เล่มที่1 บทที่28 ไสหัวไป
“ก็พูดถึงเ้าที่เป็คนไร้ค่าน่ะสิ” ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มจ้องมองมาด้วยสายตาดูแคลน
“เป็เพียงผู้ติดตาม กลับคิดหมายปองหลงซินเย่เ้าคงไม่อยากอยู่ที่ตำหนักนภาปราณยุทธแล้วกระมัง”
เมื่อเห็นคนผู้นั้นจั่วเฉินก็ยกยิ้ม พริบตาถัดมาก็ยกแขนขวาขึ้นก่อนจะส่งพลังชี้ที่เกิดจากเคล็ดวิชาบงการอัสนีออกไปสายหนึ่ง อัดเข้าใส่ร่างของคนผู้นั้นในทันทีขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้สติ จั่วเฉินก็ก้าวฉับพร้อมกับโคจรพลังปราณมาไว้ที่ฝ่ามือก่อนจะตบใส่หน้าคนผู้นั้นอย่างแรง
ป้าบ!
เสียงตบดังสนั่นอย่างชัดเจนทำเอาศิษย์ผู้นั้นลงไปกองอยู่กับพื้น ใบหน้าซีกหนึ่งพลันบวมปูดขึ้นมา เขาถ่มเืออกมาคำหนึ่งพร้อมกับเศษฟันที่แตกไปสองซี่ดูแล้วน่าอนาถเป็อย่างมาก
“วันหน้าพูดจาระวังปากหน่อย” จั่วเฉินมองศิษย์ผู้นั้นด้วยสายตาไม่ยี่หระจากนั้นจึงหันไปมองคนที่เหลือก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ก็แค่พวกเศษสวะไม่มีความสามารถก็อยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวเสีย จะมารนหาที่ทำไม พวกเ้าเข้ามาพร้อมกันเลยแล้วกันข้าคุณชายจะทำให้รู้เองว่าข้ามีสิทธิหมายปองหลงซินเย่หรือไม่” จั่วเฉินเอ่ย
คนทั้งหมดได้ยินก็มองหน้ากัน ตอนนี้บรรยากาศกลายเป็เงียบสงบไปแต่ละคนคล้ายกับยังตั้งสติไม่ได้
นี่มันเื่อะไรกัน จั่วเฉินเป็แค่ผู้ติดตามไม่ใช่หรือทำไมถึงมีพลังระดับหลอมรวมขั้นสี่เล่า
คนเรามักจะชอบชมเื่ครึกครื้น ดังนั้นหลังจากที่จั่วเฉินลงมือศิษย์อีกมากมายจึงพากันเข้ามามุงดู ทำให้บรรดาศิษย์ที่เข้ามาหาเื่พากันหน้าแดงก่ำ
พวกเขารวมตัวกันมาหาเื่จั่วเฉิน ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายตบหน้าแถมยังถูกด่าว่าเป็เศษสวะต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้อีก
ทนไม่ไหว ทนไม่ไหวแล้ว! อย่าว่าแต่เพื่อหลงซินเย่เลยแค่เื่ขายหน้าในวันนี้ก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้แล้ว
คนทั้งหมดพยักหน้าให้กันก่อนจะลงมือพร้อมกันในทันทีเป็เพราะมีพลังระดับหลอมรวมขั้นสี่เหมือนกัน พวกเขาจึงไม่เชื่อว่าตนเองจะด้อยกว่าจั่วเฉิน
“หมัดรวมโลหิต!”
“ดัชนีสามพิฆาตดับิญญา!”
“ฝ่ามือสะท้านพิภพ!”
เคล็ดวิชาปราณโบราณมากมายพุ่งตรงมาทางจั่วเฉินรอบข้างเต็มไปด้วยพลังปราณที่ปั่นป่วน เคล็ดวิชาปราณโบราณได้สาดมาจากทุกทิศทาง พลอยชักนำพลังห้วงมิติอันกล้าแกร่งเข้ามาด้วย
“เคล็ดวิชาบงการอัสนี!”
จั่วเฉินแค่นหัวเราะเย็นอย่างไม่ยี่หระหลังจากกวาดตามองทุกคนแล้ว สองมือก็ส่งพลังชี้ที่เกิดจากเคล็ดวิชาบงการอัสนีออกไป พลังปราณธาตุสายฟ้าในร่างปรากฏออกมาหลังจากไหลมารวมกันที่ปลายนิ้วแล้วก็พุ่งออกไปอย่างน่ากลัว
ตู้ม!
ร่างของใครคนหนึ่งถูกอัดกระเด็นออกไปเพราะถูกสายฟ้าในเคล็ดวิชาบงการอัสนีไหลผ่านทั่วร่าง จึงทำให้เขารู้สึกชาไปทั้งตัวหมดกำลังจะต้านทานอีก
พริบตาถัดมาก็มีคนถูกจั่วเฉินซัดออกไปหลายเมตรด้วยพลังอันแข็งแกร่งหลังจากที่ถูกโจมตี ศิษย์ผู้นั้นพลันแน่นหน้าอกจากนั้นก็ไม่อาจสะกดเืลมที่ตีขึ้นมาได้จนต้องกระอักเืออกมา
ไม่ว่าคนทั้งหมดจะใช้เคล็ดวิชาอะไรก็ล้วนพ่ายแพ้ให้กับจั่วเฉิน
ภายใต้แรงปณิธาน จั่วเฉินสามารถรับรู้การเคลื่อนไหวของทุกคนรวมถึงองศาในการโจมตีได้ก่อนเมื่อรวมกับความสามารถที่ต่างกันด้วยแล้ว ต่อให้คนทั้งหมดจะร่วมมือกันก็ไม่อาจเอาชนะเขาได้
แค่เวลาไม่ถึงหนึ่งเคอ ศิษย์เ่าั้ก็ล้วนถูกจั่วเฉินซัดจนหมอบอยู่แทบเท้า
พวกเขาได้รวมพลังกันต่อหน้าผู้คนมากมายทว่าผลลัพธ์ก็ยังพ่ายแพ้ นับว่าน่าขายหน้าที่สุด แต่ละคนอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีไม่รู้ว่าจั่วเฉินจงใจหรืออย่างไร เพราะไม่ว่าจะเป็ฝ่ามือหรือหมัดมวยก็ล้วนซัดลงมาในจุดเดียวกันทั้งหมด ซึ่งก็คือใบหน้าของพวกเขา จึงเกิดเป็ภาพที่น่าขันขึ้น
ทว่าครู่หนึ่งให้หลัง เืลมในร่างพลันปั่นป่วนขึ้นอีกครั้งก่อนที่ใบหน้าของทุกคนที่ถูกซัดจะบวมปูดจนคล้ายกับหัวหมู ทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยรอยมือของจั่วเฉิน
หลายคนมักจะพูดว่าตีคนห้ามลงที่ใบหน้าทว่าก็ขึ้นอยู่กับว่าคู่กรณีเป็ใคร ในเมื่อเจอกับพวกปากเสีย จั่วเฉินก็ไม่คิดว่ากระทำของตนรุนแรงเกินไปแต่ย่างใด
“หากข้าไม่มีสิทธิหมายปองหลงซินเย่เช่นนั้นเศษสวะอย่างพวกเ้ามีหรือ” จั่วเฉินจ้องมองทุกคนก่อนจะเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง
เมื่อเห็นท่าทางของจั่วเฉินคนทั้งหมดก็หดคอด้วยสัญชาติญาณ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง สิ่งเดียวที่พวกเขาคิดในตอนนี้ก็คือต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“ยอมรับแล้ว!เ้าจั่วเฉินผู้นี้ถึงกับยอมรับแล้วว่ามีความสัมพันธ์กับหลงซินเย่!”
ขณะเดียวกัน รอบข้างก็มีเสียงผู้คนถกเถียงกันต่างก็เข้าใจสิ่งที่จั่วเฉินเอ่ยออกมา และพากันตีความไปว่าคำร่ำลือพวกนั้นดูจะไม่ใช่ข่าวโคมลอย
สายตาซับซ้อนมากมายมองมาที่จั่วเฉินบางคนก็เลื่อมใส ทว่าส่วนมากกลับเป็ความอิจฉาและโกรธแค้น ด้วยสถานะและพร์ของหลงซินเย่อนาคตย่อมต้องเป็อัจฉริยะหญิงที่มีชื่อเสียงแน่ สตรีเช่นนี้กลับมีส่วนเกี่ยวข้องกับจั่วเฉินไม่รู้ว่าคนผู้นี้มีอะไรดี
แข็งแกร่งอย่างนั้นหรือ
ต้องยอมรับว่าทั้งที่มีระดับพลังหลอมรวมขั้นสี่เหมือนกันทว่าจั่วเฉินกลับสามารถเอาชนะผู้ฝึกยุทธระดับเดียวกันได้หลายคนพร้อมกันในครั้งเดียว นับว่ามีความสามารถที่น่ากลัวทีเดียว
แต่ก็เพียงแค่นั้น เพราะคนที่มีสิทธิมาที่ตำหนักนภาปราณยุทธแห่งนี้ได้มีหรือจะมองไม่ออกว่าตอนที่จั่วเฉินลงมือนั้นก็แค่มีร่างกายแข็งแกร่งกว่าเท่านั้น
หากไม่ใช่เพราะมีร่างเซียนร่างจักรพรรดิ หรือร่างศึกที่พิเศษ แม้จะแข็งแกร่งแค่ไหน ทว่าในอีกหนึ่งปีครึ่งตอนที่ทุกคนพัฒนาเป็ระดับหลอมรวมขั้นสูงสุด จนก้าวเข้าสู่ระดับเรียกิญญาแล้ว ตอนนั้นร่างกายของจั่วเฉินยังจะมีข้อดีอะไรอีก
แน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่รู้ว่าจั่วเฉินนั้นมีพลังปราณธาตุสายฟ้าและธาตุไฟเพราะในการต่อสู้เมื่อครู่ เขาตั้งใจที่จะไม่แสดงมันออกมา
“ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าให้หมดหากวันหน้ายังกล้ามายั่วยุข้าอีกคงไม่ได้จบง่ายๆ เช่นนี้แน่”จั่วเฉินกวาดตามองทุกคนด้วยรอยยิ้มเย็น จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไป
ความจริงที่จั่วเฉินลงมือเด็ดขาดเช่นนี้เหตุผลแรกก็เพราะคนพวกนี้ปากเสีย แต่อีกเหตุผลก็คือ หลังจากที่ข่าวเื่เขากับหลงซินเย่กระจายออกไปหลงซินเย่กลับไม่เกิดผลกระทบอะไรเลยสักนิด ทว่าตัวเขากลับกลายเป็เหมือนโล่ของอีกฝ่ายหลังจากนี้คงจะมีเื่วุ่นวายเข้ามาไม่หยุดแน่ ดังนั้นหากไม่ข่มขวัญกันไว้สักหน่อยหลังจากนี้เขาคงจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุข
เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง เย่เชียนตี้ก็มองจั่วเฉินก่อนเอ่ยอย่างแฝงความนัย
“การลงมือเมื่อครู่ก็แค่ข่มขวัญพวกคนไร้ค่าได้เท่านั้นแต่กลับเป็การสร้างความบาดหมางกับคนหมู่มากด้วยสุดท้ายก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้อยู่ดี” เย่เชียนตี้ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะว่าต่อ
“ในบรรดาศิษย์ใหม่มีหลายคนที่แม้แต่ข้าก็ยังไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้ อีกอย่างเกรงว่าคนที่หลงใหลหลงซินเย่คงไม่ได้มีเพียงศิษย์ใหม่อย่างพวกเราเท่านั้น คงจะมีศิษย์เก่าด้วยกระมังพวกนั้นคงไม่ห่วยแตกเหมือนเ้าพวกวันนี้หรอกนะ”
“ไม่เป็ไรถ้ามาคนหนึ่งก็ซัดออกไปคนหนึ่ง มาคู่ก็ซัดคู่” จั่วเฉินยักไหล่ ไม่ได้เก็บเอาคำเตือนของเย่เชียนตี้มาใส่ใจเลยสักนิดทว่าเขากลับกำลังครุ่นคิดเื่หนึ่งอยู่
เย่เชียนตี้ผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบพูดกับใครปกติก็สงบปากสงบคำตลอด เ็าเสียจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ทำไมพอเริ่มสนิทกันจึงกลายเป็คนพูดมากเช่นนี้ขึ้นมาเล่า
...
หลังจากจั่วเฉินจัดการศิษย์ที่มาหาเื่เสร็จครู่เดียว เื่นี้ก็กระจายจนรู้กันทั่ว บรรดาศิษย์ในสำนักต่างพากันถกเถียงขึ้นมาเพราะจั่วเฉินผู้นี้ดูจะแข็งแกร่งมาก... ไม่สิ เรียกได้ว่าแข็งแกร่งเกินไปจนผิดปกติเลยทีเดียว
เป็ที่รู้กันว่าจั่วเฉินมีพลังระดับหลอมรวมขั้นสี่เท่านั้นทำไมจึงสามารถเอาชนะผู้ฝึกยุทธระดับเดียวกันห้าหกคนพร้อมกันได้ ในตำหนักนภาปราณยุทธแห่งนี้ระดับหลอมรวมขั้นสี่ไม่นับว่าโดดเด่นเลยสักนิด ทว่าการโจมตีของจั่วเฉินกลับน่าสะพรึงกลัวเื่นี้จึงยากจะอธิบายได้
หลังจากที่จัดการศิษย์กลุ่มนั้นไป ชีวิตของจั่วเฉินก็เหมือนจะสงบสุขขึ้นเล็กน้อยเพราะบรรดาผู้คลั่งไคล้หลงซินเย่ที่รู้ตัวว่าความสามารถไม่ถึงต่างก็ไม่กล้ามาหาเื่อีก เขาจึงถือโอกาสใน่หลายวันนี้ ตั้งใจฝึกฝนจนทำให้พลังปราณพัฒนากระทั่งพลังปราณธาตุสายฟ้าและไฟยังหลอมรวมกันได้ดีขึ้น อีกทั้งยังมีลางว่าจะพัฒนาเป็ระดับหลอมรวมขั้นห้าในเร็ววัน
ไม่เพียงเท่านั้น จั่วเฉินยังเข้าใจท่วงท่าที่สองที่เห็นในห้วงมิติหินหยกได้เกือบแปดส่วนดูเหมือนท่วงท่าที่สองจะร้ายกาจกว่าท่วงท่าแรกพอสมควร และมันจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่
เขาเดาว่าท่วงท่าทั้งสองน่าจะใช้โจมตีร่วมกันได้แม้จะไม่ใช่เคล็ดวิชาปราณโบราณ แต่เท่าที่จั่วเฉินเห็นพลังที่เกิดจากท่วงท่าทั้งสองนั้นคงจะร้ายกาจกว่าเคล็ดวิชาบงการอัสนีที่ฝึกฝนอยู่ตอนนี้เสียอีก
ด้วยความสามารถในตอนนี้บวกกับท่วงท่าทั้งสองสามารถพูดได้เลยว่าหากจั่วเฉินต้องเผชิญหน้ากับหลิวหยวนหรือเซียวพั่วรื่ออีกครั้ง คงไม่ต้องใช้เวลาต่อสู้นานเช่นเดิมอีกเขาจะต้องเอาชนะได้อย่างขาดลอยในชั่วพริบตาแน่
...
หลังจากสงบสุขอยู่ครึ่งเดือนปัญหาที่ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ก็เข้ามา
่เช้าหลังจากที่จั่วเฉินเสร็จสิ้นจากการฝึกเขาก็พบเงาของสตรีผู้หนึ่งรออยู่ที่ด้านนอกของลานฝึก จั่วเฉินอดที่จะยกยิ้มขมขื่นไม่ได้
“พี่เฉิน นี่มันเื่อะไรกัน” เสี่ยวอู๋ปรากฏตัวขึ้นมองจั่วเฉินด้วยสายตาเศร้าสร้อยอีกทั้งยังมีหยดน้ำตาคลออยู่ทำเอาผู้พบเห็นอดที่จะปวดใจไม่ได้
“เสี่ยวอู๋ คือว่า... เื่นี้...”จั่วเฉินยิ้มแห้ง เวลานี้ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
เสี่ยวอู๋เอ่ยทั้งน้ำตา
“คนเขาลือกันให้ทั่วว่าท่านเป็คู่บำเพ็ญของหลงซินเย่พี่เฉิน ทำไมถึงทำเช่นนี้ มิน่าเล่า ครึ่งเดือนที่ผ่านมาถึงไม่มาหาข้าเลย” จั่วเฉินยังไม่ทันเอ่ยตอบรอบข้างก็มีศิษย์ที่เดินผ่านไปผ่านมามาเห็นฉากนี้เข้า
“เดรัจฉาน”
“ชั่วช้า”
“คนผู้นี้มีดีอะไรถึงไปข้องเกี่ยวกับน่าหลันเสวี่ยอู๋กับหลงซินเย่ได้”
จั่วเฉินกวาดตามองทุกคน ตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจไปคิดถึงคนอื่นเขาคว้าเอาเสวี่ยอู๋เข้ามากอดเพื่อปลอบปะโลม
“ทั้งหมดเป็ข่าวลือทั้งนั้นคนอื่นอาจจะไม่เชื่อข้าได้ แต่เ้าก็ไม่เชื่อข้าหรือ” จั่วเฉินเอ่ย
“เ้าก็รู้ว่าข้าเป็ผู้ติดตามชั่วคราวของหลงซินเย่เท่านั้นครั้งก่อนนางมาหาข้า และขอให้ช่วยแสร้งทำเป็คู่บำเพ็ญของนาง ที่ทำเช่นนั้นก็เพราะนาง้าใช้ข้าเป็โล่กำบังชัดๆด้วยสติปัญญาของเ้าจะดูไม่ออกเลยหรือ”
“จริงหรือ” ครู่เดียว เสี่ยวอู๋จึงค่อยแหงนหน้าขึ้นมองจั่วเฉิน
“ก็ใช่น่ะสิ” จั่วเฉินรีบตอบ
“แล้วทำไมไม่มาหาข้าเสียนานเลยล่ะ”
“เป็ข้าที่บกพร่องเองไว้หลังจากนี้จะหาเวลาไปเยี่ยมเ้าบ่อยๆ” จั่วเฉินปลอบก่อนจะเอ่ยต่อ “เื่นี้ยังต้องโทษเ้าเถอะก็บอกแล้วว่าให้ข้าไปอยู่ด้วย จะได้อยู่เป็เพื่อนเ้าทุกวัน”
“ถุ้ย” เสี่ยวอู๋ถ่มน้ำลายเสียงเบาด้วยใบหน้าแดงก่ำ
6K
