“หากข้าจะบอกว่า หากมีสิ่งใดละม้ายคล้ายคลึงกัน ล้วนเป็นเพียงเรื่องบังเอิญอย่างที่สุด เจ้าจะเชื่อหรือไม่?”
เซี่ยฝูคุนถามเยี่ยชิงหว่านด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างขาดความมั่นใจ
เยี่ยชิงหว่าน: “...”
นางมองเซี่ยฝูคุนด้วยสายตาเย็นชา พลางสูดลมหายใจเข้าลึก
“เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อรึ?”
“เอาเถิด เช่นนั้นข้าก็ไม่มีสิ่งใดจะพูด บางทีนี่อาจจะเป็นวาสนาประการหนึ่งกระมัง”
วาสนาพรรค์ไหนกัน!
เยี่ยชิงหว่านถูกคำพูดของเซี่ยฝูคุนยั่วโมโหจนมึนงงไปหมด ทรวงอกของนางกระเพื่อมขึ้นลง
“ไอ้คนลามก!”
เยี่ยชิงหว่านไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดต่อ จึงได้แต่ถ่มน้ำลายใส่เซี่ยฝูคุน
“แหะๆๆ”
เซี่ยฝูคุนยิ้มแก้เก้อ
เยี่ยชิงหว่านถลึงตาใส่เซี่ยฝูคุนอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะพูดว่า
“ปัญหาที่พวกเราเจอก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพียงอุปสรรคเล็กน้อย ทว่าหลังจากนี้ เมื่อเข้าสู่เทือกเขาหมิงซาน พวกเราทุกคนต้องระมัดระวังให้มาก ข้ากับเซี่ยฝูคุนนั้นยังพอทำเนา ทว่าเสวียนเอ๋อร์ เจ้ากับฉางอวี่เซวียนจักต้องอยู่ใกล้พวกเรา แม้ภายนอกจะลือกันว่าสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในเทือกเขาหมิงซานคือสัตว์อสูรระดับแปดตัวหนึ่ง ทว่าก็ไม่มีผู้ใดรับประกันได้ว่า จะไม่มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านั้นอยู่อีกหรือไม่”
เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยชิงหว่าน กลุ่มคนก็รีบพยักหน้าโดยพร้อมเพรียง
และในขณะนั้นเอง
กลุ่มคนเห็นร่างอันสะบักสะบอมร่างหนึ่งวิ่งพรวดพราดออกมาจากภายในเทือกเขา เงาร่างนั้นวิ่งไปพลาง ปากก็สบถด่าทอไม่ขาดสาย
“มารดามันเถอะ! ก็แค่สัตว์อสูรระดับแปดตัวเดียว สักวันบิดาจะฆ่าเจ้าให้จงได้!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเงาร่างนั้น สีหน้าของพวกเซี่ยฝูคุนก็เปลี่ยนไปในทันที
จะประจวบเหมาะเพียงนี้เชียว? นี่ยังไม่ทันจะก้าวเข้าสู่เทือกเขาหมิงซาน ก็จะได้เจอกับสัตว์อสูรระดับแปดแล้วหรือ?
“เจ้าไปสอบถามสถานการณ์ดูหน่อยสิ?”
เยี่ยชิงหว่านพูดกับเซี่ยฝูคุน
“ได้”
เซี่ยฝูคุนพยักหน้า ร่างกายพลันวูบไหว ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเงาร่างที่กำลังหนีตายมาอย่างสะบักสะบอมผู้นั้นในพริบตา
“โอ้พระเจ้า!”
เงาร่างนั้นเดิมทีวิ่งไปพลางหันหลังกลับไปมองพลางว่าสัตว์อสูรที่ตนเอ่ยถึงนั้นตามมาทันหรือไม่ ครั้นหันกลับมา เห็นร่างคนผู้หนึ่งมายืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้าตนเอง ก็ตกใจจนเสียขวัญล้มลงไปนั่งกองกับพื้น
“เจ้าเป็นคนหรือเปล่าเนี่ย? ไฉนเดินเหินไม่มีเสียงเลยสักนิด!”
เดิมทีเซี่ยฝูคุนกะว่าจะสอบถามอีกฝ่ายดีๆ แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้ เขาก็เริ่มจะไม่พอใจขึ้นมา
กล้าดีอย่างไรมาพูดแบบนั้น?
ทันใดนั้น กลิ่นอายแห่งขอบเขตห้าวหาญก็ถูกปลดปล่อยออกมา แรงกดดันอันมหาศาลนั้นกดทับจนชายหนุ่มที่กำลังจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นต้องล้มลงไปนั่งกองกับพื้นอีกครั้ง
“ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตห้าวหาญ?”
ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีเขาเห็นเซี่ยฝูคุนมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตน จึงนึกว่าเซี่ยฝูคุนคงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตชั้นยอดเหมือนกับตนเอง คิดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายกลับบรรลุถึงขอบเขตห้าวหาญแล้ว!
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดกับเซี่ยฝูคุนว่า
“ขออภัย ข้าผิดไปแล้ว ข้าขออภัยเจ้าด้วย”
เซี่ยฝูคุน: “...”
เขาล่ะมึนตึ้บจริงๆ ก่อนหน้านี้พวกทหารรับจ้างก็ขออภัยเช่นนี้ ตอนนี้ชายหนุ่มผู้นี้ก็ยังเป็นเช่นนี้อีก คนบนทวีปจิ่วโยวแห่งนี้ขออภัยกันได้อย่างเป็นธรรมชาติและจริงใจถึงเพียงนี้เชียว?
“ข้าถาม เจ้าตอบ ok?”
“ok ok”
แม้ชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าคำว่า ok หมายถึงสิ่งใด แต่เซี่ยฝูคุนสั่งอย่างไรเขาก็ต้องทำตามนั้น มิเช่นนั้น ด้านหน้ามีเซี่ยฝูคุนขวางทาง ด้านหลังมีสัตว์อสูรระดับแปดไล่ล่า เขาจะทำอย่างไรได้? เขาก็ลำบากใจยิ่งนัก!
“เจ้าชื่ออะไร?”
เซี่ยฝูคุนปรายตามองอีกฝ่าย พลางเอ่ยถาม
“หยางเหยา...”
“เพศ?”
“โธ่พี่ใหญ่ เจ้าดูมิออกหรืออย่างไร?”
หยางเหยาเริ่มจะมึนงงขึ้นมาบ้างแล้ว เจ้าหมอนี่ที่อยู่ในขอบเขตห้าวหาญตรงหน้ามาเพื่อล้อเขาเล่นหรืออย่างไร?
“ข้าถาม เจ้าตอบ ok?”
เซี่ยฝูคุนขมวดคิ้ว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กลิ่นอายบนร่างกดทับจนหยางเหยาแทบหายใจไม่ออก หยางเหยารีบทำท่าทางรับคำทันที “ok ok!”
“เพศ?”
หยางเหยา: “...ชาย”
“อายุ?”
“21...”
“ที่อยู่?”
“ไม่ใช่สิพี่ใหญ่ เจ้าต้องการจะถามอันใดกันแน่?”
หยางเหยาเหลืออดจริงๆ นี่มันการสอบปากคำสำมะโนประชากรหรืออย่างไร?
“เอาเถิด ข้าเพียงอยากถามว่า เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วสัตว์อสูรระดับแปดที่เจ้าว่านั่น ก็น่าจะเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตอานุภาพเทพมิใช่หรือ? ตัวตนระดับนั้น ไฉนถึงได้ตามล่าเจ้า?”
เมื่อได้ยินคำถามของเซี่ยฝูคุน หยางเหยาก็แทบจะหน้ามืดสลบไป
“ผีตัวไหนจะไปรู้เล่า!”
“สัตว์อสูรระดับแปดตัวนั้นไม่รู้ว่าช่วงนี้มันเป็นบ้าอันใดขึ้นมา ดูเหมือนว่ามนุษย์ที่สัญจรผ่านทางนี้จะถูกมันโจมตีทุกคน เมืองที่อยู่ละแวกเทือกเขาหมิงซานหลายแห่งต่างร่วมมือกันตั้งรางวัลล่าตัวมันแล้ว หากสามารถฆ่ามันได้ จะได้รับรางวัลเป็นศิลาวิญญาณถึงสามแสนก้อน ข้านึกว่ายอดฝีมืออย่างพวกเจ้ามาที่นี่เพื่อฆ่าสัตว์อสูรระดับแปดตัวนั้นเสียอีก ที่แท้พวกเจ้ากลับไม่รู้เรื่อง?”
“ถึงขั้นตั้งรางวัลล่าแล้วรึ?”
เซี่ยฝูคุนชะงักไปเล็กน้อย ตั้งแต่พวกเขาทั้งสี่ออกมาจากเมืองหลวง ล้วนใช้ทางลัดมุ่งตรงมาตลอด ไม่ได้แวะเมืองใดนานนักเพื่อสืบข่าวคราว ดังนั้นเรื่องข้อมูลข่าวสารจึงค่อนข้างล่าช้าไปบ้าง อีกทั้งสัตว์อสูรระดับแปดตัวนั้นก็โจมตีเพียงมนุษย์ที่ล่วงล้ำเข้าสู่เทือกเขาหมิงซานเท่านั้น ไม่ได้ออกไปอาละวาดเข่นฆ่าข้างนอก ข่าวสารย่อมไม่อาจแพร่กระจายไปถึงเมืองหลวงได้
“สัตว์อสูรระดับแปดตัวนั้น มีความเป็นมาอย่างไร?”
เซี่ยฝูคุนรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง สัตว์อสูรตัวไหนกัน? ไฉนถึงได้โอหังถึงเพียงนี้? นี่คิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับมวลมนุษยชาติหรืออย่างไร? เห็นเซี่ยฝูคุนผู้นี้ไม่มีตัวตนอยู่หรือ?
“ความเป็นมาไม่แจ้งชัด รู้เพียงว่าเป็นงูยักษ์ที่มีสามหัว ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้มันจะพยายามทะลวงเข้าสู่ระดับเก้าทว่าล้มเหลว จึงตกลงมาอยู่ที่ระดับแปด ดังนั้นความแข็งแกร่งจึงเหนือกว่าสัตว์อสูรระดับแปดทั่วไปไม่น้อย เพียงแต่ไม่รู้ว่าช่วงนี้คลุ้มคลั่งอันใด ถึงได้โหดเหี้ยมรุนแรงเพียงนี้”
งูยักษ์สามหัว?
เซี่ยฝูคุนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ตัวเขามีงูยักษ์เก้าหัวยังไม่พูดอะไรเลย แล้วงูสามหัวตัวนี้จะมาอาละวาดอันใดกัน?
ทว่า เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเหยา เซี่ยฝูคุนก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
ก่อนหน้านี้ตอนที่ชิงมู่ตวนตามหาเหล่าสัตว์อสูรมาให้เขา ชิงมู่ตวนบอกว่าเคยประมือกับสัตว์อสูรระดับแปดตัวหนึ่งจนสะบักสะบอมกลับมา งูยักษ์สามหัวตัวนี้ ไม่ใช่ว่าจะเป็น...
หึๆ ทวีปจิ่วโยวเฮงซวยนี่ ความประจวบเหมาะทุกประการล้วนพุ่งเป้ามาที่ตัวเขาหมดเลยหรืออย่างไร?
เซี่ยฝูคุนแค่นยิ้มเย็นในใจ เดิมทีเขามิคิดจะเสียเวลาในเทือกเขาหมิงซานแห่งนี้ แต่ในตอนนี้ดูท่าว่า เขาคงต้องเก็บเกี่ยวแต้มหลอมรวมในเทือกเขาแห่งนี้สักระลอกเสียแล้ว
385K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)