บทที่ 4 เกิดเป็คนของสำนักชิงเสวียน ตายเป็ผีของสำนักชิงเสวียน
เผยลั่วไป๋คิดจะกลับห้อง แต่เห็นเยี่ยหลิงหลงยังคงยืนงงอยู่ที่เดิม เขาจึงหันกลับมาอีกครั้ง
"น้องสาวยังมีคำถามอะไรอีกหรือไม่"
จะว่าอย่างไรดี เยี่ยหลิงหลงรู้สึกว่ามีปัญหามาก ทั้งสำนักชิงเสวียนไม่มีที่ไหนที่ไม่ใช่ปัญหา แต่พอจะถามออกไป กลับไม่รู้ว่าจะถามอะไร
หากสถานการณ์เป็เช่นนี้จริง การอยู่ในสำนักชิงเสวียนแบบสบาย ๆ ไม่ทำอะไรก็เป็ตัวเลือกที่ไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาจับผิด และไม่มีเยี่ยหรงเยว่มาวุ่นวาย
เมื่อเห็นนางยืนเหม่อ เผยลั่วไป๋คิดว่านางคงกลัวคนแปลกหน้า ก็ใช่ มองจากรูปลักษณ์ของนางก็เป็เด็กอายุราวสิบขวบเท่านั้น ครั้งแรกที่ออกจากอกพ่อแม่มาอยู่ที่สำนักก็เป็เื่ปกติที่จะกลัว
ดังนั้น เขาจึงหยิบแหวนสวยงามวงหนึ่งออกมาจากแหวนมิติของตัวเองแล้วยื่นให้นาง
"นี่คือของขวัญต้อนรับจากศิษย์พี่ใหญ่ แหวนบรรพตเทพที่สามารถเก็บของได้ทุกอย่าง ต่อไปเ้าจะได้เก็บของได้สะดวกขึ้น"
เมื่อเผยลั่วไป๋ส่งแหวนให้เยี่ยหลิงหลง นางรู้สึกใอย่างมาก ใบหน้า...ยิ่งเหม่อลอยมากขึ้น
แหวนบรรพตเทพ!
ในโลกหล้าผู้ฝึกเซียน อุปกรณ์เก็บของระดับต่ำสุดคือถุงิญญา มีให้เห็นทั่วไป ราคาถูก ทุกคนซื้อได้ คราวนี้พ่อแม่ของนางก็เตรียมไว้ให้เยี่ยหรงเยว่หนึ่งใบ นางก็ขอให้ตัวเองหนึ่งใบ
อุปกรณ์เก็บของระดับกลางคือแหวนมิติ แหวนมิติยังพอหาได้ แต่ราคาไม่ถูกแล้ว มีแต่คนจากสำนักใหญ่หรือตระกูลใหญ่เท่านั้นที่จะมีกันทุกคน เซียนธรรมดาซื้อไม่ไหว
ในนิยายเดิม อาจารย์ของเยี่ยหรงเยว่มอบแหวนมิติให้นางหนึ่งวงั้แ่เข้าสำนัก ทำให้ศิษย์สำนักเจ็ดดาราหลายคนอิจฉาริษยา เพราะถึงแม้สำนักเจ็ดดาราจะรวยมาก แต่การจะมีแหวนมิติเป็ของตัวเองก็ต้องพยายามอย่างน้อยหนึ่งปีเพื่อสะสมคะแนนให้พอแลกได้
ส่วนอุปกรณ์เก็บของระดับสูงคือแหวนบรรพตเทพ สิ่งนี้ในโลกหล้าผู้ฝึกเซียนต้องเป็าุโหรือเ้าสำนักของสำนักใหญ่ถึงจะมีได้ ไม่เพียงแพงเท่านั้น แม้มีเงินก็ไม่แน่ว่าจะซื้อได้ เป็ของหรูหราที่หลายคนไม่มีวันได้ััในชีวิตนี้
แต่ตอนนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ของนางให้แหวนบรรพตเทพแก่นางั้แ่แรกพบ นี่เอาชนะเยี่ยหรงเยว่ขนาดนี้เลยหรือ
ข้าเห็นว่าสำนักชิงเสวียนของพวกเราร่ำรวยถึงเพียงนี้หรือ?
เมื่อเห็นเยี่ยหลิงหลงยังคงตะลึงงัน เผยลั่วไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย เ้าได้มอบของขวัญต้อนรับแล้ว ทำไมยังทำท่าทางเช่นนี้อยู่อีก?
ครั้งนี้ท่านสังเกตเห็นว่าเนื้อผ้าของน้องสาวร่วมสำนักของนางมีคุณภาพดีมาก ลวดลายปักและรูปแบบก็ประณีตหรูหรา เห็นได้ชัดว่าเป็บุตรสาวจากตระกูลใหญ่ที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตลอด อ๋อ เข้าใจแล้ว!
ที่แท้ก็เพราะของขวัญต้อนรับเบาเกินไป นางจึงไม่แม้แต่จะมอง
ดังนั้น ท่านจึงหยิบถุงผลไม้ิญญาที่มีกลิ่นหอมหวานออกมาจากแหวน ยัดใส่อ้อมแขนของเยี่ยหลิงหลง
"ข้ารู้ว่าเ้ายังเยาว์วัยและเพิ่งมาถึงสำนักชิงเสวียน คงจะยังไม่คุ้นเคย หากเ้าคิดถึงบ้านและรู้สึกไม่สบายใจ เ้าสามารถกินผลไม้ิญญาได้ เมื่อปราณิญญาแข็งแกร่ง อารมณ์ของคนก็จะดีขึ้นด้วย ในถุงนี้มีผลไม้ิญญาห้าร้อยลูก เ้าจงเอาไปกินเล่นเถิด หากไม่พอก็มาหาข้าอีก"
เยี่ยหลิงหลงเพิ่งฟื้นจากความตกตะลึงในแหวนบรรพตเทพ กำลังจะกล่าวขอบคุณ แต่ก็ถูกทำให้ตกตะลึงอย่างหนักอีกครั้ง
ผลไม้ิญญาห้าร้อยลูก ให้กินเล่น!
คำพูดนี้ อย่าว่าแต่ให้ศิษย์ธรรมดาได้ยินเลย แม้แต่เยี่ยหรงเยว่ที่เป็นางเอกได้ยิน ก็ยังต้องทรุด!
บิดามารดาของนางใช้ทรัพย์สมบัติมากมายเพื่อซื้อผลไม้ิญญาสิบลูกให้เยี่ยหรงเยว่ ดีจริง ศิษย์พี่ใหญ่ของนางให้ผลไม้ิญญาห้าร้อยลูกเป็ของขวัญต้อนรับให้นางกินเล่น ผลไม้ิญญาเอามากินเล่น!
มือของเยี่ยหลิงหลงที่กอดถุงผลไม้ิญญาสั่นเทา ชีวิตที่หรูหราเช่นนี้เป็สิ่งที่นางควรมีหรือ? นี่ไม่ใช่ความฝันจริง ๆ ใช่หรือไม่?
เผยลั่วไป๋เห็นว่าน้องสาวร่วมสำนักยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ มากนัก เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ความคิดของเด็กผู้หญิงคนนี้ช่างเดาได้ยากเหลือเกิน ช่างเถอะ
เขาหยิบถุงอีกใบออกมาจากแหวน ใส่ลงไปในอ้อมแขนของเยี่ยหลิงหลง
เยี่ยหลิงหลงรู้สึกว่าอ้อมแขนของนางหนักขึ้นทันที นางเกือบจะยืนไม่ไหว
"ให้อภัยข้าด้วย ข้าไม่ถนัดในเื่การให้ของขวัญเท่าไรนัก นี่มีหินิญญาหนึ่งหมื่นก้อน เ้าชอบอะไรก็ไปซื้อมาเถอะ"
เยี่ยหลิงหลงถูกเงินก้อนโตนี้ทำเอางงงันไปอีกครั้ง ตอนที่เยี่ยหรงเยว่ออกจากบ้าน ท่านพ่อท่านแม่ของนางก็เพิ่งจะรวบรวมหินิญญาได้หนึ่งร้อยก้อนเท่านั้นเอง!
แต่ครั้งนี้นางตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว นางกลัวว่าถ้านางไม่ตอบสนองอะไรสักหน่อย ศิษย์พี่ใหญ่จะควักเงินในกระเป๋าจนหมด
"ศิษย์พี่ใหญ่ ของขวัญแรกพบนี้มีค่ามากเกินไป ข้ารับไว้ได้อย่างไรกัน"
"ไม่เป็ไร ข้าเพียงแต่กลัวว่าเ้าจะไม่ชอบ"
"ชอบสิ ของขวัญที่ศิษย์พี่ใหญ่ให้ ข้าชอบทั้งนั้น เมื่อครู่ข้าแค่ตอบสนองช้าไปหน่อย"
"ถ้าชอบก็ดีแล้ว เ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ"
"แล้วข้าจะเริ่มฝึกฝนได้เมื่อไหร่หรือ"
"เมื่อไรก็ตามที่เ้าอยากฝึกฝน ก็มาที่เรือนของข้า ข้าจะสอนเ้าเอง"
เยี่ยหลิงหลงอุ้มของขวัญล้ำค่าเหล่านี้ไว้เต็มอ้อมแขน นางถูกความใจดีของศิษย์พี่ใหญ่กระแทกจนเกือบล้ม
บางทีนี่อาจเป็โชคชะตาก็ได้ ฟ้าส่งอาจารย์ที่ไม่น่าไว้ใจมาให้นาง แต่ก็ชดเชยด้วยศิษย์พี่ใหญ่ที่ใจกว้างและอ่อนโยน
"ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ งั้นข้าขอตัวกลับเรือนก่อนนะ"
"ได้"
เยี่ยหลิงหลงไปยังเรือนของตน ลานนั้นสะอาดเรียบร้อย ต้นไม้ภายในได้รับการตัดแต่งอย่างประณีต
ทันทีที่นางเข้าไป ก็มีคนรับใช้เข้ามาดูแล นางได้รับความสะดวกสบายมากกว่าตอนอยู่บ้านเสียอีก
เยี่ยหลิงหลงเดินเข้าไปในห้อง นางเล่นแหวนบรรพตเทพอย่างมีความสุข ใส่ของทุกอย่างเข้าไปในนั้น แล้วก็หยิบผลไม้ิญญาออกมากัดคำหนึ่ง
โอ้โห นี่หรือคือความหอมหวานของปราณิญญาเข้มข้น อร่อยจริง ๆ
นางจำได้ว่าในนิยายดั้งเดิม เยี่ยหรงเยว่กินผลไม้ิญญาครั้งแรกน่าจะเป็หนึ่งเดือนให้หลัง ตอนนั้นเป็การทดสอบประจำเดือน นางอยากเพิ่มพลังิญญา จึงต้องเจียดเงินที่มีเพื่อซื้อผลไม้ิญญามากินครั้งละสามลูก เป็เื่ที่นึกถึงที่ไรก็เ็ปทุกที
ถ้าเยี่ยหรงเยว่รู้ว่านางกินผลไม้ิญญาเป็ของว่างแบบนี้ พี่สาวจะโกรธจนคลั่งไปเลยหรือไม่นะ
พอคิดแบบนี้ เยี่ยหลิงหลงก็รู้สึกมีความสุขมาก
ในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม สิบปีแรกของชีวิต ของดีทุกอย่างเป็ของเยี่ยหรงเยว่ นางมักจะได้แต่เฝ้าดูโดยไม่มีโอกาสได้ััมันด้วยซ้ำ
จริง ๆ แล้วเ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น นางมีพร์ในการเข้าสู่โลกหล้าผู้ฝึกเซียนได้ด้วยตัวเอง แต่เพราะทรัพยากรทั้งหมดในบ้านถูกมอบให้เยี่ยหรงเยว่จนหมด นางเลยไม่ได้อะไรเลย จึงทำให้ล่าช้าไปถึงขนาดนี้
ถ้าพ่อแม่ของนางมีจิตสำนึกสักนิด ไม่ต้องทุ่มทรัพยากรให้นาง แค่แบ่งให้อย่างเท่าเทียม ด้วยความสามารถของนาง การเข้าไปอยู่ในสำนักระดับกลางก็ไม่ใช่เื่ยาก ไม่ต้องตกอับจนไม่มีใคร้า สุดท้ายก็ถูกสำนักชิงเสวียนเก็บไปแบบนี้
แต่ถ้าพูดกันตามตรง โชคดีที่นางถูกสำนักชิงเสวียนเก็บมา ไม่อย่างนั้นนางคงต้องไปอยู่ห้องรวมสี่คนในสำนักอื่น แล้วต้องสะสมคะแนนเพื่อแลกทรัพยากรอย่างยากลำบาก
ถ้าคิดแบบนี้ สำนักชิงเสวียนก็เหมือน์เลยทีเดียว นางตัดสินใจแล้ว ชาตินี้เกิดเป็คนของสำนักชิงเสวียน ตายก็จะเป็ผีของสำนักชิงเสวียน!
หลังกลืนผลไม้ิญญาคำสุดท้ายลงคอ นางยังอยากกินอีกเลยหยิบอีกลูกออกมาจากแหวนเพื่อกินต่อ
เพิ่งจะกัดคำแรก นางก็ชะงักไปทันที
เดี๋ยวก่อน
ในนิยายต้นฉบับเขียนไว้ว่า สำนักชิงเสวียนเป็รังตัวร้าย จบไม่สวยสักคน ทุกคนกลายเป็บันไดให้เยี่ยหรงเยว่ก้าวขึ้นไปทีละขั้น
โดยเฉพาะศิษย์พี่ใหญ่ ไม่เพียงแต่ถูกเยี่ยหรงเยว่แทงทะลุหัวใจตาย หลังจากตายแล้ว อาวุธวิเศษประจำกายของเขายังถูกเยี่ยหรงเยว่เก็บไปด้วย ชะตากรรมน่าสังเวชมาก!
ไม่ได้ ไม่ได้ นั่นเป็ศิษย์พี่ใหญ่ของนางนะ!
ใจของนางตื่นตระหนกยิ่ง ทันใดนั้นก็มีลมกระโชกพัดประตูเปิด พร้อมกับอะไรบางอย่างปราดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทำเอานางใจนผลไม้ิญญาติดคอ ไอโขลกอย่างบ้าคลั่ง
56K
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)
