(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 42:เห็ดหลับใหล

การค้นหาเห็ดหลับใหลในป่าจันทรานั้นขึ้นชื่อเรื่องความยากลำบากศิษย์ฝึกพ่อมดหลายคนต้องจมปลักอยู่ในป่าแห่งนี้สามถึงห้าวันเพียงเพื่อจะพบว่าตนเองหาเห็ดได้ไม่ถึงสิบดอกซึ่งนับว่าเป็นการเสียเวลาอย่างยิ่งภารกิจนี้จึงตกเป็นของเหล่าศิษย์ฝึกระดับหนึ่งที่ต้องการหินเวทมาต่อลมหายใจ ภายใต้ความเสี่ยงที่ค่อนข้างต่ำ

เฮรัควิเคราะห์ข้อมูลจากตำราสมุนไพรเขาพบว่าเห็ดชนิดนี้มักซ่อนตัวอยู่ใต้ดินลึกประมาณยี่สิบถึงสามสิบเซนติเมตรและมีคุณสมบัติพิเศษในการพรางตัวจากพลังเวทมนต์ ทำให้ผู้ที่พยายามใช้เวทตรวจจับต้องคว้าน้ำเหลวเป็นส่วนใหญ่

“งานนี้... คงต้องพึ่งพาเจ้าแล้วนะ เชนหลาน”

เฮรัคพึมพำกับตนเอง

เช้าวันถัดมา

เฮรัคมุ่งหน้าไปยังสถานีรถม้าทางทิศเหนือเพื่อประหยัดเวลาเดินทางที่นั่นเขาเจอเพื่อนร่วมทางอีกสามคน ได้แก่ แม็คเคน พ่อมดร่างท้วมผู้มีประสบการณ์ลูกา ศิษย์ฝึกร่างผอมบาง และซันนีทั้งหมดล้วนสวมเสื้อคลุมศิษย์ฝึกสีน้ำตาลเทาเหมือนกัน

“อย่าริอ่านเข้าไปลึกในป่าจันทราเชียวล่ะอยู่แค่รอบนอกก็พอ”

แม็คเคนเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ถ้าเจ้าดวงกุดไปเจอพวก กระท่อมสีเขียวเข้า ชีวิตน้อยๆ ของพวกเจ้าจะจบไม่สวยศพเพื่อนเราเคยถูกแขวนประจานไว้ที่ทางเข้าป่ามาแล้ว”

คำเตือนเรื่องกลุ่มพ่อมดมืดจากกระท่อมสีเขียวทำให้บรรยากาศบนรถม้าเคร่งเครียดขึ้นทันตา

สัตว์อสูรลูกผสม เฮลฟุตที่ลากรถพ่นเปลวไฟออกมาจากกีบเท้าทิ้งรอยไหม้ไว้บนถนนขณะที่มันควบทะยานไปด้วยความเร็วสูง เพียงยี่สิบนาทีพวกเขาก็มาถึงเขตชายป่าจันทราที่เต็มไปด้วยต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า

เมื่อแยกย้ายกันค้นหาเฮรัคก็เริ่มลงมือทันที

“เชนหลาน เปิดระบบสแกนคลื่นความถี่ชีวภาพใต้ดินค้นหาตำแหน่งเห็ดหลับใหลในระยะสองร้อยห้าสิบเมตร!”

“รับทราบกำลังประมวลผลผ่าน ชิปพันธุกรรม... ตรวจพบสัญญาณชีพที่ถูกปิดกั้นเวทมนต์ระบุตำแหน่งด้วยจุดสีแดงในวิสัยทัศ”

ในมุมมองของเฮรัคพื้นดินที่เคยดูธรรมดาพลันปรากฏจุดสีแดงเรืองแสงขึ้นใต้รากไม้โบราณเขาหยิบพลั่วออกมาขุดอย่างใจเย็น เพียงไม่กี่นาทีเห็ดรูปร่างคล้ายกระสวยสีม่วงเข้มก็ปรากฏแก่สายตา มันไม่มีหมวกเห็ด และแผ่กลิ่นอายจางๆออกมา

ดอกที่หนึ่ง... เฮรัคยิ้มมุมปาก

ด้วยประสิทธิภาพของ ชิปพันธุกรรม ทำให้เขาไม่ต้องเดินสุ่มขุดเหมือนคนอื่นเฮรัคกวาดสายตาเพียงครั้งเดียวก็รู้พิกัดของสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้เขามุ่งหน้าเก็บเห็ดไปเรื่อยๆโดยรักษาการเคลื่อนไหวให้อยู่แต่บริเวณรอบนอกตามคำเตือนเพียงช่วงเช้าเขาก็เก็บได้ถึงสิบหกดอก ซึ่งมากกว่าที่แม็คเคนเคยทำได้ทั้งสัปดาห์เสียอีก

จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้าป่าจันทราเริ่มถูกปกคลุมด้วยความมืดและเสียงโหยหวนของสัตว์ป่าเฮรัคตัดสินใจหยุดมือ เขานับผลงานทั้งหมดในถุงมิติ... ห้าสิบห้าดอก!

เขามุ่งหน้ากลับไปที่สถานีรถม้าด้วยสภาพที่ดูดีกว่าคนอื่นแม้เสื้อผ้าจะเปื้อนโคลนและน้ำค้างบ้างก็ตาม ที่นั่นแม็คเคน ลูกา และซันนียืนรออยู่ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบจากการขุดดินมาทั้งวัน

“พวกเจ้าได้กันกี่ดอก?”

แม็คเคนถามพลางปาดเหงื่อที่โชกหน้า

“ข้าได้สอง...”

ลูกาตอบเสียงแห้ง

“ข้าก็สองเหมือนกัน”

ซันนีเสริม แม็คเคนถอนหายใจยาว

“ข้าได้สาม... เหนื่อยแทบขาดใจจริงๆแล้วเจ้าล่ะ เฮรัค? ได้ถึงห้าดอกพอแลกเหรียญทองบ้างไหม?”

เฮรัคมองดูถุงในมือแล้วนิ่งไปครู่หนึ่งเขารู้ดีว่าหากบอกความจริงออกไปบรรยากาศแห่งความเป็นมิตรนี้อาจจะพังทลายลงด้วยความอิจฉาริษยาก็เป็นได้