ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

เมื่อลงยืนได้มั่นคงแล้ว ถังฮวนหันไปมองยังต้นเสียงนั้นทันที แล้วก็เห็นชายหนุ่มถือดาบยาวห้าคน ยืนอย่างองอาจจท่ามกลางกองหินอยู่ใกล้ป่าทางเหนือหลายสิบเมตร เจ้าห้าคนนี่เพิ่งออกมาจากป่า? เป็นพวกนี้นี่เองที่ปีศาจหมาป่าตามหา ไม่ใช่เขากับเสี่ยวเป่า! 'ใครจะไปรู้วะ'ถังฮวนสบถในใจ แล้วหันมามองพวกปีศาจที่อยู่ไม่ไกลมากนัก พบว่ามีเพียงตัวเองที่ตื่นตระหนก ซึ่งทำให้ถังฮวนเสียใจในการตัดสินใจของตนหากว่าเขาไม่หุนหันอออกมาเมื่อกี้ พวกมนุษย์หมาป่าบางทีอาจจะนำพวกหมาป่าตรงไปยังเจ้าห้าคนนี้แล้ว แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ จะเสียใจก็สายเกินไปแล้ว! ทั้งห้าคนนั้นประหม่ายิ่ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเสียเวลาส่วนใหญ่ไปในป่าที่สาบสูญ เมื่อเห็นถังฮวนโผล่ออกมาแบบกระทันหัน จากที่ตกใจก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง พวกเขาหันไปสบตากันคราหนึ่ง แล้วก็มีคนรีบตะโกนออกมา “สหาย ทางนี้ มาร่วมมือกันสังหารสัตว์ร้ายพวกนี้เถิด!” “ไม่ใช่ธุระของข้า เชิญพวกเจ้าอยู่สังหารพวกมันเองเถอะ!”ถังฮวนตะโกนกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมจากไปโดยไม่หันหลังกลับไปมองสิ่งที่เขาต้องการคือการอยู่ไม่ห่างจากเสี่ยวเป่า มิเช่นก็ยากแล้วที่จะหามันพบ “บุก” มนุษย์หมาป่าสีน้ำตาลตะโกนสั่งเหล่าสมุน "วูบ"หมาป่าสีเงินสามตัวพร้อมทั้งหมาป่าดำหลายสิบตัวเมื่อได้ฟังคำสั่งแล้ว ก็พุ่งเข้าจู่โจมชายหนุ่มทั้งห้าอย่างพร้อมเพรียงบางตัวหวาดกลัวเมื่อเห็นถังฮวน แต่ตอนนี้พวกมันไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับถังฮวนแล้ว พวกมันจึงวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
"วูบ"ทันใดนั้น เจ้ามนุษย์หมาป่าก็ทะยานไปยังถังฮวนเพียงลำพัง ด้วยความเร็วดุจเกาทัณท์หลุดจากแหล่ง ในตอนแรกมันและถังฮวนอยู่ไม่ห่างกันนัก แต่ตอนนี้มันรวบรวมกำลังทั้งหมดเข้าไล่ล่าระยะห่างระหว่างทั้งสองถูกร่นลงอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวตัวมันก็อยู่ด้านหลังถังฮวนแล้ว “เจ้ามนุษย์มอบชีวิตเจ้ามาซะดีๆ!” มนุษย์หมาป่าเปิดฉากโจมตีอย่างบ้าเลือด ร่างมันพุ่งสู่อากาศดุจสายฟ้าฟาด กรงเล็บกระแทกเข้าที่คอถังฮวนส่งเสียงหวีดหวิว รวดเร็วปานฟ้าผ่าราวกับว่าจะใช้กรงเล็บสีแดงนั่นฉีกถังฮวนออกเป็นชิ้นๆ "พรึ่บ!"ถังฮวนกลิ้งหลบไปที่พื้นหมุนกลิ้งไปสองรอบราวอย่างรวดเร็ว กระบี่เพลิงเมฆาด้านหลังถูกชักออกในทันทีประกายสีแดงพวยพุ่งออกมา เปลวเพลิงลุกไหม้บนท้องของมนุษย์หมาป่าอย่างรุนแรง หลังจากชีพจรวิญญาณทั้งเก้าเปิดออกแล้ว ถังฮวนไม่เพียงร่างกายกล้าแกร่งขึ้น ฝีเท้า การตอบสนอง ประสาทสัมผัส ก็ยังเพิ่มขึ้นมหาศาลหากว่าเป็นถังฮวนคนก่อน แม้ว่าจะรับรู้การเคลื่อนไหวของมนุษย์หมาป่าได้ แต่ก็คงไม่สามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ ที่สุดแล้ว มีเพียงแต่ต้องเลือกต่อสูกับมนุษย์หมาป่า คู่ต่อสู้ดูระวังตัวยิ่งนัก หากว่ามันสัมผัสพื้นเร็วกว่านี้อีกนิด เกรงว่ากระบี่เพลิงเมฆาคงผ่าท้องมันไปแล้ว “อ่าซ์!” กรงเล็บของมนุษย์หมาป่าคว้าได้เพียงอากาศ ในเวลาเดียวกันนั้นเอง มันก็ต้องครวญครางอย่างเจ็บปวด ถังฮวนแทงกระบี่สวนการโจมตีของมนุษย์หมาป่าอย่างรวดเร็ว น่าแปลก แม้ว่ากระบี่จะแทงถูกร่างมนุษย์หมาป่า หากแต่ว่ากล้ามเนื้อมันกลับทนทานอย่างยิ่งถังฮวนรู้สึกประหนึ่งว่ากระบี่กระทบเข้ากับของแข็งเข้าอย่างจัง แม้ว่าจะมีเสียงครวญครางตามมาก็ตามที ถังหวนไม่จำเป็นต้องหันหลังกลับไปดูผลงานนั้น ด้วยมั่นใจว่าการจู่โจมครานี้ไม่อาจทำร้ายมนุษย์หมาป่าได้ มีเพียงรอยไหม้ที่ท้องของมันเท่านั้น"มาอีกสิ!" ถังฮวนเคลื่อนไหวด้วยความเร็ว ทะยานไปยังก้อนหินที่เขาหลบซ่อนอยู่ก่อนหน้านี้ด้วยความเร็วสูงสุด “บรู้วววว” เสียงกำรามด้านหลังดังกึกก้อง จากนั้นมีเสียงเท้าหนักๆ ดังสะท้อนมา มนุษย์หมาป่าอ้าปากกว้างเห็นคมเขี้ยวแหลมแวววาว สายตาทั้งคู่ส่องประกายเย็นยะเยือก “เจ้ามนุษย์บังอาจทำร้ายข้า จับเจ้าได้เมื่อไหร่ ข้าจะฉีกแกเป็นชิ้นๆ แล้วกัดกินซะ”
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 เผชิญหน้ามนุษย์หมาป่า (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 เผชิญหน้ามนุษย์หมาป่า (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้