ตอนที่ 18 การลงทุน
"คุณหนูว่าเป็เช่นไรบ้าง ร้านค้าตรงนี้เ้าของเลิกกิจการเพื่อย้ายไปอยู่กับสามีในเมืองหลวง "
"อาคารหลังนี้อยู่ลึกสุดซอยในย่านการค้า ด้านหลังติดแม่น้ำ อาคารสองชั้นหน้าร้านเหมาะกับการขายสินค้า ้านั่งกินอาหารชมวิวแม่น้ำ"แต่อยู่ลึกไปหน่อยค่อนข้างหายาก ส่วนด้านในยังมีบ้านหลังเล็กเดินผ่านสนามหญ้าเพียงเล็กน้อยมีต้นไม้ประดับอยู่อย่างรกๆหลินคิดว่าไม่น่ามีปัญหา ตกแต่งไม่มากหรือแทบไม่ต้องลงทุนปรับปรุงอะไรมากแค่ทำความสะอาดแล้วจัดใหม่ ร้านแบบนี้ข้าจะพลาดโอกาสได้อย่างไร
"ข้าอยากทราบว่าราคาขายเท่าไหร่หรือเ้าคะพี่ชาย"น่าจะแพงน่าดู
"เื่ราคาข้าไม่ทราบว่าคุณหนูจะจ่ายให้ได้เท่าไหร่ขอรับ"
"แปลกดี...ข้าว่าท่านเรียกมาก่อนละกันถ้าข้าจ่ายราคาไม่สมเหตุสมผล ท่านจะยอมหรือเ้าคะ"
"ได้...แน่นอนขอรับ"ข้าไม่รู้จะบอกหนูน้อยคนนี้อย่างไรมีคนบอกมาให้ข้าถามแบบนี้ นางจะจ่ายเท่าไหร่ก็เท่านั้น
"ที่ท่าเรือ...ข้าจ่ายตึกชั้นเดียวราคาหนึ่งแสนตำลึงทอง สำหรับร้านนี้มีสองชั้น มีสวนสวย มีเรือนหลังเล็กสี่ห้องสำหรับพักผ่อน ติดริมแม่น้ำ ทีท่าเทียบเรือขนาดเล็ก สภาพเรือนและร้านค้าเรือนไม้อยู่ในสภาพดี แพงแน่ๆ"เถ้าแก่จางบอกว่าราคาสองแสนตำลึงทองข้าว่าต้องให้เพิ่มอีกหน่อยดีกว่า
"เอาเป็ว่าข้าพร้อมจ่ายห้าแสนตำลึงทองสำหรับร้านค้าหลังนี้"สุดแสนเสียดายเงินก้อนโต ข้ารู้ว่าต้องแพงกว่านี้แน่นอนในเมื่อให้ข้าเรียกราคาข้าพร้อมจ่ายเท่านี้มากกว่านี้ข้าเสียดายเงิน
"คุณหนูเชิญทำสัญญาซื้อขายได้เลยขอรับ"เ้านายข้าก็แปลกร้านค้าของท่านแม่ตัวเองเอามาขายในราคานี้ได้เช่นไร ขายถูกเกินไปแล้ว
เฮ้ย!!!!มันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมข้าไม่บอกราคาต่ำกว่านี้เสียดายเงิน.....ฮือฮือ หลินคร่ำครวญกับการจ่ายเงินก้อนนี้ คิดได้แล้วจ้าวหลินก็รีบเดินสำรวจภายในเรือนขนาดสี่ห้อง
"ด้านในเรือนสวยมาก การตกแต่งของเรือนไม้แบบจีน เครื่องใช้ทุกอย่างการตกแต่งประณีต ส่วนด้านหน้าที่เป็ส่วนของร้านค้าเหมาะสมที่ใช้สำหรับค้าขาย สิ่งของทุกอย่างอยู่ในสภาพใช้งานได้เลยทันที ข้าไม่ต้องซื้อของเพิ่ม แต่อยากได้มุมส่วนตัวบ้างกันความวุ่นวาย"ห้องน้ำต้องทำห้องน้ำใหม่ เื่นี้สำคัญยิ่ง
"พาข้าไปทำสัญญาซื้อขายเถอะเ้าคะ"
"ไม่ต้องขอรับ ข้าเตรียมมาพร้อมแล้วขอรับ คุณหนูลงนามในสัญญาได้เลยขอรับ"
หลินประทับนิ้วมือลงในกระดาษราคาห้าแสนตำลึงทองอย่างเสียดายแต่มันเป็การลงทุนเพื่อครอบครัวของข้า จ้าวหลินขอทุ่มเต็มที่ ตอนนี้ข้ามีโอกาสหาเงินได้อีกหน่อยพอข้าอายุ 15 ข้าก็จะรวย
"นี่ตั๋วเงิน...ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือสำหรับวันนี้เ้าคะ"หลินเก็บสัญญาซื้อขายเข้ามิติทันที กลัวหายเรือนสวยๆ ทำเลดีๆข้าชอบมาก มันต้องแพงกว่านี้แน่ เ้าของเป็ใครข้าก็ลืมถาม ช่างมันยังไงก็เป็บ้านของข้าแล้ว
"เรียบร้อยนะขอรับร้านค้านี้เป็ของคุณหนูแล้ว ข้าขอลาขอรับ"ต้องรีบไปรายงานเ้านายทันที
....ข้าเหนื่อยแล้วสำหรับวันนี้ กลับบ้านดีกว่า ไม่ไปหาพี่ใหญ่แล้ว เงินข้าหายไปอีกก้อนแล้ว ปวดใจจริง....
จวนบ้านตระกูลเย่ว์ในเมืองกวนหลิน เย่ว์เทียนถามลูกน้องคนสนิทที่พาเด็กน้อยของเขาไปดูบ้านเพื่อทำสัญญาซื้อขาย
"แม่หนูน้อยคนนั้นให้ห้าแสนตำลึงทอง"เย่ว์เทียนพูดพึมพำกับตัวเอง ข้าบอกเถ้าแก่จางไว้ว่าบอกนางสองแสนตำลึงทอง นางต้องดูออกว่าเรือนเก่าของท่านแม่ข้ามีราคา
"ขอรับนายท่าน"ก็ท่านให้ข้าบอกนางเองว่าให้เท่าไหร่ก็ได้เอง มาบ่นตอนนี้ไม่ทันแล้วนะขอรับ แน่นอนคำพูดนี้เย่ว์เทียนไม่ได้ยิน
"ไม่เป็ไรหรอก...ท่านแม่ยกให้ข้าแล้วข้าจะทำเช่นไรก็ย่อมได้"ไม่เข้าตัวเองเหมือนกันทำไมต้องคอยช่วยเหลือเด็กน้อยคนนีัหลายต่อหลายครั้ง ั้แ่ที่เด็กน้อยเอาหญ้าพยัคฆ์มาขาย ข้าว่าเด็กคนนี้ต้องมีความลับอีกมาก
"นายท่าน จะหาคนไปคุ้มครองแม่นางน้อยกี่คนขอรับ"
"แค่หนึ่งคนก็พอ อย่าให้เด็กน้อยรู้ตัวคุ้มครองอย่างลับๆ ส่วนคนของเราที่เข้าไปทำงานในบ้านของนางก็อย่าเปิดเผยตัว"เย่ว์เทียนนึกถึงท่าทางยียวน กวนประสาทของแม่ปลาไหลแล้วนั่งอมยิ้ม
"ขอรับนายท่านข้าจะแจ้งคนของเราอย่างดีขอรับ"นายข้ายิ้มคนเดียวก็ได้
หลังจากกลับเข้าบ้าน หลินบอกที่บ้านว่าจะไปนอนที่บ้านป่าท้อ(ตอนต่อไปขอเปลี่ยนชื่อนะคะ) หลินรู้สึกเครียดคิดไม่ตกว่าที่ผ่านมานางพลาดบางอย่างแต่นึกไม่ออกว่าลืมอะไร???
"แหวนน้อย ข้าเหนื่อยจังขอน้ำผูเถาให้ข้าสักหน่อยเถอะ"หลินนั่งอยู่ในบ้านของเธอในมิติ เพื่อพักผ่อนร่างกาย อันน้อยนิดที่ยังไม่โตเต็ม ข้าทำอะไรที่เกินตัวมากไปจนเหนื่อยเป็แบบนี้
"ข้ารีบเร่งเกินไปหรือไม่แหวนน้อย"หลินหาคนคุยด้วยมากไม่ได้เพราะต้องเก็บความลับเื่แหวนน้อย
"ข้าว่าไม่นะขอรับ"แหวนน้อยผู้น่ารักตลอดของหลินรู้ว่าเ้านายรู้สึกไม่สบายใจ้าหาคนคุยด้วย
"แล้วข้ากับครอบครัวของข้าจะปลอดภัยหรือไม่"
"ข้ายังไม่สามารถปกป้องครอบครัวข้าได้หากข้าขยายกิจการขึ้นมา คู่แข่งการค้า ไหนจะคนที่อิจฉาครอบครัวข้าต้องมีแน่นอน"
"คนที่เข้ามาไว้ใจได้หรือไม่ ข้าไม่อาจอ่านใจใครได้"
"พ่อแม่พี่น้องของข้าจะถูกใครเอาเปรียบหรือไม่"
"ข้าปวดหัวยิ่งนักข้าต้องหาคนที่ช่วยข้าเื่นี้"อยู่ๆทำไมข้าลืมคิดเื่ความปลอดภัยของทุกคน
"ข้าว่าท่านพักผ่อนก่อนดีกว่าขอรับ"แหวนน้อยเข้าใจเ้านายดี
"ขอบใจแหวนน้อย...ขอบคุณเ้ามากที่คอยรับฟังข้า"หลินพยายามหยุดคิดแต่ไม่ได้จริงๆเื่นี้ต้องรีบหาทางแก้ไข เพราะบ้านข้าร่ำรวยเร็วเกินไป จำทำเป็จนตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว
"แหวนน้อยเราไปดูไวน์แก้เซ็งกันเถอะ ข้าอยากชิมสักหน่อย"หาเื่อยากชิมเหล้าผูเถา
การกินเป็การคลายเครียดชั้นดีหลินเป็แบบนี้ั้แ่ชาติที่แล้ว เครียดเป็กิน มีความสุขกับการกินเดี๋ยวค่อยหาทางแก้ไขไปที่ละอย่างละกัน
"ไวน์คืออะไรขอรับ"
"เอ่อ...เหล้าผูเถา์ของข้าไง"หลินลืมตัวพูดคำในอดีตชาติของเธอ
กี่เดือนแล้วเนี่ย แหวนน้อยเ้าเก่งมากเลย หอม...รสชาติได้ที่แล้วหรือยังน้าาาา ต้องชิม...ข้าไม่มีแก้วต้องไปหาที่ตลาดซะแล้ว ตอนนี้ใช้ถ้วยกระเบื้องชิมไปก่อน
"แหวนน้อยขอให้ข้าหนึ่งไห"ข้าไปทำสเต็กปลากินคู่กันดีกว่า
หลินขอแหวนน้อยจัดการกับปลาให้ เพราะหลินทำไม่เป็ ได้เวลาที่ต้องหลิน เตาย่างพร้อมเริ่มทำการย่างเนื้อปลากะพง ระหว่างย่างโรยเกลือเล็กน้อยด้วยท่ายอดฮิตกินคู่กับผักย่าง ผักพิเศษวันนี้แหวนน้อยแนะนำเห็ดทิพย์แสนอร่อย คลีนสุดๆ นั่งกินลมชมวิวไร่นา,สวนผักในมิติแห่งนี้ หลินไม่สามารถพาใครเข้ามาได้แต่สามารถสร้างไว้ด้านนอกได้ ข้าอยากให้ชิงชิงกับท่านแม่ได้เห็นบ้าง เวลาผ่านมาสองชั่วยามด้วยร่างกายที่ยังไม่โตทำให้มึนๆเล็กน้อยกับเหล้าผูเถา์
"แหวนน้อยเอามาอีกหนึ่งไหข้าจะไปให้ท่านพ่อ ท่านแม่ชิม เหล้าของข้า"หลินให้แหวนน้อยเตรียมไว้
"ขอรับนายท่าน...รีบกลับไปนอนเถอะขอรับ"
"หลินเริ่มหน้าแดง...ปลุกข้าด้วยหากใกล้ยามเช้า ข้าอยากนอนในนี้สักวัน"ออกไปต้องโดนท่านแม่ว่าแน่ๆ
"ได้ขอรับ"แหวนน้อยเห็นเ้านายตัวเองเมามาย มันรสชาติอย่างไรหนอ
"ไม่ได้กินแบบนี้มาเป็ชาติแล้ว"บ่นจนหลับอะไรคือ บ่้าเศษใจ ....อะไรคือเหลือแต่หอยกับรอยยิ้มท่านเอาคำนี้มาจากไหน แหวนน้อยงง???
เช้าแล้วออกมาจากในมิติหลินตื่นขึ้นมาสดชื่นยิ่งนัก เดินกินลมชมวิวบนสะพานไม้ต้นท้อเริ่มแตกช่อดออกแล้วอีกไม่นานดอกไม้จะบาน ต้นบ๊วยข้าดอกเยอะนัก อีกไม่นานจะได้ชมดอกซากุระดอกบ๊วยจิบเหล้าผูเถา์
"เหล้าองุ่นมันไม่เข้ากับดอกซากุระกับดอกท้อของข้า หรือข้าจะทำเหล้าบ๊วยดี"ข้าชวนท่านแม่ทำเหล้าบ๊วยดีกว่าเหมาะสำหรับคนสวยอย่างข้า...ไม่ใช่ๆมันเหมาะสำหรับผู้หญิง"นายท่านของข้าท่านงกยิ่ง เห็นอะไรก็คิดหาวิธีทำเงิน
มาสั้นๆแต่มาทุกวัน...หลินอยากทำเหล้าบ๊วยรีดว่าโอ..มั้ยเ้าคะ
170
