นางร้ายสื่อรัก 3P

        “เจ้านึกถึงบุรุษอื่น!!” หย่งเซิงที่นั่งตรงข้ามกล่าวความผิดของนางเสียงดังลั่น
 

        เหม่ยเซียนเงียบไปเพราะนึกขึ้นได้ว่าสองสวามีรักนางหวงนางมากเพียงใดแต่นางกลับกล่าวว่าคิดถึงบุรุษอื่น ‘อ่าา..นางทำไหน้ำส้มแตกแล้วกระมัง’ “เหม่ยเอ๋อร์นึกถึงแม่ทัพจางจริง” บีบแขนเล็กแรงขึ้นตามอารมณ์พระสวามีจนทำให้นางนิ่วหน้า “แต่หาใช่คิดถึงในทางชู้สาวไม่..เหม่ยเอ๋อร์นึกว่าหากให้แม่ทัพจางเคียงคู่กับคุณหนูตู้จะเป็นเช่นไรต่างหากเล่าเจ้าคะ” ทำหน้ากระเง้ากระงอด “ยามนี้เหม่ยเอ๋อร์มีพี่หย่งเจี้ยน พี่หย่งเซิงแล้วยังจะเสาะหาบุรุษใดเพิ่มอีกเล่ามีเพียงสองคนเหม่ยเอ๋อร์ก็แทบจะมิได้หลับมิได้นอนเกือบทุกค่ำคืน” แขนที่ถูกบีบคลายออกกลายเป็นกอดปลุกปลอบ
 

        “หึหึ..เช่นนั้นรึ” หย่งเซิงหัวเราะในลำคอชอบใจ

        “พี่ขอโทษเจ้า เป็นเพราะพี่รักเพียงเจ้าจึงทำให้มีอาการเช่นนี้” ลูบหลังลูบไหล่ชายา

        “เหม่ยเอ๋อร์ก็รักพี่สองคนมากนะเจ้าคะ” เงยหน้าขึ้นจูบปลายคางหย่งเจี้ยนและคลานไปหาหย่งเซิงหอมแก้มเสียงดัง ฟอดด!! หย่งเซิงจึงรวบนางไว้ในอ้อมกอดกล่าวขึ้นริมหู

        “แล้วเหตุใดจึงอยากให้แม่ทัพจางเคียงคู่กับคุณหนูตู้เล่า”

        “ก็ยามนี้เหม่ยเอ๋อร์ออกเรือนแล้วแต่สหายยังอยู่เดียวดายเหม่ยเอ๋อร์จึงอยากจะหาคู่ครองดีๆ ให้นาง แต่เหม่ยเอ๋อร์ยังมิเคยเจอท่านแม่ทัพจางใช่หรือไม่เจ้าคะ??”

        “ยังมิเคยเจอ..แม่ทัพจางประจำอยู่แนวเขตชายแดนหากมิมีกิจใดเร่งด่วนก็จะมิเข้ามาที่เมืองหลวงหรอก..แต่หากเจ้าอยากให้คุณหนูตู้ครองคู่กับแม่ทัพจางมิใช่ว่านางจะต้องไปอยู่ชายแดนด้วยหรอกรึ?? ..ดีแล้วรึ?” หย่งเจี้ยนเอ่ยถาม

        “เช่นนั้นก็ดีนะเจ้าคะ..ทุกวันเวลาคุณหนูตู้อยากจะหลบหนีจากความวุ่นวายในเรือนตนเองอยู่ตลอด..อย่างที่พี่หย่งเจี้ยน พี่หย่งเซิงเคยพบเห็นคราวก่อนที่น้องสาวของนางไปตบตีกับบุตรีคนส่งสินค้าตรงท่าเรือ”

        “เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถิด” หย่งเจี้ยนพูดต่อ

        ทั้งสามคนต่างนั่งพูดคุยอยู่ในรถม้าโดยมิสนใจเหตุการณ์ภายนอก แต่เมื่อถึงเวลารับสำรับก็จอดพักตามรายทางที่มีทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ระหว่างเดินทางบ้านเรือนผู้คนมิค่อยมีมากมายเฉกเช่นเมืองหลวง เสบียงที่นำมาอยู่ในรถม้าสองคันหลังสุดเดินทางครั้งนี้นอกจากสาวใช้ของเหม่ยเซียนก็มีนางกำนัลจากตำหนักขององค์ชายทั้งสองตามมาด้วยอีกสิบคนพร้อมกับคนครัว เดินแจกจ่ายอาหารให้แก่เหล่าองครักษ์

        เหม่ยเซียนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้รับลมเย็นสบายมีเสี่ยวถง ลี่หง อี้หงนั่งปอกผลไม้รินชาส่งให้นางทานเรื่อยๆ เบื้องหน้าเป็นพระสวามีทั้งสองกับกลุ่มองครักษ์มากมายนั่งรับสำรับพร้อมพูดคุยเรื่องเกี่ยวกับชนเผ่าต้าจี้ได้ยินว่าองค์หญิงแคว้นชางอาจจะก่อเรื่องบางอย่างที่มิอาจคาดเดาได้ จากที่นางมิสามารถก่อสงครามระหว่างแคว้นนางอาจจะหาหนทางอื่น

        “พวกเจ้าคิดว่าเรากำลังเดินเข้าไปหาเรื่องเองใช่หรือไม่?” เหม่ยเซียนเปรย

        “เจ้าค่ะ..แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฝ่าบาททรงรับสั่งพระองค์ย่อมเตรียมการรับมือไว้แล้วคุณหนูอย่าได้กังวล” อี้หงที่รับรู้เรื่องราวมาบ้างบอกให้คุณหนูหายเคร่งเครียด

        “องค์หญิงชางหวงหลานก็ช่างกล้าลักลอบทำเรื่องเสื่อมเสียถึงเพียงนี้ บ่าวรู้มาว่าฮ่องเต้ชางเหวินหมิ่นถึงกับมีรับสั่งให้ถอดยศของนางออกจากการเป็นองค์หญิงพร้อมขับไล่ออกจากแคว้นชางเลยนะเจ้าคะ จากที่ลักลอบติดต่อชนเผ่าต้าจี้กลับกลายเป็นว่านางเข้าไปร่วมกลุ่มกับคนพวกนั้น” ลี่หงพูดทำเอาเสี่ยวถงอดหวาดกลัวมิได้

        “แล้วที่ที่เราจะพากันไปอยู่นี่จะเจอพวกเขารึไม่?” เสี่ยวถงถามอี้หงอย่างหวั่นใจ

        “ชนเผ่าพวกนี้อยู่ในภูเขามิเป็นหลักแหล่ง เราอาจจะเจอหรือไม่ก็มิอาจรู้ได้แต่ถ้าหากองค์หญิงชางทราบข่าวว่าเราเดินทางมาไกลจากเมืองหลวงมันก็ไม่แน่” อี้หงบอกและลูบหัวเสี่ยวถงเบาๆ อย่างปลอบโยน

        เหม่ยเซียนนิ่งคิดเรื่องราว ‘ไว้ค่อยถามพระสวามีของนางอีกที ว่าจะใช่อย่างที่คิดหรือไม่?’ นั่งพักใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ประมาณครึ่งเค่อเจ้าหย่งเจี้ยนจึงสั่งให้เดินทางต่ออย่างไม่เร่งรีบนางจึงเข้าไปนอนอ่านนิยายประโลมโลกที่เสี่ยวถงซื้อมาเมื่อหลายวันก่อนในรถม้านี่เป็นเวลายามเซิน (15.00) แล้วอีกหนึ่งชั่วยามก็ต้องหาโรงเตี๊ยมสำหรับนอนพัก ในรถม้ามีหย่งเจี้ยนนั่งขีดเขียนอะไรบางอย่างที่โต๊ะน้ำชา หย่งเซิงควบม้าพูดคุยกับกงลี่ ฝูจิน ไปตามทางที่ผ่านบ้านเรือนประปราย

        “พี่หย่งเจี้ยนเจ้าขา” กระเถิบเข้าไปนอนซุกซบตักแกร่ง

        “มีอันใดรึ?” ลูบผมชายารัก

        “เสด็จพ่อทรงทราบใช่หรือไม่เจ้าคะ? เรื่องที่องค์หญิงชางไปเข้าร่วมกับกลุ่มต้าจี้”

        “ใช่..ตอนนี้กลุ่มต้าจี้เคลื่อนไหวไปตามคำสั่งของหัวหน้ากลุ่มที่ยามนี้กำลังหลงใหลสตรีซึ่งก็คืออดีตองค์หญิงแคว้นชาง นางหวังจะล้มล้างราชวงค์แคว้นเจ้าเพราะเจ็บแค้นใจเรื่องที่แคว้นเราปฏิเสธการสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี..นางช่างหลงผิดนัก” เหม่ยเซียนมีสีหน้าตกใจ

        “เช่นนั้น??" สีหน้าหวั่นวิตก

        “เราจะเป็นเหยื่อล่อ..ยามนี้พวกมันรับรู้แล้วว่าเราจะเดินทางไปประจำการนอกเมืองหลวง” แผนนี้เป็นแผนของพี่ใหญ่ซึ่งเรื่องนี้เขามิอยากพูดถึงให้ชายารักต้องหวาดหวั่น ตอนแรกเขามิอยากจะให้นางติดตามมาด้วยแต่เมื่อลองคิดดูอีกครั้งตัวเขาและน้องสามมีชายาเพียงหนึ่งเดียวจะปกป้องคุ้มครองมิได้หรืออย่างไร อย่างน้อยพานางมาด้วยให้อยู่ในสายตาตลอดเวลาเช่นนี้ยังจะรู้สึกเบาใจได้ยิ่งกว่า “เจ้าอย่าได้กังวลพี่รับรองว่าเจ้าจะมิเป็นอันตราย”

        เหม่ยเซียนกอดเอวหนาซุกหน้ากับหน้าท้องแกร่ง นางคงมิได้มาเป็นภาระใช่หรือไม่แต่ก็อย่างที่ว่าพระสวามีอยู่ที่ใดนางก็จะอยู่ที่นั่น กลุ่มองครักษ์เก่งกาจเพียงใดเรื่องอะไรจะพ่ายแพ้กันเล่า ‘หึ’ เพียงครู่คนที่นอนกอดเอวอยู่ก็หลับไปหย่งเจี้ยนก้มลงมองยกยิ้มขึ้นนิดๆ และเริ่มเขียนจดหมายเพื่อส่งข่าวไปยังแม่ทัพจางให้เดินทางมาพบโดยเร็ว

๑-----------------------๑

        ในร่องภูเขากว้างใหญ่กระท่อมน้อยๆ หลายร้อยหลังคา (ทำจากไม้มัดผูกติดกันหลังคาเป็นเพิงหญ้าคา) ปลูกชิดติดกันตามพื้นที่ลุ่มๆ ดอนๆ ลดหลั่นกันไป กลุ่มคนพวกนี้คือชนเผ่าที่เรียกตนเองว่ากลุ่มต้าจี้ มีสีผิวดำแดงรูปร่างผอมแห้งชุดเสื้อผ้าสีเทาดูสกปรก ชอบหากินโดยการฆ่าสัตว์และเก็บพืชพันธุ์ในป่าเป็นอาหาร ส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่กันแบบครอบครัวคือ หาอาหารร่วมกัน กินร่วมกัน อาบน้ำตามลำธารก็มักจะออกไปกระทำร่วมกัน ชนเผ่ากลุ่มนี้คนส่วนใหญ่เป็นบุรุษมากกว่าครึ่ง ด้วยความที่สตรีมีน้อยจึงมิใช่เรื่องยากที่จะผัดเปลี่ยนหมุนเวียนใช้สอยสตรีให้