ปาฎิหารแห่งรักเป็เกมวายยอดนิยมที่มีฉาก 18+ ทำให้สาวน้อยใหญ่ที่ชมชอบแนวนี้นิยมอย่างมากแถมยังมีฉากร่วมรักอย่างหวือหวากับนายเอกอย่างอีเทอร์ ส่วนตัวประกอบที่ควรตายแล้วอย่างเขาไม่ควรได้มีบทอะไรกับผู้ชาย ...ใช่..เคยะเคยคิดเช่นนั้นจนกระทั่งประสบกับตัวเอง
“อือ...” รสหวานที่แทบละลายติดอยู่ที่ปลายลิ้นมันคือรสชาติของไวน์ผลไม้ชั้นดีเขาถูกป้อนผ่านทางปลายลิ้นนุ่ม โพรงปากถูกกวาดไปทั่วทั้งที่ถูกป้อนไหวน์เคยะดื่มกลืนรสชาตินั้นมันผสมผสานไปกับน้ำลายของดิลุค สองแขนเพรียวบางโอบรอบคอแกร่งของดยุกที่ไม่ยอมหยุดจูบ
จูบของดิลุคให้ความรู้สึกพอกับนิ้วมือที่กำลังปรนเปรอความเป็ชายของเขา ร่างสีน้ำผึ้งสะดุ้งไหวเสียดสีเนินอกชูชันไปกับอกแกร่งของดยุกพาให้ดิลุคกัดฟัน
แม้ชายหนุ่มสีเพลิงจะสวมใส่เสื้อผ้าทว่าเนินอกได้รุปนั้นกลับแข็งเป็ไตทิ่มแทงเขาผ่านอาภรณ์ชั้นดีดิลุคกลืนน้ำลายเขาไม่ได้รับอนุญาติให้ทำเกินเลยเพราะนี่เป็แค่การทายาไม่ใช่การร่วมรักหถึงจะอยากลองลิ้มชิมสิ่งนั้นเขาก็แตะไม่ได้
“อือ...อา” เคยะถูกปล่อยปากเป็อิสระส่วนอ่อนไหวถูกเล้าโลมจากมือได้รุปจนร่างกายยืนไม่ไหวเขากอดรัดอีกฝ่ายเอาไว้แน่นรับรู้ได้ว่าดิลุคดันยกเขาขึ้นบนโต๊ะทำงานในห้องนอน เรียวขาถูกอ้าจนกว้าความเปียกชื้นผสมผสานความเย็นถูกสอดเสียดเข้ามาในช่องทางคับแคบมันเจ็บในคราแรกแต่เมื่อถูกเล้าโลมจากทั้งข้างบนและข้างล่างเคยะรู้สึกเหมือนตนเองกลายเป็ของเหลว
“เคย่า...” ดยุกหนุ่มร้องเรียกคู่หมั้นตัวเองเ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินทำตาปรือั์ตาสวยที่ประดับด้วยดวงดาราน่าลุ่มหลงนั้นเจือไปด้วยอารมณ์ ยั่วเย้าเสียยิ่งกว่าทุกคนที่เจอมาอดไม่ได้ที่จะปลดกระดุมเสื้อเพื่อคลายความร้อนในตัวเขาเองก็มีอารมณ์ขึ้นมาเมื่อแตะต้องเรือนกายน่าลุ่มหลง นิ้วที่สอดใส่เข้าในร่างกายนี้ถูกดูดราวกับช่องทางนั้นกำลังกลืนกินอย่างตะกละตะกาม
นุ่ม..ทั้งนุ่มและตอดเสียจนต้องกัดฟัน
อยาก..
แต่ว่า...
“จุ๊บ” ดยุกหนุ่มจูบเ้าแมวเหมียวแสนสวยเขาอ้าปากเล้าโลมพัวพันกับลิ้น่อนเดียงสามือข้างหนึ่งแทรกสอดยาเข้าไปควานลึกยังด้านในที่แสนร้อนมืออีกข้างลูบไล้ยังส่วนตื่นตัวของเ้าแมวน้อยริมฝีปากระดมจูบอีกฝ่ายไม่หยุดปล่อยให้แมวน้อยทำใบหน้าราวกับจะละลาย
“อ๊า..อือ...อ๊ะ” เคยะครางระเส่าร่างกายสั่นไหวไปตามััสวาทเขาเวียนหัวไปหมดในสมองโล่งไปหมดมองเพียงใบหน้าสมบูรณ์แบบตรงหน้าั์ตาสีแดงเพลิงนั้นทอดมองมาที่เขาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังล่าเนื้อ ผิวขาวจัดของดิลุคนั้นแต่งแต้มด้วยสีสันระรื่นริมฝีปากยกยิ้มก่อนที่อยู่เหนือร่างกายเขาช่างเป็ใบหน้าที่ไม่เลวเลย เพราะใบหน้านั้นพาให้เขากระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยของเหลวขาวขุ่นเลอะเต็มเสื้อผ้าชั้นสูงนั่น หลังจากได้ปลดปล่อยความสุขสมเขาจะเหน็ดเหนื่อยเสียแต่เคยะเป็ชาชาตรีเขารุ้ดีว่ายังมีของต้องจัดการ ั์ตาสวยหันไปมองตรงนั้นของดยุกหนุ่มที่ใหญ่จนพองคับกางเกง “ให้ช่วยไหม?”
“......” ดิลุคนิ่งไปครู่หนึ่งมองเรียวขาสวยที่เลอะคราบกามรมณ์มันเป็เรียวขาคู่สวย “ข้าไม่อยากให้เ้าได้กินอาหารทั้งที่ยังไม่พร้อม...ดังนั้นขอยืมแค่ขาก็พอ”
“อะ...อืม” เคยะไม่ใช่คนใสซื่อเขาเคยดู MV โป้มามากไอ้เื่การใช้ขาทำอะไรเขาย่อมรู้ดีเพียงแค่ไม่เคยลองสักครั้งใครจะไปรู้ยังไม่เคยทำแนวนี้กับสาวแต่กลับโดนทำเสียเอง
“เคย่า” ดยุกสีเืโอบอุ้มเ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินพลิกตัวมันให้อีกฝ่ายยันกับโต๊ะทำงานทาบทับด้านหลังก่อนจะจูบที่เส้นผมนุ่มชื้นเหงื่อ จับเรียวขาสวยแยกออกก่อนสอดแก่นกายระอุของตัวเองเข้าไปที่หว่างขาดันขึ้นจนััที่แก้มก้นนุ่ม
“อึ่ก!” เคยะััได้ถึงส่วนแข็งขืนที่ัักับสะโพกของเขา ดิลุคไม่ได้สอดเสียดเข้ามาในร่างกายของเขาเพียงแต่เสียดสีอยู่ที่หว่างขาและร่องสะโพกเท่านั้นแต่การถูกความร้อนลากผ่านไปมากลับทำให้เคยะอารมณ์ขึ้น
“ดะ..เดี๋ยวอื้อ!” ปลายนิ้วจิกลงไปยังโต๊ะไม้เนื้อแข็งเมื่อััได้ถึงความเสียวซ่ายจากด้านหน้าดิลุคใช้มือกอบกุมส่วนอ่อนไหวในขณะที่มืออีกข้างประคองร่างเพรียวบางไว้แนบชิด
“เคย่า...หุบขาอีกหน่อย” เสียงแหบพร่านั้นสั่งเขาที่ปลายกกหูก่อนลิ้นเปียกชื้นจะโลมเลีย
“อะ ...อื้อ!” คุณชายอัลเบอริชขาสั่นในยามที่ถูกกระทุ้งอย่างรุนแรงต้นขาอ่อนเปียกชื้นด้วยของเหลวส่วนสะโพกรู้สึกร้อนผ่าวรับรู้ได้ถึงความใหญ่โตของมัน
“อา...” ดิลุคครางในยามที่ปลายนิ้วขยุ้มลงไปยังสะโพกนุ่มนิ่มนิ้วของเขาจมหายไปในความอ่อนยุ่นนั้นเรือนร่างหอมหวานตรงหน้าพาให้เขาปลดปล่อยออกมาพร้อมกับอีกฝ่าย มือรวบร่างปวกเปียกของคนที่ปล่อยถึงสองครั้งพวกเขาทั้งคู่เลอะคราบกามรมณ์ไปหมดอดไม่ได้ที่จะจูบซับหน้าปากมลของเ้าแมวอีกครั้ง
“ั้แ่พรุ่งนี้ข้าไม่ต้องทายาอีกแล้วใช่ไหม?” เคยะเอ่ยขึ้นเมื่อจำได้ว่ามันครบกำหนดแล้ว ในใจกลับรู้สึกเสียดายขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนชายหนุ่มจะรีบปัดความคิดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
ให้ตายเถอะต่อไปนี้เขาจะช่วยตัวเองยังไง...
“ใช่” ดิลุคเสียดายแต่เขาเป็คนรักษาสัญญาอุ้มคู่หมั้นไปที่ห้องอาบน้ำ” ข้าออกข่าวว่าเ้าป่วยเสียนานเ้าควรกลับไปรับรางวัลของเ้าได้แล้ว”
“หือ? อ้อ ...” เคยะนึกออกในทันทีเพราะมีเหตุการณ์มากมายแถมเขาถูกดิลุคทำให้สมองว่างไปซะหลายวัน ถ้าตามเนื้อเื่มันคือรางวัลจากาาเื่การจับคนค้าทาส เมืองแห่งอิสระนี้ไม่ให้มีการซื้อขายทาสเพราะทุกคนเป็อิสระในตนเอง หลังจากนี้เขาจะได้รับสิ่งจากอีเว้นการช่วยเหลือทาส....และแผนการหนีไปจากประเทศนี้ก็จะสำเร็จไปอีกขั้น “ข้าต้องไปพระราชวังหรือไม่?”
“ข้ารู้ว่าเ้าไม่ชอบสถานที่เช่นนั้น” ดิลุคหัวเราะเขาถอดเสื้อผ้าเ้าแมวเหมียววางอีกฝ่ายแ่เบาในอ่างอาบน้ำอุ่น “ไปที่ที่เ้าชอบ...งานเลี้ยงฉลองการเลื่อนยศของพี่ชายเ้าจัดที่พระราชวัง”
“เอ๊ะ?” เคยะคิดถึงเนื้อเื่่นี้อย่างรวดเร็วในเกมบารอนอัลเบอริชนั้นไม่ได้ถูกเลื่อนยศจะว่าไปในอีเว้นนี้ตอนนักบุธไปช่วยไปกับแฟนตัวเองไม่ใช่กับพี่ชายดังนั้นบารอนอัลเบอริชจึงไม่ได้รับความดีความชอบ
แต่ถ้าพูดถึงงานเลี้ยงละก็...ไวน์ ...ไวน์ ..ไวน์ เขาจะได้ดื่มไม่อั้นแล้ว!
“ข้าไปด้วย”
“แง้ว”
เ้าแมวเหมียวซึมในทันที...
**************************************
“ไม่ได้เจอกันนานเลยทุกคน “น้ำเสียงสดใสดังขึ้นในวันนี้คุณชายอัลเบอริชที่ล้มป่วยเพราะสร้างวีรกรรมการจับพวกลักลอบค้าทาสได้กลับมาเดินเฉิดฉายราวกับนกยูงแสนงดงาม สำหรับบุรุษแล้วการเตรียมตัวไปงานเลี้ยงนั้นไม่ได้เสียเวลาเฉกเช่นสตรีที่ต้องลุกขึ้นมาบำรุงหน้าทำผมั้แ่ยามเช้า ทั้งดิลุคและเคยะนั้นล้วนแต่เป็คนเรียบง่ายเพียงแต่พวกเขาลืมไปว่าในบ้านนี้ยังมีคนที่อยู่จุดสูงสุด
“คุณชายมานี่เร็ว เวลาไม่พอแล้ว!” อเดลีนส่งเสียงเข้มใส่คุณชายที่เดินลอยชายปวดหางแสนสวยราวกับนกยูง อเดลีนเพิ่งร่วมมือร่วมใจกับเหล่าหญิงรับใช้จัดการดยุกของนางเสร็จก็หันมามองเป้าหมายคนต่อไป
“โอ้โห วันนี้แต่งองค์ทรงเครื่องไม่เลว” เคยะอดไม่ได้ที่จะแซวพ่อคนหน้าตายที่ถูกใส่ชุดเต็มยศสวมใส่เสื้อคลุมสีดำสนิทประดับด้วยเข็มกลัดบ่งบอกยศ ดิลุคเป็บุรุษรูปงามใบหน้าที่แสนสมบูรณ์แบบนั้นต่อให้แต่งตัวธรรมดาก็ยังดูดีเสียแต่วันที่เขาแต่งองค์ทรงเครื่องที่สุดกลับเป็วันที่ขอหมั้นหมาย
นี่เขาหลงตกหลุมพรางใช่ไหม?
เดิมทีเคยะอยากจะค่อนแขวะอีกฝ่ายให้มากเพียงแต่เขาก็พ่ายแพ้กับสาวที่มารุมจับเขาเป้นตีกตา ให้ตายเถอะสาวๆ ของบ้านนี้ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
“ชุดเก่าในตู้ข้ายังไม่ทันได้ใส่เ้าก็ตัดชุดใหม่ให้เสียแล้ว” ั้แ่เขามาอยู่ที่คฤหาสนี้ดยุกผู้ร่ำรวยนั้นตัดชุดไปงานเลี้ยงให้มากมายแต่วันนี้กลับมีชุดใหม่ที่ไม่เคยเห็นอยู่อีก มันเป็ชุดออกงานสีขาวขลิบสีน้ำเงินเล่นสีฟ้าอ่อน เคยะััได้ถึงสายตาครั้นหันไปก็ประสานเข้ากับั์ตาสีแดงที่ราวกับเื “มีอะไรหรือ? อ๊าอย่าบอกว่าหลงความหล่อเหลาของข้า”
“เอลเซอร์” ดิลุคมองข้ามการแซวของอีกฝ่าย “ไปเอาสิ่งนั้นมา”
“ขอรับ? ...แต่ว่านั่นนะ”
“ไปเอามา...” เอลเซอร์กลืนน้ำลายเมื่อเ้านายสั่งรอบที่สองเขาหายไปอึดใจกลับมาพร้อมหีบสมบัติขนาดเล็กด้วยลวดลายนั้นทำให้เคยะตาโต เ้าตัวถูกอเดลีนมัดรวบผมเสร็จพอดี
“อา สร้อยคอ แหวน เข็มกลัดหรือเครื่องประดับใหม่กันละ”
“เป็ของที่ยังยกให้ไม่ได้แต่ให้เ้าสวมใส่ไปงานเลี้ยงครั้งนี้ได้” เ้าของบ้านเอ่ยเสียงเรียบมือหยิบเอาเทียร่าขึ้นมา มันเป็เทียร่าเรียบมีเพชรประดับเพียงเล้กน้อยสิ่งที่โดดเด่นคือเพชรสีแดงตรงกลาง ทว่าแม้จะดูเป้นของเรียบแต่เมื่อมองลวดลายกลับรู้ได้ถึงความตั้งใจของผู้สร้าง “ใส่นี่สิ”
“เหมือนได้เป้นเ้าชายเลย” เคยะคลี่ยิ้มเขาโน้มตัวเล็กน้อยให้ดิลุคสวมเทียร่าลงบนศีรษะเขา มันเป็เทียร่าที่มีน้ำหนักเบา เคยะเคยไปงานเลี้ยงของชนชั้นสูงอยู่ไม่น้อยแต่ไม่มีผุ้ชายสวมเทียร่าสักเท่าไร เพียงแต่พอเขาใส่อเดลีนก็ทำตาเป็ประกายราวกับได้พบของชอบเธอเลิกจู้จี้กับสองหนุ่มรีบคะยั้นคะยอเขาไปเปิดตัวในงานสังคม
การสวมเทียร่าทำให้อเดลีนเลิกจู้จี้จับเขาแต่งตัวได้เคยะก็อยากจะสวมมันทุกงาน...ใช่ ...เคยะคิดได้เช่นนั้นได้ไม่นานเมื่อพวกเขามาถึงงานกลับพบว่าตัวเองเป็เป้าสายตา เพียงแค่ถูกขานชื่อและเดินเข้ามาในห้องโถงทุกสายตากลับจับจ้องอยู่ที่เทียร่าของเขา
มีอะไรกันหรือว่ามันเป็ไอเท็มพิเศษอะไรในเกมหรือเปล่า?
“โอ้โห ...เฮอะๆ ...” จักพรรดิเวนติเป็คนมาต้อนรับพวกเขา เคยะเห็นพี่ชายของเขาเดนเสลฟเสียแต่สายตาของเดนสเลฟกลับหยุดอยู่ที่เทียร่าบนศีรษะเขาก่อนจะขมวกคิ้วยกใหญ่
เอ๊ะ มันเป็ไอเท็มพิเศษหรือแต่ดวงตาคู่นี้ได้ส่องสิ่งนี้แล้วไม่พบว่ามันมีปัญหา
“ถวายพระพรองค์จักรพรรดิขอให้อิสระจงคงอยู่กับท่าน” เคยะโค้งตัวตามธรรมเนียมพวกเขายืนมององค์าาที่ถือแก้วไวน์ในมืออย่างสบายราวกับนี่ไม่ได้เป็พิธีรีตอง
“ข้าต้องขอขอบคุณสำหรับผลงานของเ้า เอาละดวงดาราผู้เก่งกาจเอ๋ยเ้าประสงค์ของรางวัลใดไหม?”
“ขอขอบคุณในความกรุณาของท่าน ข้าเพียงแต่ทำหน้าที่ของพลเมืองและหวังว่าเ้าของสร้อยตัวจริงจะยินดีที่สมบัติของนางได้กลายเป็ประโยชน์” คุณชายอัลเบอริชโค้งตัวพลางคลี่ยิ้ม
ใช่แล้วเขาลำบากลำบนมาเพื่อเว้นนี้ ...อีเว้นสร้อยนี้จะนำไปสู่การพบเจอกับคนจากประเทศอื่น ...เ้าของสร้อยวิเศษนี้คือองค์หญิงแห่งแดนหลี่เย่
“เช่นนั้นข้าจะให้นางมาขอบคุณเ้าอีกคราที่ตามหาสร้อยของนางจนเจอ ในภายหน้าเ้าอาจพบเจออัตรายอีกข้าจะมอบดาบที่ข้าชมชอบให้แก่เ้า”
เอ๊ะ ...ได้ดาบ?
“ขอขอบคุณ” เคยะรู้สึกแปลกใจเพราะในเกมนั้นนักบุญได้รับเงินก้อนใหญ่และอีเว้นพบเจอกับผู้ปกครองแดนหลี่เย่ แต่ไม่เคยได้รับดาบ...โธ่องค์าาทำไมไม่ให้เงินกระหม่อนละ หรือว่าเพราะเห็นว่าเ้าดยุกข้างหลังกระหม่อนมันร่ำรวย
“เ้าเหมาะกับเทียร่าอันนี้มากนะ” เวนติกล่าวทิ้งท้ายเขามองส่งเคยะด้วยสายตาอบอุ่นเ้าตัวขอแยกไปดื่มด่ำในงานเลี้ยงส่วนเ้าตัวรอคอยยิ้มเยาะเ้าหลานตัวดี หลังจากเคยะหันหลังจากไปก็กลายเป็สนามรบสามฝั่งชั้นดี
“เ้าทำผิดธรรมเนียม!” บารอนเดนสเลฟที่ได้รับเลื่อนยศเป็ไวเคาต์กอดอกขมวดคิ้วจนผูกเป็ผม “แค่หมั้นยังไม่ได้แต่ง”
“เอาไว้กันแมลงแกะกะ” ดิลุคหมุนน้ำองุ่นในแก้วไปมาจ้องประสายสายตาทำากับสัตว์ล่าเนื้อตัวโต
“ว๊า เอาน่าอย่าโมโหไปเลย ไม่ได้เห็นเทียร่าอันนั้นมานานแล้วคิดถึงจังเลยตอนที่มีผู้ชายคนหนึ่งมาถามข้าว่าการทำเทียร่าทำยังไง?” องค์าาผู้มีอายุอย่างยาวนานหัวเราะหมุนแก้วไวน์มามองผ่านความทรงจำในไวน์สีแดงสด เมื่อครั้งอดีตมีบุรุษสีแดงเพลิงคนหนึ่งหมายมั่นจะทำเทียร่าให้คนรักเพื่อให้เธอได้สวมเมื่อมางานเลี้ยง
Eha ...เวลาเปลี่ยนไปเร็วจังน๊า
“องค์าาอย่าตัดสินอย่างหย่อนหยานเช่นนั้นขอรับทำผิดธรรมเนียมอยู่ขอรับ!”
“เฮอะ!”
“เอาน่า” เวนติมองดูสองสัตว์ล่าเนื้อที่กำลังประสานสายตาอย่างรุนแรง อุหวานี่มันปัญหาโลกแตกพ่อหวงลูกสาวกับลุกเขย “ชุดสีขาวกับเทียร่าราวกับเ้าชายในเทพธิดาเลยพวกเ้าไม่คิดว่ามันงดงามราวกับภาพวาดงั้นหรือ?”
“น้องชายกระหม่อนงดงามเสมอขอรับ”
“เฮอะ”
ว๊า ไม่ไหวเลยพวกนี้ ...คนหนึ่งก็หวงน้องชายอีกคนก็ซึนเหลือเกิน ว่าแต่แบบนี้เขามีหวังได้อุ้มเหลนใช่ไหมคงต้องรีบมอบของสิ่งนั้นให้เป็หลักประกันเสียแล้ว
.
.
.
.
เกร็ดเล้กน้อย : ผู้หญิงในราชวงศ์จะไม่สามารถสวมเทียร่าได้จนกว่าเธอจะแต่งงาน การสวมเทียร่าแปลว่าเธอมีสามีแล้วไม่ได้กำลังหาคู่ ตระกูลดยุกที่มีสายเืชิดใกล้ราชวงศ์ผู้หญิงสามารถสวมเทียร่าได้หลังแต่งงานเช่นกัน
(เทียร่าอันนี้เป็ของคุณพ่อดิลุคทำขึ้นเองให้กับคุณแม่ดิลุค)
แต่!!! ....ดิลุคกับเคยะยังไมได้แต่งกันสถานะตอนนี้เป็คู่หมั้นยังไม่มีสิทธิสวมเทียร่า พี่เขาก็แค่กลัวมีใครมาเกาะแกะคู่หมั้นเลยให้สวมแบบผิดธรรมเนียมส่วนยัยน้องแงวก็ไม่รู้เื่ (เพราะมันไม่มีบอกในเกม)
***************
17K
