ตอนที่ 13
นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่เธอพูดออกมาตอนแรกผมอยากจะเข้าไปดึงแขนเธอไว้และตัดสินใจบอกทุกอย่างแต่ความกลัวทำให้ผมไม่กล้าพูดออกไป และในที่สุดก็เกือบจะเสียเธอให้ใครอีกคน
ผมแกล้งทำเป็เข้าใกล้ไลน์เพื่อดูท่าทีของพรีสแต่ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งรู้สึกผิดเพราะผมก็พอจะรู้ว่าไลน์ก็มีความรู้สึกดีๆให้ผมเหมือนกัน เราถึงได้เปิดใจคุยกันไลน์รู้ว่าผมชอบพรีสแต่เธอกลับไม่โกรธที่ผมพยายามทำตัวตีสนิทแถมยังสอนผมให้กล้าเผชิญหน้ากับมันอีกด้วย ไลน์เป็เพื่อนที่ดีและผมจะไม่ทำลายมิตรภาพนี้เด็ดขาด
วันที่ผมชวนพรีสไปดูหนังวันนั้นผมคิดว่าจะบอกความในใจกับเธอ แต่อาจเป็เพราะสถานการณ์พาไป ทำให้อดใจไม่ไหวเข้าไปจูบพรีสจนเธอใ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมก็จะทำเหมือนเดิมถึงแม้จะทำให้เธอโกรธก็ตาม
______________________
(พรีส)
ฉันนั่งจ้องหน้าจอไลน์ของจินลังเลที่จะเปิดอ่านข้อความ เพราะไม่อยากจะคุยกับเขาเท่าไหร่ ใจนึงก็โกรธอีกใจก็รู้สึกคิดถึง
ใช่ ฉันคิดถึงเขาเพราะปกติเราจะคุยกันตลอด ไม่เคยเมินใส่กันเลยสักครั้ง แต่ดูเหมือนคราวนี้จะหนักหน่วงเกินกว่าที่คิดเสียอีก
ครืด ครืด ครืด
Line
ซูม
ซูม : กูถึงบ้านแล้วนะ
ซูม : มึงอย่าเพิ่งนอนล่ะ เดี๋ยวจะเป็กรดไหลย้อน
อ่านแล้ว
ทำไมกลับช้าจังวะ : พรีส
ซูม : เป็ห่วงเขาเหรอตัวเอง
อย่ากวนตีน : พรีส
ซูม : กูแวะซื้อของนิดหน่อย ก็เลยถึงบ้านช้า
ใช่เปล่าอาจจะแวะหาเด็กสักคนก็ได้ใครจะรู้ : พรีส
ซูม : ไม่นอกใจมึงหรอก สัญญา
เจอคำหยอดเข้าไปฉันแทบอยากจะอ้วก ไม่คุยด้วยล่ะ แม่ง!!
ฉันปิดโทรศัพท์แล้วเปิดคอมพิวเตอร์นั่งทำงานที่ค้างอยู่อย่างมีสมาธิจนไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลังโทรเข้ามาและการนั่งทำงานอยู่หน้าคอมก็ทำให้ฉันง่วงนอนอย่างรวดเร็วจนหลับไม่มีสติอยู่บนแป้นพิมพ์
วันต่อมา
06.31 น.
ฉันขึ้นรถเมล์มาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อหลีกเลี่ยงการเจอผู้ชายสองคนที่คาดว่ากำลังทำอะไรบางอย่างอยู่และก็ดันเป็่เวลาที่ฉันจะต้องเร่งส่งวิชาคณิตศาสตร์พอดีถึงได้นั่งปั่นอยู่ในห้องเรียน
“มาถึงแล้วก็ไม่ยอมบอกกูเลยนะ”เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยทำให้ฉันหันไปมองที่หน้าประตูจะเป็ใครเสียอีกล่ะ นอกจากซูม ฉันรั้งสายตากลับมาที่สมุดการบ้านบนโต๊ะและรีบเขียนต่อ
“กูรีบมาทำการบ้าน”
“มึงบอกกูก็ได้นิเดี๋ยวกูก็ไปรับมึงเอง”
“หุบปากเถอะกูจะทำการบ้าน”
“พรีส” ซูมเดินเข้ามาในห้อง ลากเก้าอี้แล้วมานั่งหน้าโต๊ะของฉัน “มึงจะหนีแบบนี้ไม่ได้นะ”
“ซูม กูรีบมึงอย่าเพิ่งชวนคุย”
“ที่มึงไม่อยากเจอคือกูคนเดียวหรือเปล่า”
“…” น้ำเสียงทุ้มต่ำปนน้อยใจทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเฮ้อ ฉันอยากจะใจแข็งสักครั้ง แต่ทำไมพอเจอสีหน้ามันแบบนั้นแล้วยิ่งทำร้ายมันไม่ลง
“มึงทำการบ้านเสร็จหรือยัง”
“ยัง”
“หยิบขึ้นมาแล้วนั่งทำซะอย่าให้กูพูดเป็ครั้งที่สอง” ฉันเลือกที่จะตัดบทพูดของเขาแล้วกลับมาสนใจการบ้านตรงหน้าแทน
ซูมเองก็ทำตามอย่างว่าง่ายและไม่ได้พูดอะไรอีกเลยจนกระทั่ง…
“มึงจำเื่คืนนั้นได้ปะ”
“คืนไหน”
“คืนที่ไปบ้านของผู้ชายที่ชื่อนนท์”
“จำได้ ทำไมอ่ะ”
“กูหมายถึง มึงจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นตอนกลับบ้าน”
คำพูดกำกวมของเขาทำให้ฉันถอนหายใจและเงยหน้าขึ้นไปมองอีกครั้งที่ถามไม่ใช่ว่ารู้อะไรมาหรอกนะ
“มึงรู้อะไรมา”
“เปล่า”
“แล้วถามทำไม”
“เปล่า”
“อีซูม!!”
“เปล่า กูแค่ถามเฉยๆ”ซูมเงยหน้าสบตากับฉันพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังซึ่งมันเหมือนกับคนที่กำลังปกปิดอะไรบางอย่างเื่รอยที่คอของฉันก็ยังหาไม่ได้ว่าใครเป็คนทำ แล้วยิ่งเขาเอ่ยถามขึ้นมาแบบนี้ทำให้ยิ่งน่าสงสัย “มองแบบนั้นทำไม”
“มึงทำอะไรกูหรือเปล่า”
“หมายความว่าไง”
“ก็หมายความว่ามึงทำอะไรผิดกับกูหรือเปล่า”
“พูดอะไรเพ้อเจ้อ”ซูมก้มหน้าและรีบทำการบ้านต่อ “ไหนบอกว่ารีบทำการบ้านไม่ใช่เหรอทำดิ”
“เออ”
09.32 น.
่เรียนคาบเช้า
“เพื่อนรักอาทิตย์นี้วันเกิดแกนี่นา จัดงานกันดีไหม”เหมียวหมุนตัวหันหน้ามาคุยกับฉันที่โต๊ะด้านหลัง
“เอาดิ กูจะได้ไปด้วย” ไลน์เอ่ยขึ้น
“ไปได้เหรอไลน์พ่อมึงยอมให้ออกด้วยหรือไง” เหมียวหันไปถามเพื่อน
“พ่อรู้จักพรีสทำไมจะไม่ให้ไป”
“ทีงานวันเกิดกูไม่เห็นจะมาเลย”
“ก็มึงชวนไปกินเหล้าใครจะไป พ่อกูไม่ฆ่าปาดคอก็บุญเท่าไหร่แล้ว”
“โอเค ยอม” เหมียวเบ้ปากและหันสายตากลับมามองฉัน “ตกลงมีเลี้ยงปะ”
“มีมั้งเดี๋ยวกูถามแม่ก่อน”
“เยี่ยมมากค่ะเพื่อนรัก” เหมียวยิ้มดีใจก่อนจะหันกลับไปตามเดิม
___________________
Line
เหมียว
เหมียว : กูจะบอกว่า
เหมียว : รอยที่คอมึง
เหมียว : ใกล้หายแล้ว
เหมียว : ยังมีรอยจางๆนิดหน่อย
เหมียว : สรุปมึงก็ยังจำไม่ได้เหรอ ว่าใครเป็คำทำ
อ่านแล้ว
สนใจเื่เรียนเหมือนเื่นี้บ้างนะ: พรีส
เหมียว : กูเป็ห่วงเพื่อนต่างหาก
เหมียว : อีพรีสมึงมีอะไรอยากบอกกูไหม
หมายถึงอะไร: พรีส
เหมียว : ก็แบบเื่ที่มึงบอกใครไม่ได้อ่ะ มึงบอกกูได้นะ
รู้แล้วน่า : พรีส
เหมียว : หรือว่ามึงแอบคบใครอยู่…
อีเหมียว ไม่เสือกสักเื่ได้ไหม อีห่า : พรีส
เหมียว : เสียใจโดนเพื่อนด่า
______________________
ไม่ใช่ว่าเหมียวอยากรู้อยู่คนเดียวฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคืนวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ผู้ต้องสงสัยที่น่ากลัวอันดับหนึ่งในตอนนี้ของฉัน คือซูม ฉันต้องไปคุยกับมัน
“กูขอคุยด้วยหน่อย”ฉันหันไปมองตามเสียงก็ได้ยินจินกำลังพูดกับซูม
“อืม” ซูมตอบกลับแล้วทั้งสองคนก็เดินออกไปข้างนอกด้วยกัน
“น้ำเสียงจินมันเหมือนโกรธอะไรมา”เหมียวหันหน้ามาคุยกับฉันอีกครั้งหนึ่ง
“ก็ปกติปะน้ำเสียงมันเป็แบบนั้นอยู่แล้ว”
“แล้วกูรู้สึกว่า่นี้พวกมันสองคนหน้าตาไม่ค่อยเป็มิตรกับชาวโลกเท่าไหร่กูจะเข้าไปคุยด้วยยังกลัวเลย”
“อืม”
“แล้วมึงก็ชอบทำหน้าเบื่อโลกอีกด้วยทะเลาะกับพวกมันเหมือนกันเหรอ”
“เปล่า”
“มึงโกหกไม่เก่งเลยนะ”
“อีเหมียวจับผิดกูจังเลยเนี่ย”
“ก็เป็ห่วงเพื่อนนี่นา”
“กรี๊ด!!”
“อะไรเกิดอะไรขึ้น!!”
“มีคนต่อยกันหลังห้องน้ำ!!”
“ใครวะ!!”
“ซูมกับจิน!!”
ฉันกับเหมียวมองหน้ากันด้วยความใเกิดอะไรขึ้น ทำไมสองคนนั้นถึงทะเลาะกันได้ ให้ตายสิ เป็เพื่อนสนิทกันเลยนะ
ฉันรีบวิ่งตามเพื่อนคนอื่นไปอย่างรวดเร็วเพื่อให้ไปถึงหลังห้องน้ำก่อนที่อาจารย์จะมาเมื่อมาถึงก็มีคนยืนมุงกันจนมองเ้าตัวก่อเหตุสองคนไม่เห็นแล้ว
“อีเหมียวมึงไล่คนไปดิ”
ฉันพูดจบก็รีบแทรกผู้คนเข้าไปกึ่งกลางของกลุ่มจากนั้นก็…
“พวกมึงหยุด!!” ฉันยกมือขึ้นเป็เชิงห้าม เมื่อเห็นจินกำลังจะง้างหมัดขึ้นมา “ทะเลาะเื่อะไรกัน มึงดูคนด้วย”
ฉันพยักพเยิดไปรอบข้างเพื่อให้เพื่อนทั้งสองตั้งสติจะได้รู้ว่าตอนนี้เป็จุดสนใจของคนในโรงเรียนมากแค่ไหน
“และที่สำคัญมึงคงไม่อยากโดนเรียกเข้าห้องปกครองใช่ปะ ซูม มึงเคยโดนเื่ชกต่อยมาแล้วนะอย่าลืม ส่วนมึง จิน นักเรียนตัวอย่างดีเด่นอาจจะโดนภาคทัณฑ์ก็ได้นะ”
ฉันมองทั้งคู่สลับไปมาและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนในที่สุด จินก็เก็บหมัดลง ส่วนซูมก็ใช้มือเช็ดเืที่มุมปาก
“ไปกันได้แล้ว!! อย่ามามุง!!” เหมียวเริ่มส่งเสียงไล่ทุกคนทั้งหญิงและชายออกไปจากบริเวณดังกล่าวเพื่อไม่ให้อาจารย์รับรู้ว่าเกิดเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทภายในโรงเรียน
จินคว้าแขนของฉันแล้วลากไปที่อื่นทันทีโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวฉันปล่อยให้เขาลากไปที่ซุ้มใกล้กับตึกวิทย์ก่อนจะสะบัดแขนออก
“มีอะไรก็พูดมา ตรงนี้ไม่มีคนหรอก”
“พรีสทำไมเมื่อคืนมึงไม่อ่านไลน์กู”
“กูหลับ”
“โทรไปก็ไม่รับ”
“กูหลับไง”
“มึงแม่ง!!” จินเริ่มหัวเสียเมื่อเห็นฉันไม่ทุกข์ร้อนอะไรเท่าไหร่ เป็ครั้งแรกเลยนะที่เห็นเขาเป็อย่างนี้เพราะปกติเขาจะไม่ค่อยแสดงความรู้สึกผ่านทางสีหน้าออกมาให้ได้เห็นเขาเดินวนไปวนมาแล้วก็ยึกยักเหมือนกำลังตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง
“มึงเป็อะไร”
“คืนนั้นมึงเมาแล้วมึงรู้สึกตัวปะ”
“คืนไหน”
“คืนที่ไปงานวันเกิดพี่นนท์”
“เปล่าถามทำไม”
“โธ่เว้ย!!”
ปึก!!
ฉันสะดุ้งใเมื่อจินเตะถังขยะล้มแล้วก็เดินหน้าหงิกมายืนตรงหน้าฉัน
“กู โคตรเกลียดมันเลยรู้ตัวปะ มึงจะมาห้ามทำไม!!”
“เอ้ามึงไม่เห็นคนเหรอ หรืออยากเข้าห้องปกครองจริงๆ”
“พรีส!! กูบอกว่าชอบมึงกูชอบมึงจริงๆนะ ไม่ได้ล้อเล่น”
“กู…รู้”
“แล้วมึงรู้สึกยังไง”
“…”
“มึงยังชอบกูอยู่ใช่ไหม”
“…”
9K
