่นมันไม่คูณค่าความฉลาดด้วยไม่งั้นนะ หุหุ” สตีฟหัวเราะแปลกๆออกมา

“คิดว่าค่าสถานะประมาณนี้จะพอซัดกับเจ้าเลเวลสองร้อยนั่นไหวหรือเปล่า” สตีฟถามซาช่า

“คิดว่าน่าจะเกินพอนะคะถ้าเจ้านั่นไม่มีสกิลแปลกๆอะไร” ซาช่าเองก็ไม่แน่ใจ

“จะว่าไปก็เคยไปซัดกับตัวเลเวลเกือบสามร้อยแล้วรอดมาได้ด้วยนะ” สตีฟนึกถึงเจ้าโกทแมนนั่น

“รอดมาได้งั้นเหรอคะ !!!!” ซาช่าอุทาน

“อืม..แต่ดูเหมือนเจ้านั่นยังไม่ได้เอาจริงเลยสักนิดเพราะถ้ามันเอาจริงคงเป็นทางนี้ที่ตาย” สตีฟพูดตอนนั้นเองสตีฟและซาช่าก็ได้ยินเสียงของสองแฝดที่พูดออกมาอย่างตื่นเต้น

“ว้าวป่าล่ะ !!!” ไอรี่พูดออกมาเสียงดัง

“ป่าจริงๆด้วย” ไอวี่เองก็พูด

“ป่างั้นเหรอบ้าน่าไม่น่าจะเป็นไปได้รัฐนี้ไม่ได้เป็นป่านี่คะ” ซาช่าอุทานอย่างแปลกใจก่อนจะวิ่งไปดูที่หน้าต่างของเฮลิคอปเตอร์

ซึ่งภาพที่ซาช่าเห็นถึงกับทำให้เธอมีสีหน้าเคร่งเครียดทันที

“มีอะไรงั้นเหรอซาช่า” สตีฟเดินมาดูที่หน้าต่างพลางถาม

“รัฐทั้งรัฐกลายเป็นป่าไปหมดเลยค่ะ” ซาช่าพูด

“แล้วมันทำไมอย่างนั้นเหรอ” สตีฟยังไม่เข้าใจ

“การที่รัฐทั้งรัฐจะกลายเป็นป่าแบบนี้แสดงว่าจะต้องมีสัตว์กลายพันธ์ที่สามารถเปลี่ยนอาคารและสภาพแวดล้อมได้ค่ะ แถมการเปลี่ยนทั้งรัฐแบบนี้พลังของมันไม่ธรรมดาเลยค่ะ” ซาช่าพูดทำให้สตีฟเริ่มวิตกบ้างตอนนั้นเองจู่ๆไอรี่ก็ชี้ไม้ชี้มือและพูดอะไรบางอย่างออกมา

“นั่นๆไอวี่ดูสินกยักษ์ล่ะ” ไอรี่พูดพลางชี้ให้แฝดของเธอดูซาช่าได้ยินดังนั้นรีบหันไปมองตามมือของไอรี่ทันที

หน้าต่างเทอโรซอร์ Level : 194สัตว์จากยุคดึกดำบรรพ์ว่ากันว่ามันมันบินโดยใช้ปีกที่มีพังผืดคล้ายกับค้างคาวในการบิน

“นั่นมัน !!!” ซาช่าอุทานออกมา

“เฮ้ยไอ้ตัวนั้นมัน” สตีฟตกใจที่มาเห็นเจ้าตัวนี้บินอยู่บนท้องฟ้าตอนนั้นเองเจ้าเทอโรซอร์ก็อ้าปากและมีแสงสีส้มก่อตัวที่ปากของมันด้วยสัญชาตญาณของซาช่าเธอรีบตะโกนออกมาทันที

“หมอบลงกับพื้นเร็วค่ะ !!!!!!!!!!” ซาช่าตะโกนออกมาเสียงดังแต่ยังไม่ทันสิ้นเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็เกิดเสียงระเบิดอย่างรุนแรงก่อนเครื่องจะสั่นไปหมด

ตู้ม !!!!!!! เสียงใบพักของเฮลิคอปเตอร์ระเบิดออกจากตัวเครื่อง

กรี๊ด !!!!!!!!!!!!!! สองแฝดกรีดร้องออกมาก่อนจะหมอบลงกับพื้น

ซึ่งชั่วพริบตาก่อนที่จะเกิดเสียงระเบิดนั้นสตีฟเห็นเจ้าเทอโรซอร์นั้นยิงอะไรบางอย่างออกมาจากปากซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นแสงเลเซอร์

ตี๊ด !! ตี๊ด !! ตี๊ด !! ตี๊ด !! ตี๊ด !! ตี๊ด !! เสียงสัญญาณเตือนดังไปทั่วเฮลิคอปเตอร์ก่อนเครื่องจะล่วงลงจากท้องฟ้าทันที

“เหวอ !!!” สตีฟร้องออกมาก่อนจะคว้าสิ่งใกล้ตัวที่สุดเอาไว้นั่นคือซาช่า

หมับ !! สตีฟคว้าซาช่าเอาและพยายามจะเอื้อมไปหาสองแฝดต่อแต่ด้วยเพราะเครื่องกำลังตกทำให้พวกเขาทั้งสี่คนอยู่ในสภาพลอยตัวทำให้สตีฟไม่สามารถไปคว้าสองแฝดเอาไว้ได้

จังหวะนั้นเองสตีฟก็เห็นแสงสีส้มๆจากนอกหน้าต่างอีกครั้ง

ปิ้ว !!! แสงเลเซอร์จากเทอโรซอร์ถูกยิงออกมาอีกครั้ง

“ม่าย !!!!!!!!” สตีฟร้องออกมาเสียงดังก่อนจะมีเสียงระเบิดและภาพสุดท้ายที่สตีฟได้เห็นคือไฟที่ลุกท่วมไปทั่วห้องโดยสารและภาพที่แสงนั้นยิงแยกเฮลิคอปเตอร์เป็นสองส่วน สองแฝดไอวี่และไอรี่นั้นกระเด็นออกไปจากเครื่องที่ถูกยิงจนเป็นสองส่วน

สตีฟเห็นไอวี่ดึงโล่ออกมาจากกระเป๋ามิติก่อนจะกอดแฝดของเธอไว้แน่น

ตู้ม !!!!!!!!! เฮลิคอปเตอร์ตกลงกลางผืนป่าและระเบิดขึ้นทันทีนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่สตีฟจำได้

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

“เฮือก !! ไอรี่ ไอวี่ ซาช่า !!!!!!!!!!!” สตีฟเด้งตัวขึ้นมาก่อนจะหอบหายใจอย่างหนัก

“ตื่นแล้วเหรอคะคุณลุง !!!” เสียงซาช่าดังมาจากทางด้านหลังสตีฟ

“ซาช่านั่นเธอเหรอปลอดภัยหรือเปล่า แล้วสองแฝดล่ะ” สตีฟหันไปก่อนจะเห็นซาช่าที่นั่งอยู่ข้างๆต้นไม้ต้นหนึ่ง

“ปลอดภัยดีค่ะส่วนสองแฝดนั้นไม่รู้เลยค่ะว่าเป็นยังไงบ้างแต่น่าจะยังไม่ตายหรอกค่ะเพราะภาพสุดท้ายที่เห็นคือพวกเธอกระเด็นออกไปตอนระเบิดและไอวี่ก็หยิบโล่ออกมาป้องกันแรงระเบิดได้ทันน่าจะไม่เป็นอะไรค่ะ” ซาช่าพูด

“แล้วนี่เราอยู่นี่ไหนกัน” สตีฟถาม

“เครื่องเราตกตอนนี้อยู่กลางป่าดงดิบค่ะ” ซาช่าพูด

“คุณลุงนอนพักอีกสักหน่อยเถอะค่ะ ตกจากที่สูงขนาดนั้นแถมคุณลุงยังเอาตัวรับแรงกระแทกแทนหนูอีกด้วย” ซาช่าพูด

“ไม่เป็นไรรีบออกตามหาสองแฝดนั่นดีกว่า” สตีฟพูดก่อนจะมองดูรอบๆ

“นี่มันมืดแล้วนี่นา !!!” สตีฟอุทานออกมาเบาๆ

“นี่เรายังอยู่ในรัฐบาฮากาลิฟอร์เนียร์ซูร์ สินะ” สตีฟพูด

“ใช่ค่ะดูเหมือนรัฐนี้จะกลายเป็นป่าดงดิบของสัตว์ในยุคโบราณไปแล้ว เมื่อตอนเย็นลองสำรวจรอบๆในรัศมีสองร้อยเมตรดูแล้วค่ะแต่ไม่พบพวกสองแฝดเลยเจอก็แต่สัตว์กลายพันธ์” ซาช่าพูด

“ต้องรีบหาพวกสองแฝดนั่นให้เจอแล้วสิ” สตีฟพูดอย่างเป็นกังวลเพราะในป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์กลายพันธ์แบบนี้อันตรายมากๆสำหรับสองแฝดที่เลเวลแค่หนึ่งร้อยยี่สิบกว่าๆ

“เอาไว้ตอนเช้าเถอะค่ะตอนกลางคืนแบบนี้อันตรายเกินไป แถมพวกเราเองก็เคยฝึกในป่าแบบนี้มาก่อนพวกเรารู้ดีค่ะว่าถ้าหลงกันจะต้องทำยังไง” ซาช่าพูดพลางพยายามทำให้สตีฟสงบลง

เป็นเด็กที่เข้มแข็งจริงๆ เราเป็นผู้ใหญ่เสียเปล่าดันไม่เยือกเย็นเสียได้ สตีฟคิดในใจพลางมองไปที่ซาช่าตอนนั้นเองสตีฟก็สังเกตเห็นว่าซาช่ากำลังตัวสั่นอยู่

“อ๊ะ !!” สตีฟอุทานออกมาเบาๆก่อนจะถอนหายใจออกมาและลุกขึ้นเดินไปหาซาช่า

หมับ !! สตีฟดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้และลูบหลังเธอเบาๆ

“เวลาแบบนี้ไม่ต้องเข้มแข็งแล้วก็ได้ กลัวก็บอกว่ากลัวไม่มีใครว่าหรอกนะ” สตีฟพูดกับซาช่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนร่างของซาช่าค่อยๆหยุดสั่นก่อนสตีฟจะได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ

จบ...

error loaded