ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 21 แฟนคลับดราก้อนบอลขอเป็นเพื่อน

     เขตนอกเมือง

     คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะขับรถมาถึงที่นี่ต้องโทษตัวเองที่ตอนนั่งรถมาเอาแต่เล่นโทรศัพท์จนไม่ได้มองทาง

     แปะแปะ

     วัยรุ่นย้อมผมสีหกเจ็ดคน อายุไล่เลี่ยกับฮวางเหมาเดินออกมาจากพุ่มไม้ตามเสียงตบมือของฮวางเหมาที่เป็นคนขับรถ

      "เฮ้ พี่ชาย งานนี้พวกนายได้เงินเยอะเลยล่ะสิ?"

      เย่จื่อเฉินยิ้มหน้าทะเล้น ถึงเขาจะมั่นใจในฝีมือของตัวเองอยู่บ้างแต่สองมือก็ยากที่จะเอาชนะสี่มือ

     ถ้าคนกลุ่มนี้เข้ามารุมจริงๆ เขาอาจจะจบไม่สวยก็ได้

     อีกอย่างที่นี่มันก็เขตนอกเมืองเขายังจะหวังให้คนกลุ่มนี้ส่งเขากลับมหาวิทยาลัยอีกเหรอ

      "อย่ามัวพูดมาก เลือกเอาเองว่าจะเอาขาไหน?" ฮวางเหมาที่ไม่รู้ว่าไปเอาไม้เบสบอลจากไหนมาพาดไว้ที่หัวไหล่

      "พี่ชาย อย่าอารมณ์ร้อนนักสิสังคมปรองดองกันได้ทำไมจะต้องไล่ตีไล่ฆ่ากันด้วย จริงไหม?"

      ถ่วงเวลาเอาไว้ทางหนึ่ง ส่วนมือขวาล้วงกระเป๋ากางเกงอาศัยความคุ้นมือเปิดโทรศัพท์ เย่จื่อเฉินกดเปิดวีแชท

     เขาเปิดวีแชทได้แล้ว แต่เขาเปิดไอคอนหีบสมบัติไม่ได้

      "เจ้าเปี๊ยก แกล้วงกระเป๋ากางเกงทำไม?" ฮวางเหมาที่มีไม้เบสบอสใช้ไม่เบสบอลชี้ขึ้นลงตามมือของเย่จื่อเฉิน

      ตุบ

      โทรศัพท์ตกลงพื้น ฮวางเหมาตะโกนลั่น

      "เวรเอ๊ย จะแจ้งตำรวจเหรอ จัดการมัน!"

      วัยรุ่นหัวเขียวหัวแดงกรูเข้ามาทันทีเวลาที่เข้าตาจนคนเรามักจะระเบิดศักยภาพของมนุษย์ที่ไร้ขีดจำกัดออกมาเสมอ

     เย่จื่อเฉินเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

     เขาพลิกตัวหยิบโทรศัพท์มาไว้ในมือ แล้วกดเปิดหีบสมบัติ

     ยาปรับพลังกาย กดรับ

     ขวดหยกสวยประณีตหนึ่งขวดปรากฏออกมาในมือเย่จื่อเฉินไม่มีเวลาชื่นชมความสวยงามของมันแล้ว

     เทเม็ดยาสีทองออกมาจากขวด แล้วโยนเข้าปากทันที

     ตู้มมม!

     พลังที่เดือดพล่านหลั่งไหลออกมาจากแขนขารูม่านตาของเย่จื่อเฉินก็ค่อยๆ เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา

      "ซูเปอร์ไซย่า!"

      ไม่รู้ว่าฮวางเหมาหรือไอ้คนหัวแดงที่ตะโกนขึ้นมาเย่จื่อเฉินที่ได้ยินก็อดพูดเสียงเหี้ยมไม่ได้

      "โดนพวกนายล่วงรู้ความลับที่ฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวเข้าแล้วสิดูท่าว่าจะปล่อยพวกนายไว้ไม่ได้แล้ว"

     ซูเปอร์ไซย่า กลายร่าง!

      แค่เหวี่ยงกำปั้น ไม้เบสบอลของฮวางเหมาก็หักครึ่งทันที

     เย่จื่อเฉินเองก็ไม่ลังเล เหวี่ยงหมัดซ้ายเตะเท้าขวา เพียงเวลาไม่นานก็จัดการกับเด็กอันธพาลกลุ่มนี้หมอบกับพื้นจนลุกไม่ขึ้น

     ตุบ

      "พี่ชาย ผมไม่รู้ว่าพี่ชายเป็นซูเปอร์ไซย่า ผมรับปากเลยว่าจะไม่ปากโป้งเรื่องที่พี่เป็นมนุษย์ต่างดาวพี่ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ"

     ฮวางเหมาคุกเข่าลงกับพื้นน้ำหูน้ำตาไหลพรากเย่จื่อเฉินทำเขาตกใจมากจริงๆ

     ถึงแม้ว่าพวกลูกน้องของเขาจะไม่เคยได้เข้ารับการฝึกทักษะอะไรอย่างเป็นระบบมาก่อนแต่เรื่องการชกต่อยก็ฝีมือดีกันทุกคน อีกทั้งยังลงมือหนักอีกต่างหาก

     แต่นั้นมันตั้งแต่สมัยไหนแล้ว...

     ดูพวกลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเขาสินอนร้องโอดโอยกันอยู่ที่พื้นหมดแล้ว!

      พรูดดด

     เย่จื่อเฉินเกือบหลุดหัวเราะกับท่าทางของฮวางหมิงสติปัญญาเจ้าเด็กนี่น่าเป็นห่วงจริงๆ ดูดราก้อนบอลเยอะไปแล้ว

     แถมยังคิดว่าเขาเป็นซูเปอร์ไซย่าจริงๆ ด้วย

     แต่เล่นไปกับเขาก็สนุกดีเหมือนกัน

      "นายแน่ใจนะว่าจะไม่ปากโป้ง? อย่าคิดจะโกหกฉันมีวิธีรู้ความคิดของนาย"

     แสงสีทองสว่างวาบขึ้นในดวงตา ฮวางเหมาสั่นไปทั้งตัว

     ...

     ฉี่ราดแล้ว

      "ผมไม่พูดจริงๆ ไม่พูดเด็ดขาด ผมสาบาน..."

     ขนาดฉี่ราดแล้วฮวางเหมาก็ดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวและชูสามนิ้วขึ้นมาสาบานอย่างสัตย์จริง

     เย่จื่อเฉินเบ้ปากด้วยใบหน้าเหยียดหยามชี้ไปที่เสื้อผ้าของเด็กหัวแดงแล้วพูด

      "อืม ไม่ได้โกหกจริงๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปส่งฉันที่มหาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงด้วย"

     ระหว่างทางที่รถแท็กซี่ขับกลับมหาวิทยาลัย ถึงแม้ว่าฮวางเหมาจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่กลิ่นฉุนนั้นก็ยังมีอยู่นิดหน่อย

     กดลดกระจกรถลง ต่อให้เย่จื่อเฉินจะรับไม่ได้ก็ต้องจำใจฝืนทนไป

     เพราะแถวนี้มันไม่มีรถเลย!

    "พี่ชายครับ มนุษย์ต่างดาวอย่างพวกพี่เป็นซูเปอร์ไซย่ากันหมดเลยเหรอ?"

      ยังจะพูดเรื่องนี้อีก!

      แม้ว่าจะอดขำไม่ได้ แต่ก็ต้องแสดงต่อไป

      "ใช่" เย่จื่อเฉินทำหน้าเยือกเย็นฮวางเหมาแอบเหลือบมองเล็กน้อยแล้วพูด "พี่ชายพี่ช่วยรับผมเป็นลูกน้องพี่ได้ไหม เรื่องดราก้อนบอลผมไม่เคยพลาดสักตอนเลยนะผมฝันมาตลอดว่าอยากจะเป็นซูเปอร์ไซย่า!"

      แฟนคลับตัวยงดราก้อนบอลจริงๆ ด้วย นี่ดูจนโง่แล้วนะ

     "ไอ้ได้น่ะมันได้ แต่ฉันขอถามอะไรนายหน่อย"

      "พี่ชายว่ามาเลยครับ"

     ฮวางเหมาพยักหน้าแรงๆ

      "คนที่ให้นายมาหาเรื่องฉัน ใช่คนที่ชื่อฟู่เฉิงหมิงหรือเปล่า"

     ตอนนั่งอยู่ในรถเย่จื่อเฉินลองคิดดูแล้วเหมือนว่าคนที่มีความแค้นกับตัวเองจะมีแค่เขาคนเดียว

      "ใช่ครับ พี่รู้ได้ยังไง?"

      ฮวางเหมาทำหน้าหวาดผวา เย่จื่อเฉินเบ้ปากแล้วคว้าหมับเข้าที่ไหล่ฮวางหมิงแล้วพูดเสียงเข้ม

      "นายอยากเป็นลูกน้องฉันนี่ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันงานงานหนึ่งให้นายทำ"

      "พี่ชายว่ามาเลยครับ!"

     "ที่จริงแล้วฟู่เฉิงหมิงคือคนขององค์กรทดลองมนุษย์ที่ชั่วร้ายส่งมาโดยต้องการทำลายมนุษย์ต่างดาวและชาวโลกอย่างเรามาตลอดงานของนายก็คือจับตาดูเขาไว้แล้วรายงานให้ฉันรู้ตลอดเวลา"

     ฮวางหมิงที่ได้ยินก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมา

      คิดไม่ถึงเลยว่างานที่ได้รับมอบหมายให้ทำจะเป็นงานที่สำคัญมากขนาดนี้

     องค์กรทดลองมนุษย์

     เขาเกลียดที่สุด!

     "เพื่อเผ่าพันธุ์!"

     "น้องชาย นายไปผิดทางแล้ว!"

      เย่จื่อเฉินกลอกตามองบน

     หลังจากที่ฮวางหมิงมาส่งเย่จื่อเฉินถึงมหาวิทยาลัยแล้วก็ขับรถแท็กซี่ออกไปเลยตอนที่จะไปก็ยังย้ำชัดกับเขาว่าจะจับตามององค์กรทดลองมนุษย์นั่นไว้

     พอมาเจอคนซื่อบื้อขนาดนี้เย่จื่อเฉินก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

     แต่ต้องบอกเลยว่ายาปรับพลังกายของไท่ซางเหล่าจวินมันสุดยอดมากจริงๆ

     หลังจากที่ยานี้เข้าสู่ร่างกายเย่จื่อเฉินก็รู้สึกว่าประสิทธิภาพของกลไกการทำงานในร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

      วัดจากระดับความเร็วของการตอบสนองแล้ว อย่างน้อยๆเขาในตอนนี้ก็เร็วกว่าคนปกติทั่วไป

     เมื่อกลับมาถึงห้องรูมเมทสามสี่คนที่ไม่มีอะไรผิดแปลกก็กำลังสู้กันอยู่ในเกมลีกออฟเลเจ็นดส์

     "โอ๊ะ เจ้าห้ากลับมาแล้ว เร็วๆ มาเล่นแทนฉันหน่อยฉันปวดท้องจะตายอยู่แล้ว"

     เพิ่งเข้ามาในห้อง พี่ใหญ่อย่างคังเผิงก็กุมท้องลุกขึ้นวิ่งออกไปเลย

      เย่จื่อเฉินจึงนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ของคังเผิงตามการกวักมือเรียกของทุกคน

      ริเว่นโซโลเลน

     ที่จริงเวลาอยู่ที่หอเย่จื่อเฉินจะได้เล่นในตำแหน่งซัพพอร์ตตลอดประเด็นคือฝีมือเขาอ่อนเกินไป รูมเมทพวกนี้ก็เลยไม่ให้เขาเล่นตำแหน่งอื่น

     แม้แต่ตอนนี้ จูอิ๋นไป๋ก็ยังอดพูดตัดกำลังใจเขาไม่ได้

      "เจ้าห้า ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ นายก็เก็บพลังเอาไว้อย่าโผล่หัวออกไปหาแชมเปียนของฝ่ายตรงข้ามก็พอ"

      "ใช่ เจ้าห้า อย่าโผล่หัวออกไปหาแชมเปียนของฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดนะ แชมเปียนฝ่ายตรงข้ามมีเปอร์เซ็นต์ชนะค่อนข้างสูงไม่แน่อาจจะเป็นสตรีมเมอร์"

      "อย่าโผล่หัวออกไปเด็ดขาดนะ!"

      คำพูดของรูมเมททุกคนแทบจะไปในทางเดียวกัน พอคิดถึงสถิติของตัวเองเมื่อก่อนเย่จื่อเฉินก็เถียงกลับไม่ได้ ทำได้แค่เบ้ปากพูด

      "เออ"

     ทั้งสองฝ่ายยังไม่ส่งทหารออกมาในขณะที่เย่จื่อเฉินยังยืนอยู่ใต้ป้อมและดูกลยุทธ์ของริเว่นอยู่นั้นคิดไม่ถึงเลยว่าแชมเปียนของฝ่ายตรงข้ามจะมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเริ่มหัวเราะเยาะเย้ย

     บัดซบ แบบนี้มันทนไม่ได้แล้ว

     เมื่อเรียนรู้การใช้สกิล Broken Wings แล้วเย่จื่อเฉินก็กระโดดออกไป

      ผู้เล่นที่นำแชมเปียนเข้าสู่การต่อสู้พอเจอกับแชมเปียนริเว่นของเย่จื่อเฉินเข้าก็หยุดนิ่งไม่ขยับไปไหน

     แลกเปลี่ยนค่าประสบการณ์! แชมเปียนฝ่ายตรงข้ามมีเลือดอยู่ก้นถังแล้วอีกฝ่ายก็รับรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีก็เลยหันหลังจะหนี

     หนี!

      เย่จื่อเฉินโจมตีจนเกิดแสงสว่างจ้า

     Firstblood (ตายคนแรก) !