กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กลุ่มของกริมยังคงมุ่งหน้าต่อไปเรื่อยๆ ระหว่างทางได้เจอสับสัตว์อสูรหรือสมุนไพรต่างๆมากมายซึ่งทั้งกลุ่มก็ลงมือจัดการและเก็บพวกมันไปโดยไม่ยาก จนกระทั่งสภาพพื้นที่เริ่มมีการเปลี่ยนไปจากตลอดการเดินทางที่มีแต่อากาศอบอุ่นตอนนี้อากาศเริ่มเย็นตัวลงช้าๆฟู่ว! จนทุกคนเห็นบางอย่างที่ด้านหน้าชัดเจนมันเป็นทุ่งหิมะที่มีพายุหิมะพัดไปมาอยู่ตลอดเวลา
''ท่านพี่ ดูเหมือนสิ่งที่เรียกหาข้าจะอยู่ในทุ่งหิมะนี้ ความรู้สึกของข้ามันบอกว่าสิ่งนั้นจะทำให้ข้าแกร่งขึ้นแต่ข้าไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน''โรซาเรียขมวดคิ้วเพราะความรู้สึกของนางมันบอกให้นางหาด้วยตัวเองมันเหมือนกับว่าที่คือการทดสอบที่รอคอยนางมานาน
''ไปตามหามันเถอะ หากเจออะไรที่รับมือไม่ได้ก็เรียกได้ตลอดเวลา''โรซาเรียพยักหน้าแล้วใช้ร่างครึ่งจิ้งจอกนางเคลื่อนไหวหายไปท่ามกลางพายุหิมะโดยไม่เกรงกลัวว่าพายุเหล่านั้นจะทำอันตรายนาง
''ส่วนพวกเจ้า...แบ่งออกเป็น2กลุ่มแล้วออกหาทรัพยากรหรือเบาะแสที่เป็นประโยชน์''ตอนนี้เหลือเพียงกริมที่ยังยืนอยู่ที่เดิม กริมเริ่มคาดเดาแล้วเชื่อมเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วเพราะพวกกริมที่ถูกส่งมาที่ด้วยวงเวทย์ที่กินพลังเวทย์มหาศาลขนาดนั้นบางทีที่นี่อาจจะไม่ใช่มิติแยกที่อยู่ในโลกที่กริมอยู่
''มีแต่ต้องหาตัวเทพเจ้าสงครามแล้วเค้นเอาคำตอบจากมัน...แล้วเจ้าจะแอบตามพวกข้าไปอีกนานเท่าไหร่''กริมพูดออกมาเพื่อให้เด็กสาวตัวเขียวปรากฎตัวแต่ดูเหมือนว่านางจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กริมส่ายหัวจากนั้นจึงใช้พลังดึงร่างของนางเข้ามาด้วยความรุนแรง ตอนนี้เด็กสาวนอนกองอยู่หน้ากริมซึ่งกริมไม่ได้สงสารเลยแม้แต่น้อยเพราะถึงจะอยู่ในร่างเด็กสาวแต่ก็ยังคงเป็นสัตว์อสูรอยู่ดีแล้วอายุของนางมันก็ล้ำหน้ากริมไปไกลโขแล้วด้วย
''จะ...เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าแอบตามมา ละ...แล้วเจ้าเป็นใครกันแน่ มันไม่เคยมีใครสักคนที่ทรงพลังขนาดนี้จะ...เจ้าถอยออกไปนะ''เด็กสาวตัวเขียวเริ่มหวาดกลัวเพราะกริมกำลังเดินเข้าใกล้นางเรื่อยๆ หมั่บ!แต่ผิดคาดเด็กสาวตัวเขียวที่คิดว่ากริมจะทำร้ายนางแต่ความจริงกริมแค่จับนางลุกขึ้นมาเฉยๆ
''เจ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปมั้ย หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ทำตัวให้มีประโยชน์เพราะเทพเจ้าสงคราม...ข้าจะจัดการเอง''กริมต้องการข้อมูลเพิ่มแล้วถ้าหากได้เด้กหญิงคนนี้มานำทางมันคงจะดีไม่น้อย
''ไม่...เจ้าไม่สามารถต่อต้านเทพเจ้าสงครามได้...''ตูม! ฉับพลันกริมได้สะบัดมือผ่านหน้าของเด็กสาวไปนั่นส่งผลให้พื้นที่ถูกทำลายเป็นทางตรงจนแม้แต่เด็กหญิงยังขนลุก
''หากไม่ก็ไสหัวไปอย่ามาขัดขวางหรือตามมามันน่ารำคาญ''กริมเลิกสนใจแล้วหันหลังเดินออกไปทันทีหากเด็กสาวไม่ช่วยก็ไม่เป็นไรเพราะที่นี่มันไม่ได้มีนางแค่คนเดียว
''ดะ...เดี๋ยวก่อน รอข้าด้วย''เด็กสาวตัวเขียวเริ่มเปลี่ยนใจเพราะหลังจากเห็นการสะบัดมือของกริมเมื่อครู่นางรู้ได้ทันทีว่ากริมนั้นทรงพลังมากกว่านางหลายเท่าตัว ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! เด็กสาวออกวิ่งตามกริมแต่ยิ่งวิ่งนางยิ่งตามกริมไม่ทันนั่นทำให้นางเปลี่ยนเป็นลอยตัวแทนแต่ก็เหมือนเดิมนางตามกริมไม่ทันจนตอนนี้มันทำให้นางรู้ว่านางกำลังเจอเข้ากับปัญหาบางอย่าง
''แย่แล้ว ภาพลวงตา!!!''เพราะอยู่มานานนางจึงรู้จักพื้นที่ทั้งหมดมากกว่าครึ่งนั่นรวมถึงเผ่าพันธุ์ต่างๆด้วยตูม! เด็กสาวตัวน้อยกลับไปใช้ร่างสัตว์อสูรแล้วคำรามออกมาจนทุ่งหิมะสั่นไหวเบาๆ ครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก!ทุ่งหิมะยังสั่นไม่หยุดแต่ครั้งนี้มันสั่นด้วยตัวของมันเองไม่นานที่จุดหนึ่งบนทุ่งหิมะก็ปริแตกออกตูม! สัตว์อสูรที่มีขนาดพอๆกับร่างสัตว์อสูรของเด็กสาวพุ่งขึ้นมา มันคือแมงป่องตัวสีฟ้าใสที่งดงาม
''เจ้าล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของข้าทำไม''แมงป่องตัวนั้นพูดขึ้นขณะที่ปลายหางกำลังส่องแสงสีฟ้าเข้ม
''ข้าไม่ได้มาสร้างปัญหา เป็นเจ้าที่โจมตีข้าด้วยภาพลวงตาก่อนนั่นทำให้ข้าต้องใช้ร่างจริงเพื่อต่อต้านตอนนี้ข้าขอเตือนหากไม่อยากให้เกิดการต่อสู้จงกลับไปซะ''เด็กสาวในร่างสัตว์อสูรพูดออกมาโดยไม่แยแสเพราะหากนับตามลำดับตอนนี้นางแกร่งเป็นดับ2ของพื้นที่นี้
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าข่มขู่ข้า? จงรู้เอาไว้ตอนนี้ข้ามีพลังเกือบเท่าเจ้าแล้วเพียงแต่ข้าต้องกดดันมันเอาไว้เพราะแบบนั้นข้าถึงมีชีวิตมากกว่าเจ้าถึง10ปี ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นยังไงบ้างหละที่รู้ว่าวันไหนที่ตัวเองจะตาย''แมงป่องน้ำแข็งดูถูกโดยไม่อายทั้งๆที่ชะตากรรมของมันก็ไม่ได้ต่างไปจากอีกฝ่ายเลย
''ดี! งั้นก็สู้...''เปรี้ยง! สายฟ้าได้ผ่าลงมาที่สัตว์อสูรรูปร่างคล้ายกวางตอนนี้สายฟ้ากำลังแล่นอยู่ทั่วตัวและด้วยขนาดที่ใหญ่โตของร่างกายทำให้สายฟ้าที่แล่นอยู่นั้นกินบริเวณเป็นวงกว้าง ตูม! ตูม! ตูม!สายฟ้าที่แล่นไปมาเริ่มโจมตีทุ่งหิมะจนทุ่งหิมะระเบิดออกแล้วกลายเป็นหลุมลึกตอนนั้นเองที่แมงป่องน้ำแข็งเริ่มเร่งพลังขึ้นมาบ้าง นอกจากหางที่เปล่งแสงแล้วขาของมันก็ด้วยมันเปล่งแสงสร้างไอเย็นสุดขั้วขึ้นมา แกร่ก! ชั้นน้ำแข็งเริ่มก่อตัวเป็นเกราะป้องกันให้แมงป่องน้ำแข็งบูม! จากนั้นมันได้ยิงลำแสงออกจากปลายหางเข้าใส่สัตว์อสูรรูปร่างกวาง
''พลังของเจ้า...มันมากกว่าข้า''สัตว์อสูรรูปร่างกวางกลายเป็นตื่นตระหนกเพราะลำแสงนั้นเกินกว่าจะรับได้แต่นางไม่มีทางเลือกนอกจากรับลำแสงนั้นไปตรงๆ แกร่ก! ชั้นน้ำแข็งเริ่มขยายตัวทันทีที่สัมผัสตัวนางโฮก! เปรี้ยง! แต่นางก็แก้ไขด้วยการใช้สายฟ้าฟาดลงไปที่น้ำแข็งบนตัวเองจนน้ำแข็งสลายไปจากนั้นเขาสายฟ้าของนางได้สร้างบอลสายฟ้าขึ้นมา บูม! บอลที่อัดแน่นไปด้วยสายฟ้าถูกยิงออกไปมันทั้งเร็วและทรงพลัง ฉับพลันแมงป่องน้ำแข็งกลายเป็นจริงจังมันกระโดดหลบขึ้นไปบนอากาศฟุ่บ! มันใช้พลังผนึกกำแพงน้ำแข็งจากนั้นจึงใช้กำแพงน้ำแข็งอันนั้นดีดตัวเข้าหาสัตว์อสูรรูปร่างกวางฉัวะ! แมงป่องน้ำแข็งใช้หางของมันแทงลงไปที่ขาของอีกฝ่ายแล้วปล่อยพิษร้ายแรงเข้าไปโฮก! เมื่อโดนพิษเล่นงานนางจึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! แต่นางไม่ยอมโดนอยู่ฝ่ายเดียวแน่เพราะนางสั่งให้สายฟ้าทั้งหมดโจมตีส่งผลให้เกราะน้ำแข็งของแมงป่องน้ำแข็งแตกลง
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า อ่อนแอ เจ้ามันอ่อนแอกว่าข้ามากจริงๆ''แมงป่องน้ำแข็งหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเพราะมันชนะอีกฝ่ายที่อยู่เหนือกว่ามันมาตลอดได้โดยที่มันไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย

แต่มันกลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนกำลังยืนอยู่บนด้วยของมันด้วยแววตาสมเพชและไร้อารมณ์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่168:สู้และพ่ายแพ้

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่168:สู้และพ่ายแพ้

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้