หลังจากการประชุมของเหล่าอาจารย์ของสำนักหมาป่าเสร็จสิ้นลงเเต่ละคนก็มุ่งนี้สู่ที่ของตนเพื่อพักผ่อนหรือศึกษารวมถึงฝึกฝนทักษะของตน
เวลาล่วงเลยผ่านไปเเล้วในตอนเช้าที่สดใส
อัลมิสของเราก็หลับเป็นตายเเต่เมื่อเเสงยามเช้าสาดเข้ามาโดนตนก็ลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย ก่อนที่เช็คบาดเเผลของตนเเล้วกับไปซ้อมตายต่อ[เองจะหลับเป็นตายอีกครั้งไม่ได้นะเฟ้ย!]
เเต่เเล้วก็ได้ยินเสียงเปิดประตู คนๆนั้นก็คือ กาดิส ที่กำลังเอาของกินมาให้ อัลมิสเนื่องจากไม่สามารถออกไปข้างนอกได้เนื่องจากอาการบาดเจ็บบนร่างกาย จึงทำได้เพียงหานํ้าเเละอาหารมาให้อัลมิส หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยกันตามประสา กาดิสจึงบอกลาเเล้วกลับไปฝึกฝนต่อ เมื่ออัลมิสเห็นก็เกิดไฟขึ้นมาว่าตนต้องรีบหายเเล้วไปฝึกฝนต่อให้ได้ หลังจากนั้นตนจึงเช็คเวลา การปรับปรุงระบบซึ่งยังเหลืออีก 2 วัน ตนจึงกลับไปนอนต่อเเละเเล้วเวลาก็ผ่านไปอีกวัน
ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเหมือนกับเมื่อวาน ศิษย์พี่กาดิสเอาอาหารมาให้เเล้วก็ออกไปฝึกเเต่เเล้วก็ได้ยินเสียงดังจากนอกประตู อัลมิสจึงลุกออกไปเพื่อสังเกตว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อตนกำลังจะออกจากห้องก็ได้ยินเสียงเเจ้งเตือนเเจ้งว่า--------------------------------------------------------------------------------------------------------สภาพของผู้ใช้ สามารถเคลื่อนได้ตามปกติเเล้วเเต่ไม่สามารถใช้ ระบบสกิลได้
เวลาคงเหลือ 1 วัน--------------------------------------------------------------------------------------------------------เมื่อได้ยินเสียงเเจ้งเตือนเเจ้งมาว่าตนสามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติตนก็ไม่สนใจรีบวิ่งออกไปตามเสียง เเล้วปรากฏว่าพบ เหล่านักเรียนของสำนักหมาป่ากลุ่มรุ่นพี่กำลังรังเเก กลุ่มรุ่นน้องอยู่ เมื่ออัลมิสเห็นจึงรีบมุ่งไปยังกลุ่มของกลุ่มที่โดนรังเเกอยู่
เมื่อกลุ่มรุ่นพี่เห็นอัลมิสจึง สะกิตตัวหัวหน้าตัวใหญ่ที่เเข็งเเรง จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า
"เเม่ม เเม่ม ดูสิใครกันก็เเค่คนที่เกาะขา อาจารย์โวเฮอร์นี้อีก นึกว่าใคร"
เมื่ออัลมิสได้ยินเสียงที่กำลังดูถูกตนอยู่จึง พยายามทำให้ใจเย็นเเล้วไม่สนใจกลุ่มรุ่นพี่เเล้วถามกลุ่มรุ่นน้องว่า
"พวกเจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"
เมื่อเห็นผู้มาใหม่ กลุ่มรุ่นน้องที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มพูดขึ้นมาว่า "พวกข้าโดนรุมรังเเกอย่างงี้ทุกวันอยู่เเล้ว โดยการอ้างว่าเป็นการฝึกฝนทักษะต่างๆ"
เมื่ออัลมิสได้ยินสิ่งที่กลุ่มรุ่นน้องกล่าวมา ใบหน้าของตนก็มืดมนก่อนที่จะกลับมาเป็นปกติจากนั้นก็กล่าวว่า
"พวกมันกล่าวว่าเป็นฝึกฝนสินะ"
เมื่อกลุ่มของรุ่นน้องได้ยินจึงพยักหน้าเป็นเชิงตอบ
เมื่ออัลมิสได้เห็นการตอบกลับ ตนก็ยิ้มอย่างปีศาจที่หลุดออกมาก็ไม่ปาง
จากนั้นจึงหันไปถามกับกลุ่มรุ่นพี่ว่า
พวกท่านใครสามารถฝึกฝนกับข้าได้หรือไม่?
กลุ่มรุ่นพี่เมื่อได้ยินคำถามที่เชื้อเชิญให้ตนฝึกฝน[อัด]กับเจ้าหน้าใหม่นี้คนนี้ได้
จากนั้นก็มีคนตัวใหญ่คล้ายหมีออกมาจากกลุ่มของรุ่นพี่ ออกมากล่าวด้วยเสียงเชิงขำขันเหมือนมันกำลังมองตัวตลก
"เจ้าหนู เจ้าสนใจฝึกฝนกับข้าสักยกได้หรือไม่?"
เเต่เเล้วก็มีเสียงเตือนจากหัวหน้ากลุ่มรุ่นน้องบอกว่า "เจ้าคนคล้ายหมีนี้คือ ดาเรียส ฉายาหมียักษ์ผู้กลืนกินผู้อ่อนเเอ เจ้ารีบหนีไปเถอะไม่ต้องสนใจพวกข้า"
ทางฝ่ายหัวหน้ารุ่นพี่ ก็พูดขึ้นว่า "ดาเรียส เบาๆมือด้วยละ"
เมื่อได้ยินคำที่อีกฝ่ายกล่าวมาก็เหมือนกับได้รับการอนุญาต ให้ลงมือเต็มที่
ดาเรียสจึงหยิบดาบเหล็กขึ้นมาเเล้วชี้หน้า อัลมิส ด้วยใบหน้าขำขัน
"ข้าจะถามเจ้าอีกครั้งว่าเจ้าจะฝึกฝนกับข้าสักยกได้หรือไม่?"
อัลมิสจึงตอบกลับไปว่า "ข้ามือเปล่างั้นข้าสามารถใช้อะไรก็ได้เป็นอาวุธได้หรือไม่?"
เมื่อได้คำถามมาฝ่ายหัวหน้าพวกรุ่นพี่ก็พูดว่า
"เจ้าจะใช้อะไรก็ได้เเล้วเเต่เจ้าเลย ้ข้าไม่ว่าอะไร"
อัลมิสยิ้มอย่างชั่วร้ายเเล้วดวงตาก็หันไปมองรอบๆจนเห็นกระทะใบหนึ่งที่วางไว้ใกล้ๆกับเเคมป์ไฟ จึงเดินเข้าไปเเล้วหยิบกระทะขึ้นมาเเล้วพูดว่า "ข้าเลือกสิ่งนี้"
เมื่อทั้งสองกลุ่มเห็น ทางด้านรุ่นพี่เเสดงสีหน้าตลกขำขัน หัวเราะทั้งนํ้าตาไหล เหมือนทั้งชีวิตนี้เจอคนโง่ที่ใช้กระทะสู้กับดาบ
ทางฝั่งกลุ่มรุ่นน้องเมื่อเห็น อัลมิส เลือกกระทะก็เเสดงสีหน้าที่ผิดหวังเเล้วคิดในใจว่าอัลมิสโดนลาถีบหัวมารึไง?
หลังจากนั้น ดาเรียสจึงชี้มือไปที่สนามประลองเเล้วพูดว่า
"เจ้าหนู เราไปฝึกฝนบนนั้นกัน"
เมื่อเห็นสถานที่ประลองเเล้วอัลมิสก็ยิ้มที่มุมปากเเล้วนึกถึงช่วงเวลาที่ฝึกฝน ห้องเเห่งจิตวิญญาณที่ฝึกกับตาเฒ่าผู้ชอบกวนตนตลอด 1เดือนในโลกเเห่งจิตวิญญาณ ด็อดคิดถึงตาเฒ่านั้นขึ้นมาไม่ได้
เมื่อเห็นทั้ง2ยืนบนสนามประลองทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งตัวใหญ่ดังหมีในมืออีกฝ่ายมีดาบที่คมพอจะสับร่างสัตว์อสูรได้สบายๆ ส่วนอีกฝ่ายก็มีเพียงกระทะที่เอาไว้ทำอาหาร มาต่อกรกับ ดาบที่คมของดาเรียส
ก็มีคนๆหนึ่งขึ้นมาทำหน้าที่เป็นกรรมการ เเล้วเริ่มที่จะพูดเสียงดังก่อนจะประกาศชื่อเสียงเรียงนามของทั้งสองฝ่าย
"ฝ่ายเเดง ดาเรียส หมียักษ์ผู้กลืนกินผู้อ่อนเเอ!"
"ฝ่ายนํ้าเงิน เออเจ้าชื่ออะไรนะ?"
เมื่อกรรมการถามมา อัลมิสจึงตอบไป
"อัลมิส"
"ฝ่ายนํ้าเงิน อัลมิส ผู้มาพร้อมกระทะ!"
เมื่อศิษย์คนอื่นๆได้ยินเสียงประกาศ พร้อมกับได้ยินการพูดคุยของศิษย์คนอื่นๆว่าดาบประทะกระทะ ศิษย์คนอื่นๆก็รีบลงพนันกันว่าฝ่ายไหนจะชนะ ฝ่ายไหนจะเเพ้
ส่วนทางด้านกลุ่มรุ่นพี่ กำลังยิ้มอย่างมีความสะใจ ก็ได้บอกให้คนในกลุ่มตนเอาเงินที่เก็บไว้ไปลงเเทงข้าง ดาเรียสให้หมด เพราะยังไงก็ตนก็ชนะอยู่เเล้ว
เมื่อทั้งกลุ่มได้ยินเสียงของผู้นำกลุ่มของพวกตนจึงพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจเเล้วรีบไปลงพนันกันในทั้งที
หลังจากนั้นศิษย์ที่ทำหน้าเป็นกรรมการ กำลังอธิบายกฏเเละจะเริ่มการประลอง
"ใครออกจากสนามถือว่าเเพ้ ใครไม่สามารถสู้ต่อได้ถือว่าเเพ้เช่นกัน"
"ทั้งสองเตรียมตัว!"
ฝ่ายดาเรียสกำลังกำดาบเเล้วตั้งท่า เเสดงว่าพร้อมสู้
ทางด้าน อัลมิสที่กำลังมองกระทะในมือตน กำลังนึกถึงช่วงเวลาที่ฝึกฝนกับตาเฒ่าเอซซี่โอ้ตลอด1 เดือนได้สติขึ้นมา พยักหน้าเป็นเชิงว่าพร้อมสู้
กรรมการฟันธงลงเป็นเชิงสู้ได้!
หลังจากที่ฟันธงลง ฝ่ายดาเรียสพุ่งเข้าไปหาอัลมิสเพื่อจะจบการต่อสู้ด้วยความรวดเร็วเเละรุนเเรง ฟาดลงไปใส่บริเวณเอวของอัลมิสเเต่อนิจจาฟันได้เพียงลม
เมือดาเรียสสัมผัสได้ว่าสิ่งที่ตนเคยฟันไปฟันได้เพียงลมจึงรีบมองหา อัลมิสด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เเต่เเล้วก็ได้ยินเสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้นมา
"คิดว่าตัวใหญ่เเล้วจะรังเเกคนอื่นได้รึไง?"
ตามมาด้วยเสียงดัง ปัง! เสียงกระทะฟาดเขาที่หัวของดาเรียสอย่างจัง!
หลักจากนั้นก็ได้ยินเสียง อัลมิสบรรจงสะกดคำพูดของเขาที่ละคำ
พี่-จะ-ฟาด-เอง!
ทั้งสนามเงียบยิ่งกว่าป่าช้า
เเละดาเรียสที่โดนฟาดด้วยกระทะก็ได้สติ จากนั้นใบหน้าก็เเดงด้วยความโกรธเเละความอายที่ตน กลายเป็นตัวตลกของคนรอบสนามประลอง
ดาเรียสไม่สนใจอะไรทั้งสินเร่งคมดาบฟาดฟันไปยัง อัลมิสที่อยู่ข้างหลังตน
เเต่อัลมิสที่ฝึกฝนกับตาเฒ่าผู้เป็นตำนานในห้องเเห่งจิตวิญญาณตนนั้นโดนสารพัดการเเกล้งของตาเฒ่าเอซซี่โอ้
ดาเรียสยิ่งฟันไปเท่าไรกับได้เพียงความว่างเปล่า
จากนั้นก็ได้ยินเสียงยียวนกวนประสาทดึงขึ้น
"ถึงเวลาพี่เล่นบ้างเเล้ว!"
ไม่ทันขาดคำอัลมิสก็บรรจงฟาดกระทะไปยังดาบในมือของดาเรียสเเล้วฟาดไปที่ใบหน้าเเขนขาเเละหลังหัวของดาเรียสอย่างจังจนเห็นเป็นภาพเหมือนลิงหลอกเจ้ากำลังฟาดกระทะไปทั่วร่างของดาเรียสจนสุดท้ายเเล้ว ดาเรียสก็สิ้นสติไปเนื่องจากโดนกระทะที่บรรจงฟาดไปตามจุดสำคัญของร่างกายซํ้าเเล้วซํ้าเล่าก็สลบไปเหมือนดังภูเขาถล่ม
ทั่วสนามการประลองเงียบยิ่งกว่าป่าช้าเนื่องจากคนที่เเข็งเเกร่งที่สุดในกลุ่มนักเรียนกลับนอนสลบอยู่บนสนามที่โดนกระทะฟาดจนสลบ
กรรมการได้สติจึงประกาศชื่อผู้ชนะ
"ผู้ชนะการประลอง อัลมิส!"
ศิษย์คนอื่นๆทำได้เพียงมองไปยังสัตว์ประหลาดที่ใช้กระทะบ้านๆฟาด คนที่เเข็งเเกร่งที่สุดในกลุ่มนักเรียน สลบเหมือด จากนั้นอัลมิสจึงเดินไปยังจุดที่ตนหยิบกระทะมาไว้ที่เดิมจากนั้นก็โบกมือเป็นเชิงว่า ไม่ต้องใส่ใจอะไร
กลุ่มของรุ่นน้องเมื่อเห็นสิ่งที่อัลมิสทำก็เกิดความเลื่อมใสขึ้นมาให้มีไฟในการเป็น Witcher ทันที
ห่างออกไปไม่ไกลจากสนามประลองก็มีคน2คนที่กำลังจำตามองอัลมิสทุกการกระทำคนๆนั้นก็คือ เเกรอว กับ อาจารย์ ผู้เชี่ยวชาญเพลงดาบเร็ว เวสเซอเมีย
เเล้วเสียงของ เวสเซอเมียก็ดังขึ้นมา
"เเกรอว เจ้าเห็นสิ่งที่เจ้าหนูนั้นทำไหม?"
เเกรอวตอบไปอย่างจนปัญญา
"ข้าเห็นเเค่เจ้าหนูนั้นฟาดกระทะซํ้าจุดเดิมมากกว่า 10 ครั้งในครั้งเดียว ตามที่ข้าเห็นข้าว่าการฟาดเมื่อกี้ต้องมีมากกว่านี้ เรื่องนี้ชักจะสนุกขึ้นมาเเล้วสิ "จึงยิ้มขึ้นมาเป็นเชิงสนใจ
เมื่อ เวสเซอเมียเห็นเเกรอวยิ้ม เวสเซอเมียจึงทำได้เเค่หัวเราะออกมาเเล้วพูดว่า
"กี่ปีเเล้วที่ข้าไม่เห็นเจ้ายิ้มเนี้ยข้าว่าตาเฒ่าโวเฮอร์ได้ศิษย์ที่เเสบได่ย่อยเข้าให้เเล้วสิข้าว่าสำนักหมาป่าของเราจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปเเล้วสิ"
[วันนี้ได้เเค่2ตอนนะครับผู้เขียนไม่ไหวเเล้วเดียวพรุ่งนี้ ลงให้4 ตอน ขอตัวหนีไปนอนเเล้วไม่ไหวเเล้วจ้า]อันนี้ผูเเต่งทดลองเอามาลงดูนะครับ
1K
