月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

บทที่ 99 ปัจจุบัน

“อดีต คือสิ่งที่ผ่านพ้นไปแล้ว

อดีต คือสิ่งที่จบไปแล้ว

อดีต คือสิ่งที่ไม่ว่าเราจะทำอย่างไร มันก็ไม่สามารถที่จะแก้ไขอะไรได้

อดีต เป็นได้เพียงแค่ประสบการณ์ เป็นได้เพียงแค่สิ่งที่เราสามารถใช้อ้างอิงเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป

อนาคต เป็นเพียงแค่สิ่งที่ยังมาไม่ถึง

อนาคต เป็นเพียงแค่ความแน่นอน ทีมันอาจจะสามารถเกิดอะไรขึ้นก็ได้

อนาคต คือสิ่งที่ถือกำเนิดมาจากปัจจุบันและอดีต

อนาคต เป็นผลของการกระทำของตัวเราเอง ที่ผ่านพ้นไปแล้ว

ที่สำคัญที่สุดก็คือปัจจุบัน

ปัจจุบัน คือเหตุแห่งความล้มเหลวและความสำเร็จที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ปัจจุบัน คือสิ่งที่อยู่กับเราในตอนนี้ วินาทีนี้ ในลมหายใจดี

ปัจจุบัน เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นจริง เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่จริง และเป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่กับเราจริงๆ

มันคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เป็นสิ่งที่ควรยึดติดให้มากที่สุด และเป็นช่วงเวลาที่เราต้องทำให้ดีที่สุด เผื่อในอนาคตในแบบที่เราอยากจะให้มันเป็น และเพื่อไม่ให้มันเป็นไปตามอดีตที่เราไม่อยากให้มันเป็น

ในเมื่อเราทุกคนนั้นไม่สามารถที่จะย้อนอดีตกลับไปได้ แต่เราสามารถกำหนดอนาคตที่เราอยากให้มันเป็นได้

แม้ว่าเราทุกคนจะไม่สามารถที่จะรู้จุดหมายปลายทางของตัวเรา แม้ว่าพวกเราทุกคนจะไม่สามารถรู้ได้ว่าอนาคตนั้นจะเป็นอย่างไร เพราะมันยังมีเหตุปัจจัย ยังมีผู้คนยังมีสิ่งแวดล้อม และยังมีสิ่งต่างๆมากมาย ที่เป็นส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า...

เหมือนกับตัวมึงเองที่รู้แล้วว่าตอนนี้นั้นมีอดีตมีภพชาติที่ผ่านพ้น เราทุกคนไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเราในอดีตเคยทำอะไรเอาไว้บ้าง เพราะทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องเกิดและตายไป จนกว่าจะหลุดพ้นจากมหาสังสารวัฎนี้ เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งที่ควรต้องยึดติดให้มากที่สุด มันไม่ใช่อดีตที่ผ่านไปแล้ว หรือว่าไม่ใช่อนาคตที่ยังมาไม่ถึง....

แต่มันคือปัจจุบัน...

ปัจจุบัน ที่เราทุกคนสามารถทำสิ่งที่เราอยากทำ เพื่อสิ่งที่เราอยากเป็น และเพื่ออนาคตที่เราใฝ่ฝัน

จงเดินไปในทางที่ตัวเองอยากจะเดิน ปล่อยวางอดีตที่ผ่านไปแล้ว เพื่อไปถึงจุดหมายปลายทางที่ใฝ่ฝันไว้

เพื่อตัวมึงและคนที่มึงรัก

ตอนนี้ล่ะ ตอนนี้ตัวมึงเป็นใครและอยากทำอะไร?”

ในตอนนั้นเอง ที่หัวก็ได้ยินเสียงของเพื่อนเก่าดังขึ้นมาอีกครั้ง เสียงที่ดังมาจากที่ๆไกลแสนไกล เสียงที่ดังติดติดขัดขัด แต่ถึงอย่างนั้น บางกอได้ยินถุงอย่างชัดเจนที่สุด และนาง 3ารถทำความเข้าใจมันได้ในทันที...

นางตอนนี้ไม่ใช่ตัวตนของทีที่ผ่านไปในอดีตเมื่อนานมาแล้ว น้ำจนนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันผ่านไปนานมากเท่าไหร่ คือแม้แต่ตัวตนของเย่หัวก่อนที่นางจะจำความได้ในชาติภพนี้ บางไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านี้ตัวนางนั้นเป็นใคร เป็นอะไรหรือมาจากไหน

แต่อย่างน้อยที่สุด

นางในตอนนี้ก็รู้ว่านางเป็นใคร และนางก็รู้ว่าตัวนางนั้นอยากทำอะไรต่อไป ในเมื่ออดีตมันไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ ต่อให้นางจะคิดจนหัวระเบิดแตกตายก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้อีกแล้ว แต่สิ่งที่นางสามารถทำได้ ในตอนนี้ ก็คือการทำทุกวันที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไปให้ดีที่สุด ทำในสิ่งที่นางอยากทำ เพื่อจะเป็นคนในแบบที่นางอยากเป็น คนที่จะไม่ต้องมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ผ่านมาเหมือนกับช่วงเวลาที่ผ่านพ้นไปอีกแล้ว

“ขอบใจนะ เข้าใจมันจริง ไม่รู้ว่าตอนนี้ มึงจะได้ยินไหม แต่ว่าจากนี้ไปครูจะใช้ชีวิตที่เหลือนี้ให้ดีที่สุด ขอบใจในทุกๆอย่างที่มอบให้กัน ถ้าหากมึงบอกว่าเงิน3000ที กูให้มึงไปในตอนนั้นคือสิ่งที่มึง ทำให้กูทั้งหมดนี้ ขอบอกเลยว่า เหมือนได้ชดใช้ให้กูมามาก พอแล้ว ขอบใจจริงๆที่มึงเป็นเพื่อนกู ขอบใจจริงๆ

ส่วนเรื่องที่อยากเป็นอะไร...

กูคงอยากเป็นแม่ครัวที่ทำอะไรอร่อยๆ ให้ทุกๆ คนได้กิน แต่ก็เป็นแม่ครัวที่โคตรแข็งแกร่งเพื่อที่จะปกป้องทุกๆ คนที่กูได้สัญญาเอาไว้!!”

“...”

ไม่มีเสียงตอบกลับ ใดๆมาจากอีกฝ่าย มีเพียงเเค่ความเงียบงัน ภายใต้ห้วงแห่งความมืดมิด แต่นางกลับสามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นความห่วงใย และความรู้สึกถึงสายสัมพันธ์ ที่คล้ายกับว่ามันจะขาดลงไปแล้ว…

พร้อมๆ กับตัวตนของงานที่ค่อยๆเดินหายไปจากความมืดมิดแห่งนี้…

..........................................

มาแล้วจ้า มาตามคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืน ถึงจะสั้นไปนิดนึงแต่เอาเป็นว่าเอาเป็นตอนฟรีชดเชยของวันเสาไปแล้วกันเนาะ แฮ่ะๆ 

ช่วงนี้พ่อไรท์อ่อนแอลงมาก แทบไม่มีแม้แต่เวลานอน ยังไงก็จะพยายามแบ่งเวลามาปั่นนิยายให้ได้มากที่สุด เพราะถ้าพ่อจากไปเร็วๆ นี้ ไรท์คงไม่มีแม้แต่ปัญญาจะทำศพ…

ไม่ว่าจะชอบหรือไม่แต่สุดท้ายแล้ววันนึงพ่อก็ต้องจากไป ถึงจะเสียใจแต่ช่วงเวลาที่พ่อมีชีวิตอยู่ไรท์ก็คิดว่าทำดีที่สุดแล้ว…

พอๆ เดี๋ยวจะยาวกว่านิยายซะก่อน เอาเป็นว่าถ้าไม่มีอะไรวันนี้จะพยายามมาให้ได้อย่างน้อยอีกสองตอนเนาะ เที่ยงๆ บ่ายๆ สักตอนกับอีกตอนช่วงหัวค่ำงับ 

*-*