หลี่ชิงหยุนกำลังนั่งสมาธิเพื่อฟื้นฟูพลังิญญาและพลังปราณฉีของเขา
ระหว่างที่เขากำลังพักฟื้น นักฆ่าสองคนที่นอนอยู่บนพื้นก็ค่อยๆได้สติและลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง
เมื่อเห็นว่านักฆ่าฟื้นแล้ว หลี่ชิงหยุนหยิบหน้ากากและชุดคลุมสีดำมาสวมไว้อีกครั้ง
ในชีวิตนี้ของเขาหลี่ชิงหยุนได้เตือนตัวเองอยู่ตลอดว่าห้ามประมาทแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม การใช้ตัวตนที่แท้จริงทำสิ่งต่างๆจะทำให้ศัตรูล่วงรู้ข้อมูลตัวตนและมันอาจจะเป็อันตรายต่อคนรอบข้างของเขาได้
ดังนั้นการปกปิดตัวตนสำหรับเขาเป็สิ่งจำเป็อย่างยิ่ง
หลังจากสวมหน้ากากและชุดคลุมแล้ว หลี่ชิงหยุนเริ่มปล่อยจิตสังหารออกมาเพื่อข่มขู่นักฆ่าทั้งสองทันที
ทันใดนั้นคลื่นจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวราวกับปีศาจสังหารครอบคลุมพื้นที่ของนักฆ่าทั้งสองคนอย่างฉับพลัน!
นักฆ่าสองคนที่เพิ่งได้สติรับรู้ถึงจิตสังหารจากชายชุดคลุมสีดำ ใบหน้าของพวกมันซีดเผือดลงอีกครั้ง ขาของทั้งสองสั่นเทาราวกับยอมรับชะตากรรมไปแล้ว
"ท่านผู้าุโ...ท่าน...ท่านเป็ใคร? ท่าน้าอะไรจากพวกเรา?" นักฆ่าคนที่หนึ่งที่ชื่อหยานเล่ยถามออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ
เมื่อเห็นว่าการใช้จิตสังหารได้ผล หลี่ชิงหยุนจึงปล่อยจิตสังหารเพิ่มขึ้นทีละน้อยเพื่อกดดันต่อไป
"ใครส่งเ้ามา? เหตุใดเ้าถึงตามล่าเด็กหนุ่มคนนั้น?" หลี่ชิงหยุนเปลี่ยนเสียงของเขาให้แหบแห้งซึ่งคล้ายกับชายวัยกลางคน
"ผู้าุโ..นี่...ข้าบอกไม่ได้จริงๆ" หยานเล่ยก้มหน้าลงอย่างสั่นเทา
"เอาล่ะ ในเมื่อเ้าไม่้าพูดก็ไม่เป็ไร" หลี่ชิงหยุนส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมปริปากพูด
พร้อมกับหยิบชุดเข็มออกมาจากแหวนเก็บของ เข็มชุดนี้มีลักษณะใหญ่มาก ไม่ใช่เข็มอันเล็กๆที่ใช้ในการรักษาอีกต่อไป ที่เข็มมีรอยเืจางๆติดอยู่ปลายเข็ม ทำให้ดูเหมือนกับว่าเข็มนี้ผ่านการทรมานมานับไม่ถ้วน!
หลี่ชิงหยุนหยิบเข็มออกมา 10 เล่ม จู่ๆเขาจึงแทงเข็มเล่มแรกลงไปที่ใต้ซอกเล็บมือข้างขวาของหยานเล่ยอย่างสุดเข็ม โดยไม่พูดอะไรให้มากความ
"เ้า..เ้าจะทำอะ- อ๊า!!!" หยานเล่ยพูดไม่ทันจบ เข็มเล่มแรกแทงลงไปซอกเล็บของนิ้วโป้งทันที เสียงกรีดร้องที่สิ้นหวังครั้งแรกของหยานเล่ยดังขึ้นอย่างแสบแก้วหู
แต่หลี่ชิงหยุนกลับไม่หยุดแค่นั้น ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจจะฆ่าเขา พวกเขาจะต้องเตรียมตัวสำหรับผลตามมา!
เขาเริ่มใช้เข็มที่สองแทงลงไปใต้ซอกเล็บทีละข้าง "อ๊า!!!" เสียงกรีดร้องของอันสิ้นหวังของหยานเล่ยสั่นะเืทั่วทั้งป่า
แม้แต่สัตว์อสูรในบริเวณใกล้เคียงยังหวาดกลัวและหลบหนีจากบริเวณนี้ทันที
ก่อนหน้านี้นักฆ่าทั้งสองถูกปิดผนึกจุดฝังเข็มทำให้ไม่สามารถใช้พลังฉีได้ และจุดฝั่งเข็มที่หลี่ชิงหยุนกดนั้นคือเส้นประสาท เขาทำเช่นนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายยังคงมีสติและตื่นตัวตลอดเวลาเพื่อให้รับรู้ถึงความเ็ปที่แสนสาหัส
เมื่อนักฆ่าคนที่สองที่ชื่อหยานเว่ยได้ยินเสียงกรีดร้องของสหาย ใบหน้าของมันซีดอย่างตาย ร่างกายทุกส่วนก็ขนลุกและสั่นเทาโดยไม่ได้ตั้งใจ
.
.
.
หลังจากหยานเล่ยกรีดร้องและผ่านการทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็เวลา 5 นาที ความรู้สึกของมันเริ่มชาและเริ่มจะไม่เ็ปอีกต่อไปจากอาการตายด้าน
"ฆ่าข้าซะ! ไอ้สารเลว! ข้าไม่มีทางบอกอะไรแกทั้งนั้น!" หยานเล่ยคำรามอย่างไม่ยอมแพ้พร้อมจ้องไปที่หลี่ชิงหยุนด้วยสายตาอาฆาตแค้น
หลี่ชิงหยุนได้ยินเช่นนั้นเขาก็ส่ายหัวและถอนหายใจอีกครั้ง [ ดูเหมือนว่าไม่มีทางเลือก ]
เขาเริ่มมองไปที่หยานเล่ยด้วยสายตาที่ซุกซนเล็กน้อย พร้อมกับหยิบขวดยาออกมาจากแหวนเก็บของ เม็ดยามีกลิ่นหอมพวยพุ่งอย่างควบคุมไม่ได้ แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็ยาประเภทฟื้นฟู
เมื่อหยานเล่ยเห็นเช่นนั้น ใบหน้าของมันกลับซีดและดูสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม มันเข้าใจดีว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร ชายตรงหน้าของไม่ได้มีความตั้งใจดีอย่างเช่นช่วยฟื้นฟูความเ็ปอย่างแน่นอน
ชายตรงหน้าของก็แค่้ารักษาและทำการทรมานที่โเี้นี้อีกครั้ง!
"ไม่ต้องกังวล ข้ามีเวลาอีกเหลือเฟือ ค่อยๆสนุกกันดีกว่า" หลี่ชิงหยุนพูดด้วยเสียงเบาๆ แต่กลับแฝงความชั่วร้ายสุดขีดอยู่ในน้ำเสียงนั้น
เขาไม่พูดอะไรต่อและยัดยาฟื้นฟูเข้าปากของหยานเล่ยทันที
เมื่อเห็นว่าหยานเล่ยเริ่มฟื้นฟูกลับมาเป็ปกติแล้ว หลี่ชิงหยุนจึงเริ่มการทรมานอีกครั้ง เสียงกรีดร้องของหยานเล่ยก้องกังวานไปทั่วป่า
.
.
.
~ ผ่านไปอีก 10 นาที ~
"อ๊าาา!!! ไม่! ข้าจะบอก! ข้าจะบอก!" หยานเล่ยเริ่มสิ้นหวังในใจ ตอนนี้มันเข้าใจแล้วว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเปรียบเสมือนาาปีศาจกลับชาติมาเกิด!
ปีศาจตัวนี้จะไม่หยุดจนกว่าจะได้สิ่งที่เขา้า!
"เอาล่ะ พูดมา ข้ากำลังฟังอยู่" หลี่ชิงหยุนหยิบเข็มออกมาจากซอกเล็บของหยานเล่ย เมื่อเห็นว่าหยานเล่ยริเริ่มที่จะยอมแพ้
"ข้า...ข้าได้รับคำสั่งจากหัวหน้ากองกำลังูเา...อ๊ากกกก!! "
ก่อนที่หยานเล่ยกำลังจะพูดจบ เข็มแทงลงไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เข็มกลับแทงทะลุไปยังกระดูกข้อต่อโดยตรง เสียงกรีดร้องที่สั่นเครือทำให้หยานเล่ยดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
"ในเมื่อเ้าไม่ยอมพูดความจริง เ้าจะโทษข้าไม่ได้" หลังจากหลี่ชิงหยุนผ่านการทรมานอีกครั้ง แต่เมื่ออีกฝ่ายยังคงปิดปากเงียบ เขาก็ลุกขึ้นและเดินไปทางหยานเว่ยนักฆ่าคนที่สองทันที
"ทะ-ท่านปู่...ท่านปู่ ข้าจะบอก ข้าจะบอกท่านทุกอย่าง อย่าทำอะไรข้าเลย" หยานเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มันได้เห็นการทรมานเมื่อครู่นี้ของหยานเล่ยแล้ว จิตใจของมันเริ่มพังทลาย และไม่มีทางทนการทรมานที่สิ้นหวังเช่นนี้ได้
ตอนนี้หยานเว่ยรับรู้เพียงความกลัวสุดขีดเท่านั้น!
"ก็ได้ แต่ก่อนอื่น..." ก่อนหลี่ชิงหยุนจะพูดจบ เขาหยิบขวดหยกสีดำที่ดูน่ากลัวออกมา พร้อมหยิบเม็ดกลมๆเล็กรูปทรงคล้ายกับเม็ดยา
"ท่าน...ท่านจะทำอะไร!?" หยานเว่ยแลดูหวาดกลัวสุดขีด แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ ยาเม็ดนั้นโดนยัดเข้าปากของหยานเว่ยเรียบร้อยแล้ว
หยานเว่ยรู้สึกว่าคอของมันร้อนขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ
"ข้าขอเตือนเ้า ยาเม็ดนี้จะทำให้ร่างกายของเ้าเปรียบเสมือนถูกไฟเผาทั้งเป็...แต่ไม่จำเป็ต้องกังวล ข้ายังเหลือยาชนิดนี้และยาฟื้นฟูอีกมาก เพื่อให้แน่ใจว่าเ้าจะได้สนุกไปกับมัน" หลี่ชิงหยุนพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างชั่วร้าย
หยานเว่ยได้เห็นการทรมานของหยานเล่ยแล้ว มันไม่กล้าปิดบังอะไรอีกต่อไป มันจึงให้ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับนายน้อยของตระกูลหยานที่กระทำต่อหลี่ชิงหยุนทั้งหมด
สิ่งที่หลี่ชิงหยุนได้ทำการทรมานหยานเล่ยนั้น จุดประสงค์ของเขาเป็เพียงการทรมานที่ใช้เพื่อปลูกฝังความกลัวให้กับหยานเว่ยเท่านั้น เพราะเขารู้อยู่แล้วว่านักฆ่าส่วนใหญ่จะไม่ยอมปริปากพูดความลับของนายจ้างอย่างแน่นอน
ดังนั้นจึงต้องใช้วิธีที่โเี้และรุนแรง!
เมื่อหลี่ชิงหยุนได้ฟังแผนการและเื่ราวทั้งหมด เขาเริ่มขมวดคิ้วเป็ปมพร้อมกับรวบรวมข้อมูลไว้ในหัวของเขา
นายน้อยตระกูลหยานฝึกวิชาชั่วร้ายที่เก็บเกี่ยวหยินฉีของผู้หญิงบริสุทธิ์เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของมันเอง และเป้าหมายต่อไปของมันคือ 'นาหลันเสี่ยวฉี' อีกทั้งเหตุการณ์ที่หลี่ชิงหยุนได้รับาเ็ก่อนหน้านี้ก็เกิดจากการมีส่วนร่วมนายน้อยตระกูลหยานเช่นกัน
ตราบใดที่หลี่ชิงหยุนตาย สัญญาหมั้นหมายจะเป็โมฆะ อีกทั้งธุรกิจของตระกูลหยานก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นพวกมันก็สามารถจะฮุบธุรกิจของตระกูลหลี่ได้
"ไอ้เวรนั่น! กล้าตั้งเป้าไปที่ฉีฉีจริงๆ!" ดวงตาของหลี่ชิงหยุนฉายแววเจตนาฆ่าที่รุนแรงะเิออกมาอย่างฉับพลัน แม้แต่หยานเล่ยและหยานเว่ยก็ยังหน้าซีดและตัวสั่น
ทั้งสองคนราวกับมองเห็นภาพมายาของปีศาจนรกซ้อนทับกับร่างของหลี่ชิงหยุนอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลังจากหลี่ชิงหยุนเริ่มสงบลง หยานเว่ยก็ได้เปิดปากพูดออกมา
"ท่านผู้าุโ ข้าขอยาฟื้นฟูได้หรือไม่!?" หยานเว่ยรู้สึกตอนนี้ร่างกายของมันร้อนผ่าว คอของมันร้อนจนทำอะไรไม่ถูก
หลี่ชิงหยุนหันกลับไปด้วยใบหน้าเฉยเมย แต่ต่อมาเขากลับหัวเราะอย่างสนุกสนาน "ไม่จำเป็ต้องใช้ยาฟื้นฟูอะไรทั้งนั้น ที่ข้าให้เ้ากิน มันก็แค่ลูกอมรสขิงสูตรพิเศษเท่านั้น ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
หยานเว่ยที่ได้ยินเช่นนั้น มันแทบกระอักเืออกมาเต็มปาก พร้อมกับสาปแช่งชายเ้าเล่ห์ตรงหน้า "ไอ้สารเลว! เ้ากล้าหลอกข้า!"
ตอนนี้มันเข้าใจแล้วว่าหลี่ชิงหยุนไม่ได้มียาชนิดนี้อยู่จริง เื่ทั้งหมดเขาแค่ล้อเล่นเท่านั้น
"รีบปล่อยข้าซะ! มิเช่นนั้น เ้าจะเสียใจที่กล้ายุ่งกับพวกเราตระกูลหยาน!" หยานเล่ยที่เพิ่งได้สติก็ะโออกมาด้วยความเกลียดชัง
หลี่ชิงหยุนพูดไม่ออก [ พวกเ้ากำลังจะตายอยู่แล้ว แต่ยังกล้าขู่ข้าอีกงั้นหรือ ? ]
ในเวลานั้นหลี่ชิงหยุนได้หยิบขวดบางอย่างออกมา ในขวดมีผงจำนวนมากอยู่ด้านใน สิ่งนี้มาจากในตัวของทั้งสองคนก่อนหน้านี้
จากนั้นหลี่ชิงหยุนโรยผงนี้ไปที่หยานเล่ย และหยานเว่ยรวมถึงบริเวณใกล้เคียง
เมื่อเสร็จแล้วหลี่ชิงหยุนก็ยิ้มให้พวกเขาอย่างเ็าและจากไปในทันที โดยไม่ได้ปลดผนึกจุดฝังเข็มให้กับทั้งสองคน
"นี่คืออะไร?" หยานเว่ยและหยานเล่ยสงสัย แต่ครู่ต่อมาพวกเขาได้กลิ่นเืที่รุนแรงจากผงชนิดนี้
"แย่แล้ว! นี่คือผงที่ใช้ล่อสัตว์อสูร!" หยานเว่ยพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผงชนิดนี้เป็ของพวกมันเอง
หลังจากพูดจบทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจำนวนมากกำลังมุ่งตรงมาทางที่พวกเขาอยู่
"ไอ้เวรนั่น! เขาตั้งใจจะให้เราเป็อาหารสัตว์อสูรพวกนี้"
"อ๊าก!"
"ไม่!"
ในส่วนกลางของป่าสนดำ ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังสองเสียงที่แตกต่างกัน ราวกับว่าพวกเขาได้เห็นนรกทั้งเป็!
7K
