ธรณีคลั่ง(ใหม่)

   เมื่อเดินลึกเข้าไปอีกเล็กน้อยก็มีเมืองใหญ่ก็ได้เห็นกำแพงที่ทำจากต้นไม้สีน้ำตาลดำทั้งต้น แต่ละต้นมีขนาดเท่าๆ ต้นขาของเขากันเลยทีเดียวมันถูกถักด้วยเชือกเส้นเท่าแขนตรงโคน ตรงกลางและปลายในแนวนอน

   ภูมิได้เหลียวมองไปทั้งด้านซ้ายและด้านขวาเพื่อดูว่ามันล้อมไปกว้างขนาดไหน ความยาวของมันนั้นเมื่อเขาเหลียวขวาแลซ้ายก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมันเลยดูท่าว่ามันจะยาวหลายร้อยเมตรหรืออาจจะเป็นกิโลเมตร จากการมองคร่าวๆ ของเขา และบนกำแพงต้นไม้นั้นก็มีไม้ยาวประมาณหนึ่งเมตรเสียบอยู่ตามกำแพงภูมิสันนิษฐานว่ามันน่าจะเป็นคบไฟ ประตูที่ทำมาจากไม้ทั้งต้น เหมือนกำแพงที่ถูกตัดเป็นช่อง ถูกเปิดอ้าเอาไว้มันสูงประมาณ3เมตรและกว้าง2เมตร

   มีคนสองคนยืนอยู่ซ้ายขวาเหมือนจะมีหน้าที่เฝ้าระวัง คนที่อยู่ฝังซ้ายสวมใส่ชุดที่ทำจากเหล็กรูปทรงชุดเกราะที่ปิดบางจุด และอีกคนสวมครบทั้งตัวและมีดาบเหน็บอยู่ข้างเอว ส่วนอีกคนใส่ชุดคลุมที่ทำมาจากหนังยาวจนถึงข้อเท้ามีไม้เท้าหัวกลมๆ อยู่ด้านหลัง เมื่อภูมิเดินเข้าไปใกล้ๆ พวกเขานั้นพวกเขาก็ได้ชักดาบที่ทำจากเหล็กและคทา ที่ทำจากไม้ขนาดเท้าแขนเด็กและชี้มาที่เขาก่อนจะถามขึ้น

   "นายเป็นใครแล้วมาทำอะไรที่นี่"

   คนที่สวมชุดเกราะทั้งตัวแต่ไม่มีหมวกเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูโหด ผมสั้นทรงสกิลเฮด เขาได้เป็นคนกล่าวถามขึ้น

   "ผมเป็นคนที่อยู่เมืองนี้แต่พึ่งออกจากดันเจี้ยนครับ"

   ภูมิได้กล่าวตอบเขาไป

   จากนั้นชายที่ใส่ชุดเกราะเหล็กก็ได้แบมืออีกข้างออกเหมือนกำลังขออะไรสักอย่าง ภูมิมองการกระทำของเขาแล้วก็ทำหน้าสงสัย

   " นายคงพึ่งเข้าเมืองที่ทำกำแพงป้องกันมอเตอร์สินะ ค่าเขาเมืองเนื้อมอนเตอร์เลเวล20 1 กิโล "

   ภูมิร้องอ้อ จากนั้นเขาก็ได้เอาสิ่งที่พวกมันต้องการออกจากหน้าต่างโปร่งใส มันเป็นค่าเข้าที่ถูกมากสำหรับเขา แต่สำหรับผู้คนทั่วๆ ไปนั้นถือได้ว่าเป็นระดับที่ค่อนค่างแพงเลยทีเดียว ซึ่งข้างในนั้นเป็นพื้นที่ของโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งมีผู้คนในชุดแปลกตามทั้งชุดเกราะและชุดจอมเวทเหมือนสองคนที่อยู่หน้าประตูและมีชุดอื่นๆ อีกหลายแบบพร้อมทั้งเหน็บอาวุธเดินไปเดินมาแต่ก็มีคนที่ใส่ชุดผ้าธรรมดาๆ เดินให้เขาเห็นเช่นกัน

   พวกเขามีทั้งนั่งอยู่กลางสนามกีฬาและขอบๆ ภูมิยืนจ้องมองการกระทำของพวกเขาก่อนจะมีหญิงสาวผมสีฟ้าเดินเข้ามาหาเขาจากทางด้านข้าง

   "พี่ภูมิทางนี้"

   ภูมิหันกลับไปมองก็เห็นน้ำเดินเข้ามาหาเขาจากนั้นเธอก็พาเขาไปหาบิวและคนอื่นๆ รวมถึงนุชที่นั่งล้อมวงกันอยู่ข้างกำแพงต้นไม้

   "เป็นยังไงบ้างนุชแขนรักษาไม่ได้เลยหรอ นึกว่าจะ.."

   ภูมิกล่าวขึ้นในทันทีเมื่อมองเห็นแขนของนุชที่ยังขาดอยู่

   "พวกเราปลอดภัยดีเพราะเราออกมามันก็พังไปหมดแล้ว ส่วนแขนก็อย่างที่เห็นแหละพี่ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้สบาย"

   นุชตอบพร้อมกับรอยยิ้ม แพรที่เห็นแบบนั้นก็ได้กล่าวสวนขึ้น

   "อะแฮมๆ ถามแต่นุชคนเดียวนะพี่ เหมือนมองไม่เห็นพวกหนูเลยนะ ลำเอียงอะ ฮ่าๆ "

   "เป็นยังไงกันบ้างละ"

   เมื่อได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนุชเขาก็หันมากล่าวถามคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ภูมิได้สอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

   "คืออย่างนี้นะพี่ ตอนนี้ประเทศเราเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะตามที่ผมได้ยินมา คือดันเจี้ยนได้แตกเกือบทั่วประเทศทำให้มีมอนเตอร์ออกมาเดินเพ่นพานเต็มไปหมดส่วนมากก็เป็นดันเจี้ยนที่ตรงกลางมีสีดำ"

   บิวกล่าวขึ้น ตามด้วยแพรที่พูดสวนขึ้นเหมือนกลัวจะไม่ได้พูด

   "ใช่พี่ ยังดีที่ดันเจี้ยนสีฟ้ายังแตกไม่เยอะไม่อย่างนั้นพวกเราคงตายกันหมดไม่เหลือ ขนาดแค่นี้ก็ตายกันเกลือบครึ่งประเทศแล้ว แต่ส่วนมากก็เป็นพวกที่ย้ายเข้าไปในค่ายทหารและพวกที่รอดจากดันเจี้ยน"

   "แล้วเรื่องเกี่ยวกับที่นี่ละ"

   ภูมิถามด้วยความสงสัยเพราะก่อนเข้าไปในดันเจี้ยนสีฟ้ามันไม่มีกำแพงล้อมรอบแบบนี้

   "ก็ได้มีพวกที่เข้าไปในดันเจี้ยนแหละพี่พวกเขาได้รวมตัวกันเพื่อช่วยผู้คน แล้วก็สร้างที่นี่ขึ้นมาเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย…."

   นิกที่นั่งฟังบิวพูดก็ได้พยักหน้าตามจากนั้นพวกเขาก็ได้คุยกันอีกเล็กน้อยก่อนที่พวกเขาจะลุกขึ้นแล้วพาออกเดินทาง

   "แล้วพวกไอ้บุญทิ้งอยู่ไหนหรอนุช"

   ภูมิกล่าวขึ้นในระหว่างที่พวกเขากำลังเดินไปยังตึกที่เคยเป็นหอนักศึกษาที่พวกเอาอาศัยกันอยู่

   "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันพี่ "

   นุชกล่าวตอบพร้อมกับพวกเขาได้มาถึงหอพักพอดี มันเป็นตึกสูง3ชั้นสีเขียวใบตอง มีชั้นละประมาณ10ห้องจากนั้นทุกคนก็ได้เข้าไปไปยังชั้น3 ตรงหน้ามีป้อมยามเล็กทรงสี่เหลี่ยมมีชายในชุดจอมเวทนั่งหลับอยู่ข้างใน พวกเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับยามแต่พาภูมิเดินขึ้นไปชั้น3ที่พวกเขาได้เช่าเอาไว้

   "แล้วเราจะเอายังไงต่อดีละพี่"

   แพรพูดขึ้นเมื่อทุกคนได้เข้ามาในห้อง เป็นที่เรียบร้อย

   " พี่ว่าจะไปตามหาพวกบุญทิ้งก่อน จะได้จบเรื่องนี้สักที "

   ภูมิได้ตอบคำถามในสิ่งที่ตัวเองคิดให้พวกเขาฟัง แต่นุชกลับเห็นแย้ง

  "นุชว่าควรไล่ปิดดันเจี้ยนและเพิ่มเลเวลของตัวเองก่อนนะพี่ ตอนนี้เลเวลเรายังไม่มากพอ ถ้าพวกเราไปตอนนี้อาจจะเป็นการพากันไปตายเสียเปล่าๆ "

   "แต่พี่ว่าจะไปคนเดียวนะ พวกเราจะต้องแยกกันไป พวกน้องก็ไปเก็บเลเวลส่วนพี่ก็จะไปล่าพวกมัน เพราะพวกนั้นต้องการเล่นงานพี่ พี่ไม่อยากให้พวกน้องลำบากไปด้วย"

   ภูมิได้แย้งออกมา ในความคิดของเขานั้นเขาไม่อยากให้พวกนุชโดนหางเลขไปด้วย