นางเซียนยอดเชฟ : ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ยุติธรรม (แปลจบแล้ว)

        “นายท่านจางมีเรื่องใดว่ามาได้ ท่านมีบุญคุณต่อสกุลเสิ่น ขอเพียงเป็นสิ่งที่ข้าทำได้ ข้าต้องตกลงแน่นอน” เสิ่นม่านตอบอย่างปลื้มปีติ

        การกระทำของจางหงเหวินในวันนี้ทำให้นางประหลาดใจ เดิมทีนางเข้าใจว่าคนร่ำรวยไม่มีทางมาคบค้าสมาคมกับพวกเท้าเปื้อนโคลนอย่างพวกนาง ทว่าจางหงเหวินไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจแต่อย่างใด

        ไม่เพียงช่วยนางแก้ปัญหาเรื่องคนสกุลเฉียน ทั้งยังอยู่ทานข้าวด้วยกัน ระหว่างมื้ออาหารก็ชมเชยรสมือของนางไม่ขาดปาก อีกทั้งยังใคร่รู้ในสิ่งแปลกใหม่หายาก

        นี่เป็นอีกหนึ่งครั้งที่เขาได้คะแนนจากเสิ่นม่าน หลังจบมื้ออาหาร เสิ่นม่านจึงมีความประทับใจดีๆ ต่อจางหงเหวินไม่น้อย

        “เช่นนั้นไม่ขออ้อมค้อม ข้าเองก็เป็นคนค้าขาย มีโรงเตี๊ยมอยู่หลายแห่ง ร้านที่ตั้งอยู่ในตำบลมีชื่อว่าเฮ่อเซียนจวี ข้าเห็นเต้าหู้ที่เจ้าทำออกมาทั้งแปลกใหม่และเลิศรส มิสู้รอตั้งโรงทำเต้าหู้สำเร็จเมื่อใด เจ้ามาค้าขายกับข้าด้วยการส่งเต้าหู้มายังโรงเตี๊ยมของข้า เป็นอย่างไร?”

        นี่คือการหาคู่ค้าใช่หรือไม่?

        บังเอิญนัก เสิ่นม่านก็มีความตั้งใจนี้เช่นกัน

        เดิมทีนางกำลังครุ่นคิดว่าจะผลักดันเต้าหู้ของตนออกสู่ตลาดอย่างไร แต่ตอนนี้การค้ากำลังวิ่งเข้ามาหานางเอง

        เสิ่นม่านยินดีค้าขายกับเขา

        “ดี! มิสู้เรามาหารือเรื่องนี้กันเลยดีหรือไม่?”

        จางหงเหวินตะลึงเล็กน้อย เสิ่นม่านผู้นี้ ตัดสินใจเด็ดขาดรวดเร็วไม่เหมือนสตรีทั่วไป

        คนทำการค้าเช่นเขา ชื่นชอบการคบค้าสมาคมกับคนประเภทนี้เป็นที่สุด เมื่อต่างฝ่ายก็ได้พบคู่ค้าถูกใจจึงพากันกลับเข้าบ้านอีกหนเพื่อหารือ

        ทั้งสองคุยเรื่องความร่วมมือกัน ยิ่งคุยยิ่งได้อรรถรส หลังจากหารือกันราวหนึ่งชั่วยามจนดวงจันทร์ลอยขึ้นสูง จางหงเหวินถึงออกจากบ้านสกุลเสิ่น

        ระหว่างทางกลับบ้าน จางหงเหวินนำสัญญาที่ลงลายลักษณ์อักษรออกมาตรวจดูอย่างละเอียดอีกหนึ่งรอบ ก่อนจะใส่กลับเข้าในถุงผ้าพลางครุ่นคิด

        เสิ่นม่านผู้นี้ช่างเป็นสตรีที่พิเศษนัก ไม่เพียงทำเต้าหู้ได้เยี่ยมยอด ในแง่การค้าขายก็ยังไม่มีช่องโหว่แม้แต่น้อย

        สัญญาที่พวกเขาทำคือ เสิ่นม่านต้องขายเต้าหู้ให้เขาวันละหนึ่งร้อยชั่ง ก่อนที่จะส่งมอบเต้าหู้ให้เขา จะมีคนมาพิสูจน์รสชาติก่อนทุกครั้ง เพื่อรับประกันว่าก่อนออกจากโรงทำเต้าหู้ เต้าหู้ของนางต้องไม่มีปัญหาใด และเมื่อการส่งมอบเสร็จสิ้น ความรับผิดชอบภายหลังจากนั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับโรงทำเต้าหู้สกุลเสิ่นอีก

        ทำการค้ามาหลายปี จางหงเหวินเพิ่งเคยพบเจอการตกลงค้าขายเช่นนี้เป็นหนแรก ทว่าเงื่อนไขของอีกฝ่ายถือว่าสมเหตุสมผล เขาจึงตกลงโดยไม่ลังเล

        ส่วนเต้าหู้หนึ่งร้อยชั่งจะเพียงพอหรือไม่ ยังต้องรอดูสถานการณ์ของโรงเตี๊ยมอีกที หากว่าขายดีเช่นเดียวกับเต้าฮวย เขาเองก็สามารถเพิ่มปริมาณการซื้อได้อีก

        โรงทำเต้าหู้ยังไม่ทันได้ตั้ง การค้าแรกก็มาเยือนถึงที่ เสิ่นม่านยิ่งรู้สึกว่าโรงทำเต้าหู้ของนางต้องเร่งการสร้างให้เร็วขึ้นอีก หากโรงเตี๊ยมตระกูลจางสามารถสร้างชื่อให้เต้าหู้ นางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหาคู่ค้าอีกเลย

        ถึงเวลานั้น นางจะกลายเป็นผู้ค้าเต้าหู้รายใหญ่แห่งแคว้นฝูเหลียง เหลือก็แต่นับวันรอเท่านั้น!

        ค่ำคืนนี้ สกุลเสิ่นกับตระกูลจางต่างก็เข้านอนอย่างอบอุ่นใจ

        ยกเว้น… นางจางกับลูกชาย

        ภายใต้แสงจากตะเกียงน้ำมัน นางจางนอนอยู่บนเตียงคั่งที่ทั้งสกปรกทั้งรก ขณะนี้ก็ยังบ่นพึมพำไม่หยุด

        หลี่โก่วเซิ่งรู้สึกรำคาญจึงไปตักน้ำแกงมันเทศใสมาให้นางดื่ม นางจางดื่มจนหมด สายตาเคียดแค้นชิงชัง

        “เฮอะ! เฉียนซานเจียงคนชั่ว อย่างน้อยข้าก็เป็นผู้อาวุโสของเขา เขากล้าถีบข้าได้อย่างไร?”

        “ท่านแม่ พี่อวิ๋นก็แค่อนุภรรยา เวลาอยู่ต่อหน้าเจ้าฟันทองนั่นจะไปมีอำนาจอะไรมากมาย ท่านเลิกหาเรื่องและโยนตนเองเข้ากองไฟได้แล้ว”

        นางโมโหเสียจนเจ็บหน้าอก ทั้งยังบ่นต่ออย่างไม่คิดจะหยุด

        “หากไม่ใช่เพราะข้าเป็นคนคิด หลานอวิ๋นหรือจะได้เป็นอนุภรรยาของเฉียนซานเจียง? เขาไม่ส่องคันฉ่องดูตนเองเสียบ้าง! มาสั่งห้ามไม่ให้ข้ากับหลานอวิ๋นติดต่อกัน ถุย! ข้าเป็นอาแท้ๆ ของนาง นางกล้าขาดการติดต่อข้าหรือ?”

        นางบ่นอยู่ทั้งคืน หลี่โก่วเซิ่งหมดความอดทนนานแล้วจึงเตือนนาง

        “ท่านแม่ คนเขาบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ให้ติดต่อกับพี่อวิ๋นอีก หากรู้ว่าท่านไปหานาง คงต้องบุกมาถึงรังเราแน่”

        “บุกรังอะไรกัน? เจ้าไม่อยากร่ำรวยหรือ? ญาติของครอบครัวเราเจ้าก็เห็นอยู่ แต่ละคนเป็นพวกเท้าเปื้อนโคลนไม่เอาไหน! ไม่ง่ายดายกว่าหลานอวิ๋นจะได้ดีและแต่งงานกับคนมีเงิน เราต้องใช้ประโยชน์จากญาติสาวของเจ้าให้ดี ให้นางช่วยหาสิ่งดีๆ ให้เจ้า”

        “แต่...”

        “ลูกโง่!” นางจางตีหน้าขาของเขา เกลียดเหล็กที่ไม่อาจหลอมเป็นเหล็กกล้า จากนั้นจิ้มหน้าผากของเขาแล้วสั่งสอน

        “เหตุใดเจ้าจึงมัวแต่ขี้ขลาด? ที่แม่ลำบากไปขอร้องหลานอวิ๋นก็เพื่อใครกัน? เพื่อเจ้าไม่ใช่หรือ? ขอเพียงได้สูตรเต้าฮวยมาอยู่ในมือเรา แค่กำไรสักสองส่วนก็เพียงพอให้เราใช้จ่ายอย่างสุขสำราญไปครึ่งค่อนชีวิตแล้ว!”

        หลี่โก่วเซิ่งไม่คิดเช่นนั้น “ท่านพูดมากมายจะมีประโยชน์อะไร? ไม่เห็นหรือว่าเสิ่นม่านมีอำนาจจากตระกูลจางคุ้มครองอยู่ ใครจะกล้าแตะต้องนาง?”

        นางจางเองก็กำลังกังวลเรื่องนี้ เดิมทีนางคิดอยากให้เสิ่นม่านแต่งเข้าเป็นสะใภ้บ้านตน ไม่เพียงไม่สำเร็จ แต่ยังถูกครอบครัวสกุลเสิ่นสั่งสอนไปหนึ่งยก

        พอตอนนี้หาคนมาซื้อสูตรได้ก็ล้มเหลว อีกฝ่ายยังมีตระกูลจางคอยคุ้มครองอยู่!

        เหตุใดเสิ่นม่านถึงได้โชคดีเช่นนี้?

        นางจางเคียดแค้นกัดฟันกรอด หญิงชราอย่างนางอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตไม่เคยได้รับความอับอายใหญ่หลวงเช่นนี้มาก่อน! นางต้องคิดหาวิธีทำลายชื่อเสียงของเสิ่นม่านให้ได้!

        วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว กล่องที่เสิ่นม่านสั่งทำไว้ที่ร้านช่างไม้เสร็จเรียบร้อย

        ในเวลาเดียวกัน กำแพงบ้านก็สร้างได้พอสมควร เสิ่นม่านเร่งความคืบหน้าโดยการจ้างคนในหมู่บ้านเพิ่มอีกหกคน จากนั้นก็เร่งจนโรงทำเต้าหู้สามารถเสร็จก่อนกำหนดในช่วงปลายเดือน

        ส่วนเสิ่นม่านหลายวันนี้ไม่ได้อยู่เฉยๆ นางซื้อถั่วเหลืองจากร้านเสบียงในตำบลมาหลายร้อยชั่ง จากนั้นเก็บไว้ในโรงเก็บของด้านหลัง เรื่องวัตถุดิบจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็คือแรงงาน

        นางเพียงผู้เดียวมิอาจแบกรับภาระในการโรงทำเต้าหู้ไว้ได้ ดังนั้นเสิ่นม่านจึงตัดสินใจรับลูกจ้างในหมู่บ้าน รอจนถึงวันที่หนึ่งเดือนหน้า โรงทำเต้าหู้ของนางก็จะเริ่มเปิดอย่างเป็นทางการ

        หนิงโม่เห็นนางเตรียมตัวอย่างตื่นเต้นจึงไม่อยากขัด เขาเพียงเอ่ยถามหนึ่งคำ

        “เจ้ารับคนเข้ามามากมายเพียงนี้ ไม่กลัวว่าจะถูกขโมยสูตรทำเต้าหู้ไปหรือ?”

        เสิ่นม่านยิ้มอย่างมั่นใจและตบไหล่ของหนิงโม่

        “พ่อหนุ่ม ความคิดอ่านของเจ้ายังอ่อนด้อยนัก”

        หนิงโม่ “หืม?”

        ก็แค่ขายเต้าหู้ ต้องใช้ความคิดยิ่งใหญ่อันใดกัน?

        เสิ่นม่านเหลือบมองเขาพร้อมเบ้ปากอย่างดูแคลน “พ่อหนุ่ม เจ้าช่างดูแคลนสติปัญญาของแม่ครัวชั้นยอดเช่นข้านัก”

        จะเปิดโรงทำเต้าหู้อยู่แล้ว เสิ่นม่านมีหรือจะไม่ได้คิดเรื่องนี้ แต่นางเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว

        เรื่องการโม่และการต้มถั่วเหลือง หรือการกดแม่พิมพ์เต้าหู้ งานผิวเผินเช่นนี้สามารถจ้างคนนอกมาทำได้ นางอนุญาตให้ขโมยวิธีทำได้ตามสบาย ทว่ามีเพียงขั้นตอนของการใส่ดีเกลือที่ต้องกำแน่นไว้ในมือของตน

        เพราะจิตวิญญาณของเต้าหู้ทั้งหมดอยู่ในดีเกลือนี้

        ยิ่งไปกว่านั้น แม้มีคนอยากลอกเลียนก็คงไม่สามารถทำได้นิ่มและสดใหม่ในระดับเดียวกับของนางได้

        เพราะเหตุใดน่ะหรือ?

        เพราะว่าดีเกลือที่นางใช้ทำเต้าหู้ ไม่ใช่ดีเกลือธรรมดาทั่วไปน่ะสิ ลำพังแค่อัตราส่วนของธาตุองค์ประกอบต่างๆ ในนั้น นางได้อิงตามเกณฑ์ที่ดีที่สุดที่ให้ระบบช่วยผสมคิดค้นให้

        แม้ว่าผู้อื่นจะสามารถเลียนแบบการทำเต้าหู้ได้เหมือนกันเป๊ะ แต่ก็ไม่มีทางทำได้อร่อยเลิศรสเท่ากับของเสิ่นม่านแน่นอน

        นี่คือความมั่นใจของว่าที่แม่ครัวชั้นยอด แก่นแท้ของข้า ใช่สิ่งที่ผู้อื่นจะสามารถเลียนแบบได้ง่ายดายหรือ?

        เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง!

        -----