เล็กน้ำ No.1

" ท่านเดวิดมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับ "

" นับว่าไม่เลวในสิ่งที่พวกเจ้าจะทำกับมันเพื่อสางรอยเเค้น... เเต่ข้ามีวีธีการที่ดีกว่าให้มันอยู่ไม่สู้ตกตาย... "

สองร่างในหนึ่งเดียวซีกหนึ่งอ่อนวัยกระฉับกระเฉงเปี่ยมพลังเเห่งชีวิตผิดกับอีกซีกที่ร่วงโรยแห้งเหี่ยวเเก่ชราใกล้หมดอายุขัยเเต่กลิ่นอายที่เล็ดลอดออกมากลับกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตเข้าขู่ขวัญทุกสรรพสิ่ง เเม้เเต่เจ้าสมัมยามมันหายใจยังรู้สึกติดขัดจนต้องแอบผ่อนระบายลมด้วยความหวาดกลัว

มุมปากดำคล้ำเเตกระเเหงยกยิ้มชั่วร้ายแต่อีกฝั่งชมพูสะอาดใสบึ้งตึงกล้ำกลืนกึ่งยอมรับสุดเเสนจะขัดแย้งกับความรู้สึกในส่วนลึก ในยามนี้ร่างกายของเจ้าเด่นไอ้หนุ่มลูกคุณหนูผู้มั่งคั่งมีสองร่างปรากฏในเพศเดียวกัน ด้านขวาหนุ่มเเน่นหล่อเหลาเเววตากระจ่างใสดั่งดารา ผิวขาวผ่องชุ่มชื่นเปล่งประกายออร่า ผิดกับอีกด้านที่เฒ่าชะเเรเเก่ชราผมเงินหงอกขาวผิวหนังดำคล้ำชุกชุมด้วยฝ้ากระผุดขึ้นทั่วร่างกายมีเพียงนัยน์ตาเท่านั้นที่ฉายเเววสงบนิ่งล้ำลึกที่สะกดทุกสิ่ง ร่างประหลาดฝั่งหนึ่งขาวฝั่งหนึ่งดำราวกับตัวเเทนสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ ' หยินหยาง ' ที่ให้กำเนิดทุกสรรพชีวิตยิ่งใหญ่ในฟ้าดิน

" อั่ก! เเค่ก ๆ "

อุ้งมือเหี่ยวแห้งโผล่พ้นจากเเขนเสื้อขาวสะอาดที่ถักทอจากใยผ้าชั้นดีกางเเบออกก่อนยกขึ้นอย่างเชื่องช้า มือยาวเรียวหนังหุ้มติดกระดูกจนข้อนิ้วปูดโปนกวักเข้าหาตัว ท่วงท่าแผ่วเบาเรียบง่ายเเต่เแฝงด้วยกลุ่มพลังไร้รูปเข้ากดดันมวลอากาศจนบิดเบี้ยวหอบพา ' เล็กน้ำ ' ไอ้หนุ่มใกล้ตายให้ลอยเข้ามา

หมับ!

" ไอ้ ' วอนบรอน ' ข้าขอสาบานต่อโลหิตศักดิ์สิทธิ์ว่าจะขุดรากถอนโคนลูกหลานของเเกทั้งหมดเริ่มจากไอ้หนุ่มนี่... ข้าจะเปลื่ยนมันเป็น ' ศพเชิดอสูร ' อยู่อย่าง ' เปลือก ' ดั่งร่างไร้วิญญาณ เจอกันอีกคราวหน้าเมื่อคนในตระกลูเดียวกันห้ำหั่นเข่นฆ่ากันเองข้าอยากจะเห็นใบหน้าของเเกเหลือเกิน เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก "

เเววตาลึกล้ำเผยประกายคั่งเเค้อาฆาตพาดผ่าน ระลอกคลื่นอารมณ์เเปรปรวนสาดซัดกลิ่นอายโฉดชั่วเพียงวูบไหวก่อนจะถูกม้วนงำกลับไป

" เรื่องราวเมื่อสิบเเปดปีก่อนดั่งเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ข้าจะทำทุกวิถีทางให้ความเเค้นที่เเกประทานให้ไม่มีวันลบเลือน ไม่ว่าจะไปมุดหัวอยู่ที่ไหนด้วยสายสัมพันธ์นี้ตัวเเกย่อมรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง "

" อะ... อ่า อือ ๆ "

มือยาวใหญ่คว้าจับครึ่งปากครึ่งจมูกปิดกั้นลมหายใจที่ถ่ายเทเข้าออกจนเล็กน้ำดิ้นทุรนทุรายเเขนขาวาดกวาดไปมากลางอากาศ เเต่เเววตาก่อนหน้าที่เคยเลื่อนลอยไร้ชีวิตปรากฏร่องรอยสติรวมศูนย์กลับมาควบเเน่นจับจ้องร่างประหลาดน่าตื่นตระหนกเบื้องหน้า

ฉึก!

" อั่ก... เเก!!! "

มีดปอกสายไฟคมกริบปลายงอโค้งดั่งเล็บเหยี่ยวจ้วงเเทงเข้าชายโครงทางซีกเจ้าเด่นจนเลือดอาบ เลือดเเดงสดเเผ่ขยายวงกว้างท่ามกลางเชิ๊ตขาวราวกับบุษบาดอกใหญ่กำลังชูช่อเบ่งบาน

" อภินิหารย้อนคืน... เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก "

แอ่งโลหิตที่ขยายวงกว้างหดตัวกลับคืนดั่งเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้น ความเจ็บปวดมลายสิ้นไปเป็นปลิดทิ้งจนเจ้าเด่นต้องถลกชายเสื้อสำรวจเนื้อหนังที่ปิดสนิทเเนบเนียนให้หัวใจที่ตกหล่นได้สิ้นสงสัย

" ดีดีดี เเบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย... จงดิ้นรนให้สมกับที่ข้าเป็นคนลงมือเอง "

" อ๊ากกกกก! "

อุ้งมือปีศาจบีบรัดเเน่นขึ้นจนเนื้อหนังบนใบหน้าเปื้อนโลหิตกองเกินขึ้นตามร่องนิ้ว เส้นเลือดเเดงฝอยเเผ่ขยายราวกับรากไม้ภายในดวงตาเเดงก่ำที่ถลนปูดโปนเหมือนจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เเต่แทนที่เเก้วตาสีน้ำตาลอ่อนจะสะท้อนให้เห็นใบหน้าดำขาวอัปลักษณ์ตามความเป็นจริงมันกลับกลายเป็นอีกหน้าหนึ่งจ้องตอบสวนมา ใบหน้าปริศนามุมปากยกยิ้มเย้ยหยันราวกับทุกอย่างเป็นไปตามดั่งใจคาดคิด เสียงเอื้อนเอ่ยเเผ่วเบาลอดจากริมฝีปากหนาจนร่างพิกลต้องสั้นสะท้าน

" หืม! "

" อิทธิฤทธิ์เงาพรายพฤกษา "

" ไอ้วอนบรอน!!!!! "

" ตรึงวิญญาณ! "

ใบหน้าเเบ่งครึ่งดำขาวเเข็งค้าง เเววตาเหลือเชื่อเบิกโพลงมองชั้นเเสงสีเขียวลี้ลับปรากฏขึ้นจากรูขุมขนทั่วร่าง ก่อนจะเเปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายเถาวัลย์ราวกับอสรพิษมรกตเลื้อยรัดชอนไชท่อนเเขนที่เเห้งเหี่ยว

" อึก... อั่ก! "

" นายท่าน! "

" กล้าดียังไงเจ้าปุกปุยชั้นต่ำ... พันธนาการ! "

เมื่อเห็นเจ้านายตัวเองเพลี่ยงพล้ำจนกระอักโลหิต เจ้าสุนัขที่เหมือนมาจากนรกโลกันต์คำรามเเยกเขี้ยวกระโจนเข้าหาเล็กน้ำไม่คิดชีวิต เเต่ก่อนที่จะทำได้สำเร็จบนแผ่นพื้นไม้กระดานด้านล่างมีกิ่งก้านเขียวขจีงอกเงยขึ้นมาพันรัดมันไว้กลางอากาศก่อนจะอุ้มพาไปตรึงติดกับฝาบ้าน

" ชั่วช้า! ถึงกับละเลงเลือดคนในตระกูลมากลบเกลื่อนกลิ่นอายตนเองเพื่อตบตาข้า วอนบรอนอายุขัยของเเกคงใกล้เเห้งเหือดเต็มทีเเล้วซินะ "

" เเกก็ไม่ได้ดีไปกว่า ' เดวิเเกน ' จงรับรู้ไว้ไม่ว่าจะต้องเสียสละอีกกี่ชีวิตข้าล้วนยินดี ถึงวิธีนี้จะเหี้ยมโหดต้องใช้รากโลหิตของลูกหลานถึงจะหลอกเเกได้ข้าก็ไม่เคยเสียใจเเม้เพียงเสี้ยว "

" ไอ้บัดซบชั่วช้า ถ้าไอ้หนุ่มนั่นมันรู้ความจริงเข้า... "

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่คงเป็นเกียรติหนึ่งเดียวของมันด้วยซ้ำ "

" สุดจะชั่ว! "

" เอาเวลาไปห่วงตัวเองดีกว่า ' ท่องเเดนขจีกลืนชีวิต ' "

เส้นเถาวัลย์สวรรค์เปล่งประกายเจิดจ้าราวกับเพชรมรกต กิ่ง ดอก ก้าน ใบ เงิกเงยเติบใหญ่ขึ้นมาไม่หยุดยั้งราวกับดินเเดนเเห่งชีวิตในมิติห้วงฝัน มันพยายามรุกล้ำชอนไชทุกทวารบาลที่มีตามร่างกาย ทุกที่ที่มันเคลื่อนผ่านพลังชีวิตย่อมเหือดหาย

เจ้าเด่นเจ้าของร่างตัวจริงส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาสุดขีดก่อนจะสลบไสลไร้อำนาจขัดขืน เมื่อเจ้าของร่างกายหลับไหลอีกครึ่งซีกชราที่มีสติหลงเหลือต้องจำใจเเบ่งจิตเปลืองพลังเข้าครอบงำสะกดบังคับ

' ไอ้ใจเสาะเอ้ย! หล่อซะเปล่าสลบซะงั้น '

เมื่อโดนเส้นเถาวัลย์สูบพลังไปไม่หยุด พลังชีวิตหลายเส้นสายราวกับถูกช่วงชิงจนร่างกายหดลีบเหมือนกิ่งไม้เเห้งเหี่ยว เเววตาที่เคยลึกล้ำปรากฏประกายตรึงเครียดพาดผ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

" อภินิหารกายาพิษ! "

ริมฝีปากปริเเตกม่วงคล้ำปรากฏของเหลวคล้ายปรอททะลักออกมา เจ้าปรอทสีมืดดั่งมีชีวิตไหลย้อยด้วยความรวดเร็วฉาบทาทับทั่วร่างเข้าต่อต้านกับพลังเเขนงพฤกษา

เมื่อพิษมายาทมิฬเเห่งความตายปะทะกับเถาวัลย์สวรรค์กลืนชีพที่ต่างฝ่ายต่างไม่มียินยอมพร้อมพุ่งเข้ากดข่มกัดกร่อนทำลายล้างจนเกิดปฏิกิริยาย้อนกลับควันโลหิตคละคลุ้ง พลังทรงอานุภาพต่างชนิดแปลกขั่วทั้งผสานทั้งต่อต้านบีบอัดจนท่อนเเขนเเห้งเหี่ยวข้างนั้นระเบิดเเหลกเละตั้งเเต่ข้อศอกลงมา

" อั่ก! หลอมหมุดพิษ!!! "

ควันโลหิตที่ลอยกระจายอยู่กลางอากาศได้ถูกเจ้าเดวิดควบรวมแปรเปลิ่ยนเป็นบ่อน้ำวนปกคลุมบนศีรษะ ก่อนที่ในน้ำวนจะพ่นบางสิ่งออกมาด้วยความเร็วสูง

ฉึก!

เข็มเเหลมมรณะนับล้านขนาดเล็กเท่าเส้นขนที่ควบเเน่นจากควันพิษพวยพุ่งไปยังชายหนุ่มที่ด้านหลังปกคลุมด้วยชั้นมรกตเปล่งเเสงเจิดจ้ารูปปราการพฤกษาโบราณแผ่รัศมียืดยาวเป็นรูปธรรมดั่งมันมีเลือดเนื้อตัวตนอยู่จริง กิ่งก้านนับหมื่นเต็มไปด้วยเถาวัลย์ขดเลื้อยเหวี่ยงฟาดไม่หยุดยั้งราวกับตาข่ายไร้ช่องว่างป้องกันเจ้าเข็มพิษเล็กละเอียดนับล้านไม่ให้ฝ่าทะลวงไปถึงร่างต้น

เเต่มีอยู่ ' หนึ่ง ' ในเข็มพิษดั่งห่าฝนที่เหมือนลูกปลาน้อยมุดลอดร่างเเหแหวกปราการพุ่งไปปักค้างตรงจุดลิ้นปี่กลางลำตัวเหนือสะดือขึ้นไปเจ็ดนิ้ว ร่างกายเล็กน้ำตั้งเเต่ราวนมลงมาถูกพิษร้ายละลายกระะดูกกล้ามเนื้อจนครึ่งท่อนนั้นหล่นร่วงกระจายเป็นกองเลือดสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนให้พรั่นพรึง ส่วนท่อนบนถ้าไม่ได้เเก่นพลังของเถาวัลย์สวรรค์กลืนชีพเข้าประคับประคองไว้คงหนีไม่พ้นจุดจบเดียวกัน...