คาเฟ่เลิฟ

เช้าวันต่อมา...

"คาปูชิโน่แก้วนึง" เสียงสั่งกาแฟที่คุ้นหูของมณี
มณี : แล้วดาฮีล่ะ? ไม่เห็นเลย
ซีเรียล : ออกไปตั้งแต่เช้าละ เห็นว่าวันนี้ธุระอะไรสักอย่าง
ซีเรียล : คาปูชิโน่ เรียบร้อยครับ
มณี : ไปก่อนนะ เดี๋ยวเลิกงานละจะรีบกลับมาช่วย
ซีเรียล : อื้มมม
ริสา : ขากลับแวะซื้อสตรวอเบอรร์รี่มาด้วยนะ
มณี : ได้ค่ะคุณผู้หญิง ????
หลังจากมณีเดินออกจากร้านไป ซีเรียลและริสา ก็ช่วยกันจัดร้านทำความสะอาดกันพลางๆ และก็มีลูกค้าทั้งหญิงชายเข้ามาใช้บริการอยู่เรื่อยๆ
ริสาก็ได้อัพเดตเพจ อัพรูปบรรยากาศร้าน เมนูต่างๆและตอบคอมเม้นท์ลูกค้าไปพลางๆ ก็เห็นว่ารูปของชายหนุ่มที่มณีเพื่อนสาวได้อัพลงไปเมื่อคืนได้รับความสนใจจากเหล่าลูกค้าในร้านเป็นพิเศษ เธอจึงนั่งอ่านคอมเมนท์และนั่งยิ้มกับคอมเมนท์ไปโดยไม่ทันตั้งตัว 
ทันใดนั้นเสียงกระดิ่งจากประหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ซีเรียล : Coffee Cafe' Lover สวัสดีค...
ซีเรียล : สวัสดีครับ
ชายหนุ่ม : ครับ....เอาเอสเพลสโซ่แก้วนึงครับ
ริสา : ได้ค่ะ เดี๋ยวนั่งรอสักครู่นะคะ รับเป็นเค้กทานไปด้วยมั๊ยคะ?
ชายหนุ่ม : ขอแค่กาแฟก็พอครับ
ริสา : ได้ค่ะ งั้นรอสักครู่นะคะ
ในระหว่างที่นั่งรอกาแฟอยู่นั้น ริสา...ได้แอบถ่ายภาพชายหนุ่มไว้ 
ริสา : เอสเพลสโซ่เย็นได้แล้วค่ะ
ชายหนุ่มกำลังนั่งมองอะไรเพลินๆ จนไม่ได้ยินเสียงเรียกจากสาวสวย
ริสา : เอสเพลสโซ่เย็นได้แล้วค่ะ (ริสาถือแก้วกาแฟไปเสริฟให้กับชายหนุ่มที่กำลังเหม่อลอยตรงโต๊ะ)
ชายหนุ่ม : อ่อ...ครับ ขอโทษทีครับ พอดีนั่งมองอะไรเพลินๆไปหน่อย
ริสา : ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ มองคนเช็ดกระจกเพลินตรงไหนกันคะเนี่ย?
ริสาแซวชายหนุ่มแบบขำๆ
ชายหนุ่ม : ครับ 555+
ริสา : ว่างๆก็แวะมานั่งทานอาหารที่นี่ได้นะคะ ทางรานเรายังมีเมนูอาหารให้เลือกทานด้วยค่ะ ถ้าชอบต้นไม้ก็แวะมาดูเล่นได้บ่อยๆเลยนะคะ ทางร้านเราจัดร้านแบบอิงธรรมชาติน่ะค่ะ สบายตาสบายใจดี
ชายหนุ่ม : ได้ครับ ไว้จะแวะมาบ่อยๆครับ ????
ชายหนุ่ม : งั้นขอตัวก่อนนะครับ
ริสา : อ้อ...เดี๋ยวค่ะคุณลูกค้า พอดีเมื่อกี้ดิฉันแอบถ่ายรูปคุณลูกค้าไว้ เห็นว่ารูปสวยดี ขอเอาไปลงเพจร้านนะครับ
ชายหนุ่มเห็นรูปแล้วก็อมยิ้ม..."ได้ครับ ไม่มีปัญหาเลย" ????
ริสา : ขอบคุณค่ะ 
ตัดภาพมาที่มณี หลังจากเลิกงานก็นั่งรถประจำทางกลับมา แต่ก็ไม่ลืมที่จะแวะซื้อสตรวอเบอร์รี่ที่ห้างใกล้ๆบ้านอีกด้วย
วันนี้เธอซื้อของเยอะเป็นพิเศษ จึงเดินถือกลับบ้านอย่างพะรุงพะรัง เพราะห้างกับบ้านก็อยู่ไม่ไกลกันมากนัก 
เดินไปสักพัก ด้วยความเผลอเรอไม่ทันได้ดูข้างหน้าให้ดี มณีได้เดินไปชนเข้ากับชายหนุ่มที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่อย่างจัง
มณี : อุ๊ยยย!!! ขอโทษค่ะ เป็นอะไรมั๊ยคะ?
ชายหนุ่ม : ไม่เป็นไรครับ คุณล่ะเป็นอะไรมั๊ย?
แล้วทั้งสองก็หันมาสบตากัน...