ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

    ณ จวนสีแดงเพลิง เสียงกรีดร้องดังลั่นทำเอานางกำนัลวิ่งหลบเเตกเเยกกันไป ข้าวของต่างๆถูกปาลฃพื้นกระจุยกระจายไปทั่วทั้งห้อง สนมฮงถูกหักหน้าหยามเกียรติ นางมองว่าอี้เถียนยกสนมลีขึ้นมาเทียบนาง จึงทำให้นางไม่พอใจที่คุณหนูผู้สูงศักดิ์อย่างนางต้องลดตัวไปเทียบกับลูกสาวเฉลยเช่นสนมลี 

     "กรี้ดดดด กรี้ดดดดด ฮึ้ย!!อ้า!เจ้าทำให้ข้าต้องอับอายต่อหน้าท่านพี่อี้เถียน…!สุดท้ายเจ้าก็รวมหัวซูเจินเล่นงานข้า เฮอะ!!คิดหรอว่าท่านพี่อี้เถียนจะหันมองเจ้า!! คอยดูเถอะข้าจะทำให้เจ้าเจ็บปวดเจียนตายเหมือนที่เจ้าทำให้ข้าเสียหน้า!! เสี้ยวอี้ เสี่ยวอี้!!"

       "เจ้าค่ะคุณหนู…คุณหนูมีอะไรจะใช้ข้าหรือเจ้าคะ?"

       "ยาปลุกกําหนัดที่ข้าให้เจ้าไปเอามาจากท่านอา หมดหรือยัง?"

       "ยังเจ้าค่ะ..คุณหนูจะเอาไปใช้กับองค์ชายอี้เฉียนหรือเจ้าค่ะ?"

       "เปล่า..ข้าขะใช้มันสั่งสอนสนมลีต่างหากล่ะ..ไปชงชามาหนึ่งชุด เอายานั้นใส่ลงไปแล้วเอาไปไว้ที่จวนของท่านพี่อี้เถียนซะ"

      "ยังไงหรือเจ้าคะ?"

      "คืนนี้ข้าจะดับตะเกียงกับท่านพี่อี้เถียน เพื่อทำให้สนมลีอกเเตกตาย เจ้าก็รู้นี่ว่านางถูกส่งมาเป็น…เครื่องราชบรรณาการให้แก่ท่านพี่อี้เถียน ถ้านางรู้ว่าข้าร่วมหลับนอนกับคู่ครองนางล่ะก็…ฮึฮึ รีบไปทำซะ"

      "ได้เจ้าค่ะ" สนมฮงวางแผนที่จะเข้าหาอี้เถียนเพื่อประชดสนมลีและแก้แค้นที่สนมลีหักหน้านางต่อหน้าผู้คนมากมาย..ในใจแอบคิดว่าถ้านางได้ร่วมหอนอนกับอี้เถียนแล้ว นางอาจจะมีทายาทให้เขาและตำแหน่งอัครชายาก็จะอยู่ไม่ไกลอีกต่อไป เสี่ยวอี้รับคำสั่งนางวานให้ทหารหน้าจวนนำชาไปมอบให้อาเฟย เพื่อให้อาเฟยเอาชานั้นไปให้อี้เถียน…

      "อาเฟย…พระชายาซูเจินฝากข้าเอาชานี้มาให้องค์ชายอี้เถียน"

    "แล้วทำไมนางถึงไม่รอเอาให้เอง..ทั้งๆที่นางก็รู้อยู่แล้วว่าคืนนี้องค์ชายจะไปหานางที่จวน?"

      "เรื่องนั้นพระชายาไม่ได้บอกอะไร แต่พระชายารับสั่งไว้ว่าให้องค์ชายดื่มให้ได้ รับไปสิ" อาเฟยยืนครุ่นคิดอยู่นานเพราะเขารู้สึกว่ามันแปลกๆเเต่ก็รับชาโถนั้นมาเเต่โดยดี ทหารคนดังกล่าวได้เดินกลับไปแจ้งแก่เสี่ยวอี้ว้าแผนสำเร็จแล้ว ทันทีที่รับทราบนางก็รีบกลับไปบอกเจ้านายของนางทันที ฝ่ายอี้เถียนนั้นก็อาบน้ำเสร็จพอดี อาเฟยยกชาชุดนั้นมาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินกลับไปคัดตำราต่อ อี้เถียนมองชาถ้วยนั้นอย่างสงสัย

       "อาเฟย..ชาโถถ้วยนั้นเป็นของใคร ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้าชงนี่นา"

      "อ๋อ…ของพระชายาพะยะค่ะ..นางให้ทหารฝากมาให้องค์ชายดื่มและกำชับไว้ว่าต้องดื่มให้ได้พะยะค่ะ"

       "ชาหรอ..ปกติข้าไม่ค่อยชอบจิบชา เเต่ถ้าซูเจินบอกให้ข้าดื่ม งั้นเจ้าก็จัดมาเลย" อี้เถียนรีบเดินมานั่งที่โต๊ะน้ำชาราวกับเด็กได้ขนม อาเฟยรีบมาทำหน้าที่รินชาใส่จอกแล้วยื่นให้เจ้านายทันที ครั้นเมื่อบุรุษดื่มเข้าไป..ร่างกายก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

       "อาเฟย…ทำไมข้ารู้สึกว่าร่างกายของข้ามันร้อนขึ้นมาแปลกๆ เจ้าได้ถามนางหรือไม่ว่ามันคือชาอะไร มาจากไหน?"

       "เรื่องนั้นข้าถามทหารผู้นั้นแล้วเเต่เขาก็ตอบว่าพระชายาไม่ได้บอกไว้พะยะค่ะ เเต่จากที่องค์ชายพูด..ข้าคิดว่าน่าจะเป็นชาสำหรับให้เลือดไหลเวียนดี"

        "มีชาแบบนั้นด้วยหรือ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน"

       "ผู้ที่ไม่ชอบจิบชา มักจะไม่รู้เรื่องชา..เป็นเรื่องธรรมดาพะยะค่ะ ข้าว่าองค์ชายรีบจิบแล้วรีบไปที่จวนของพระชายาซูเจินดีกว่านะ ป่านนี้คงจะรอท่านเเล้ว อิอิ"

        "จริงด้วย ถ้าอย่างนั้นข้าว่า ข้าเอาชานี่ไปแบ่งนางจิบดีกว่า อาเฟยเตรียมของเร็ว อีกหน่อยข้าจะเดินทาง" อาเฟยพยักหน้าพร้อมกับเก็บข้าวของเข้าที่เพื่อเตรียมตัวพาเจ้านายไปส่งเข้าหอนอนที่จวนของซูเจิน ในระหว่างนั้นทหารหน้าจวนก็ได้เข้ามาเเจ้งว่า สนมฮงมาขอพบอี้เถียน เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่สนมฮงมาพบเขาที่จวนกลางดึกเช่นนี้ เเต่เพราะคิดว่ามีเรื่องสำคัญเขาจึงอนุญาตให้สนมฮงเข้ามาได้…

       "คารวะท่านพี่อี้เถียน"

       "เจ้ามีอะไร มาซะดึกเลย?"

     "ข้าเเค่รู้สึกไม่สบายใจ ที่มีเรื่องกับสนมลีต่อหน้าท่าน…ท่านพี่คิดดู..ข้านอนไม่หลับทั้งคืนเพราะข้าทำกริยาไม่ดีต่อหน้าท่าน…ข้าจึงมาที่นี่เพื่อขอโทษท่านพี่ ก่อนหน้านี้..ข้าได้ไปขอโทษสนมลีที่จวนของนางมาแล้ว เเต่ข้าเองก็ยังไม่สบายใจ เนื้อความในจดหมายมันทำให้นางกับข้าเข้าใจผิดกัน ท่านพี่..อภัยให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ?" ในขณะที่สนมฮงกำลังสาธยายความรู้สึกผิดออกมานั้น อี้เถียนก็เริ่มมีอาการเเปลกขึ้นมา เขารู้สึกว่าตัวเองขนลุกไปทั้งตัว ร้อนวูบวาบบางอารมณ์จนต้องรีบสบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติ สนมฮงเห็นอี้เถียนมีท่าทีที่แปลกไปนางก็รู้ได้ทันทีเลยว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว สนมฮงเปลี่ยนจากการนั่งเป็นลุกไปยืนด้านหลังของอี้เถียน มือสองข้างสอดลูบไล้ไปที่ต้นคอพร้อมกับใช้เรือนร่างเเนบชิดกับอี้เถียนจนเขารู้สึกเคลิ้มไปบางจังหวะเเต่ก็ดึงตัวเองกลับมาได้

      "นี่ท่านจะทำอะไร พระสนมฮง?"

     "ข้าเห็นท่าทีของท่านพี่ไม่สู้ดีจึงได้เข้ามาดูอาการ ท่านพี่ตัวร้อนนะเจ้าคะ เสี่ยวอี้เจ้าจงไปหาผ้ากับน้ำเย็นมาให้ข้าที อาเฟยเจ้าออกไปก่อน..ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านพี่อี้เถียน"

      "ข้าเป็นบ่าวรับใช้ขององค์ชาย เรื่องนั้นให้ข้าทำจะดีกว่าพะยะค่ะ อีกอย่างคืนนี้องค์ชายต้องไปพบพระชายาที่จวนด้วย.."

       "เจ้าเป็นบุรุษ จะมารู้ดีกว่าข้าได้อย่างไร ท่านพี่กำลังไม่สบายอยู่เเจ้ายังจะให้เขาออกไปข้างนอกอีกหรือ?"

        "แต่พระชายาเรียกหาองค์ชายแล้ว"

       "เอ้ะ!!เจ้านี่ยังไง..ไม่เห็นหรอว่าท่านพี่ของข้ากำลังไม่สบาย ออกไป!!"

       "เเต่ข้าคิดว่า….."

       "ถ้าท่านอารู้ว่าเจ้าขัดคำสั่งข้า..อะไรจะเกิดขึ้นนะ!!"

       "พะยะค่ะ!!" อาเฟยจำใจจะต้องออกไปอยู่ด้านนอก ซึ่งในขณะนั้นอี้เถียนไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว ตอนนี้มันไม่ได้ลุกเเค่ขนแล้ว เเต่มันลุกทั้งตัวเลย..ทางเดียวที่มันจะสงบลงได้คือ..ทำจิตใจให้สบายปล่อยมันไปกับสายลมและนารี อี้เถียนควบคุมสติตัวเองไม่อยู่อีกแล้ว….