บทที่ 37
ปะทะใต้ดิน
“ พวกมันมาแล้ว!!! ”เสียงตะโกนดังขึ้นเป็นสัญญาณให้พวกที่อยู่บริเวณด้านหลังเตรียมตัว
พวกเขาตื่นตัวอย่างรวดเร็วดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองไปบริเวณด้านหน้าสิ่งที่พบเห็นในตอนนี้คือร่างของพวกมอนสเตอร์ที่เริ่มคืบคลานออกมาจากภายในความมืด
ดวงตาของพวกเขาจ้องมองไปยังทางเสียงพวกนั้น
สิ่งที่มันปรากฏขึ้นก็คือพวกแมลงเปลือกขาวจำนวนมากคืบคลานออกมาจากภายในความมืดพวกมันมีจำนวนที่มากมายหลายสิบตัว
เหล่าทีมสนับสนุนที่กำลังยืนอยู่ไม่มีทางเลือกคินออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว “ เตรียมตั้งรับ!!! ”
พวกเขาไม่มีทางเลือกสิ่งเดียวที่สามารถทำได้ก็คือการกำจัดพวกมอนสเตอร์บริเวณด้านหน้าที่มันกำลังคืบคลานเข้ามา
พวกมันพุ่งเข้ามาภายในระยะการโจมตี
ทีมสนับสนุนที่พึ่งลงมาภายในร่างของพวกมันเริ่มทำการเข้าปะทะกับพวกมันอย่างฃ
คุณคินเป็นคนออกคำสั่งและเป็นคนบอกแผนการว่าจะทำอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้
จำนวนของมอนสเตอร์ที่มันกำลังเข้าปะทะกับพวกเขาอยู่ในตอนนี้มีจำนวนประมาณสามสิบตัว
แน่นอนว่าพวกเขาปะทะกับพวกมันอย่างดุเดือดบริเวณปากทางเข้า
หลังจากที่ปะทะกันอย่างดุเดือดเวลาผ่านไปประมาณนึงพวกเขาสามารถกำจัดพวกมันได้ทั้งหมด
หลังจากที่กำจัดพวกมันได้ทั้งหมดแล้วทีมสำรวจรวมตัวกันอีกครั้งเพื่อปรึกษาหารือเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“ พวกมอนสเตอร์พวกนี้มันไม่ได้มีความแข็งแกร่งขนาดนั้นแต่ว่าเราจำเป็นจะต้องโจมตีโดนจุดอ่อนของมัน” ในสมาชิกทีมพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เจ๊าพวกมอนสเตอร์พวกนี้จากที่สังเกตได้พวกเขาสามารถมองเห็นว่าพวกมันมีความแข็งแกร่งเพียงแค่เล็กน้อย
มันไม่ได้มีการโจมตีที่รุนแรงไม่ได้มีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วมีแต่เพียงร่างกายที่ดูแข็งแกร่งและสามารถโจมตีได้ยากเย็น
“ ถึงแบบนั้นเราก็จะประมาทไม่ได้ ” คินพูดขึ้น
“ ในตอนนี้พวกเรากำจัดพวกมันไปได้ขนาดนี้แล้วถ้าไม่รีบลงมือทำอะไรสักอย่างมีหวังพวกมันคงจะเริ่มทำการลงมืออีกอย่างแน่นอน ”
“ แผนการในตอนนี้ ” คินมองไปที่เดย์
“ นายคิดว่ายังไง ”
เดย์แสดงท่าทางสงบนิ่งจากนั้นก็พูดขึ้นมา “จากที่ผมมองเห็นจำนวนของพวกมันมีมากแสดงว่าพวกมันเป็นมอนสเตอร์ประเภทที่มีจำนวนมากและคงจะใช้จำนวนเข้าสู้กับพวกเรา”
“ ในตอนนี้เราเข้ามาภายในรังของพวกมันสำหรับตัวของผมแล้วคิดว่ายังไงเสียพวกเราเองก็ควรจะต้องเคลื่อนไหวภายในสถานที่แห่งนี้ให้เงียบที่สุด”
“ พยายามอย่าให้พวกมันรู้ตัวและก็ช่วยเหลือคนของเราออกมาจากด้านใน” นี่คือความคิดของเดย์
สำหรับตัวของเขาแล้วมอเตอร์ประเภทนี้มันน่าจะเป็นมอเตอร์ประเภทที่มีจำนวนมากถ้าเข้าปะทะอย่างตรงอย่างไรเสียก็ไม่มีเอาชนะได้
“ นายจะบอกให้พวกเราแยกกันตรงนี้อย่างงั้นเหรอ” หนึ่งในสมาชิกทีมสนับสนุนพูดขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้ว
ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับการแยกทีมสักเท่าไหร่
คนผู้นี้เห็นแตกต่างจากเดย์
เดย์พยักหน้าตอบรับกลับไป “ ผมเพียงแค่เสนอความคิดเห็นอีกอย่างนะตอนนี้ภารกิจของพวกเราที่เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ก็เพียงแค่ช่วยเหลือคนของพวกเราออกไป”
“ ไม่จำเป็นจะต้องฆ่ามอนสเตอร์หรือว่าเข้าปะทะกับพวกมันเพื่อเอาชนะเลยนิ”
เดย์สัมผัสได้ลึกอยู่ภายในใจชายผู้นี้กำลังรู้สึกอยากจะเอาชนะมอนสเตอร์
หลังจากที่มันได้สังหารมอนสเตอร์เป็นจำนวนมากและมองเห็นว่าพวกมันไม่ได้แข็งแกร่งภายในใจของคนพวกนี้ก็เริ่มอยากจะเอาชนะมันและคิดว่าอย่างไรเสียตนเองก็ไม่น่าจะพ่ายแพ้
“ ถูกต้องการที่เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้พวกเราเพียงแค่อยากจะช่วยคนของเราออกไปเท่านั้นเพราะแบบนั้นแยกกันค้นหาก็ได้ ” มาร์คพูดขึ้น
แม้ว่ามันจะไม่พึงพอใจนักแต่เมื่อมาร์คออกตัวแน่นอนว่ามันก็ไม่สามารถทำอะไรได้
หลังจากนั้นทีมการค้นหาก็ถูกแบ่งแยกออกเป็นประมาณสี่ทีมสมาชิกทีมและประมาณสี่คนมีเพียงแค่กลุ่มของเดย์เท่านั้นที่มีสมาชิกเพียงแค่สามคน
เดย์ได้คู่กับเวนดี้และคุณคิน
พวกเขาเดินเข้ามาภายในรังของมันลึกเข้ามาในระดับหนึ่งจะพบเจอทางแยกมากมายตามที่คิดเอาไว้
อย่างไรเสียถ้ามันทำล้างใต้ดินทางเดินก็ต้องมีมากกว่าหนึ่งอยู่แล้ว
พวกเขาได้แยกกันเดินทางไปคนละทางแบ่งแยกกันเพื่อค้นหาพรรคพวกของตนเองที่อยู่ภายใน
เดย์รับหน้าที่ในการเดินนำหน้า
ในขณะที่เดินอยู่บนทางเดินนี้เดย์สำรวจและสังเกตบริเวณรอบๆอยู่ตลอดเวลา
“ จากที่มองดูมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าภายในรังของมันมีความแข็งแรงเป็นอย่างมาก”
“ แสดงว่าพวกมันสร้างมาแล้วเป็นเวลานานจำนวนของพวกมันจะต้องมีมากอย่างแน่นอน ” เดย์คิดภายในใจของตนเอง
“ ถ้าตามเป็นพวกเกมออนไลน์หรือว่าพวกภายในหนังต่างๆพวกสัตว์อสูรหรือมอนสเตอร์ประเภทแมลงมันจะเป็นพวกมอนสเตอร์ประเภทที่มีจำนวน”
“ ประมาทไม่ได้ยังไงเสียก็จำเป็นต้องระวังตัวเอาไว้”
ในขณะที่กำลังเดินอยู่นั้นเองเท้าทั้งสองข้างของเดย์ก็หยุดลงทันทีประสาทสัมผัสของเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
เขามีสกิลความสามารถส่งเสริมประสาทสัมผัสระดับสูง
เพราะแบบนั้นในตอนนี้สามารถสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อยู่ด้านหน้า
เดย์ยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาล้วงมือเข้าไปภายในกระเป๋ามิติดึงดาบของตนเองออกมาจากภายในนั้น
คุณคินที่อยู่บริเวณด้านหลังดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “นายทำอะไรน่ะ?”
เดย์หันไปมองแล้วก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “เรื่องนี้เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้พวกมันมาแล้ว ”
พวกมอนสเตอร์แมลงเปลือกขาวมันพุ่งทะยานเข้ามาจากบริเวณด้านหน้า
ร่างกายของมันวิ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วจำนวนของพวกมันมีประมาณยี่สิบถึงสามสิบตัว
เดย์ย่อร่างกายของตนเองต่ำลงดาบที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์ภายในมือของเขาตวัดไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว
“ ฉึบ!!! ”สิ่งที่มันปรากฏขึ้นก็คือการโจมตีเพียงครั้งเดียวด้วยดาบที่ส่งเสริมพลังเวทย์เขาสามารถฟันทะลุเปลือกที่เป็นการป้องกันอันแข็งแกร่งของมันได้
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
เดย์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก “อาวุธธรรมดาโจมตีไม่เข้าแต่ว่าอาวุธที่ถูกส่งเสริมด้วยพลังเวทย์โจมตีเข้าอย่างงั้นหรอ”
“ ถือว่ายังดีทางเดินนี้มีช่องว่างมากพอที่จะให้ตวัดดาบได้ ”
“ เอาล่ะเริ่มทำการฟาร์มแต้มพอยท์กันเลยดีกว่า”
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
เดย์ฟาดฟันกับมอสเตอร์พวกนั้นอย่างต่อเนื่องหลังจากการเข้าปะทะเขาสามารถสังหารพวกมันได้ทั้งหมด
เดย์สังหารพวกมันไปกวาดยี่สิบตัวที่เหลือคุณคินเป็นคนจัดการ
คินเดินตรงเข้ามาหาเดย์ใช้มือสัมผัสลงที่หัวไหล่และก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม“นายแข็งแกร่งขึ้นจริงๆด้วยในช่วงหลายวันที่ฉันสลบไปแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้เลยงั้นหรอ”
เดย์ยิ้ม
“ ช่วยเก็บเป็นความลับด้วย ”
“ ได้ๆ เอาล่ะไปกันต่อเถอะ ”
หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มทำการเดินทางต่อไปบริเวณด้านหน้าบนทางเดินพบเจอกับพวกมอนสเตอร์อย่างประปราย
เดย์สามารถสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดาย
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
[ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 5 หน่วย ]
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงเขาเดินสำรวจบริเวณทางเดิน
ผ่านการต่อสู้และการเดินสำรวจเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงร่างกายอ่อนล้าพวกเขาทั้งสามนั่งพักบริเวณนั้น
เดย์โยนน้ำของตนเองให้กับเวนดี้
เวนดี้รับน้ำเอาไว้แล้วก็พูดขึ้นมา “ ขอบใจ ”
“ ดูเหมือนว่าร่างกายจะยังปรับสภาพเข้ากับการต่อสู้ไม่ได้สินะคนที่นั่งทำงานโต๊ะตลอดจะให้มาสังหารมอนสเตอร์ในทันทีคงจะเป็นเรื่องยาก… ”เดย์พูดออกมายังไม่ทันจบ
ประสาทสัมผัสอันแสนรวดเร็วของเขากลับสามารถสัมผัสได้ถึงบางอย่างอีกแล้วดวงตาหันไปมองทางด้านขวาอย่างรวดเร็วบนทางเดินด้านหน้าที่เขายังเดินทางไปไม่ถึง
“ มาแล้ว.. ”
เดย์ยกดาบของตนเองขึ้นอย่างรวดเร็วทันใดนั้นสิ่งมีชีวิตปริศนาพุ่งทะยานเข้ามากระแทกร่างกายของเขากระเด็นออกจากจุดนั้น
“ ตรึง!!! ”
จบบท