Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบเจ็ด คนที่ฉลาดรวยและบ้า

ผมได้อนุมัติการก่อสร้าง

พิพิธภัณฑ์ศิลปะ

Art Museum

เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม

ซึ่งไม่ได้เสียแต้มการเมืองเท่าใดนักเวลาผ่านไปไม่นานยังได้แต้มการเมืองเพิ่มขึ้นด้วย

เพราะประชาชนของผมชอบศิลปะอยุ่แล้ว

ในทางหนึ่งศิลปะนั้นอยู่ได้เพราะเรานั้นมีงบประมาณและอาหารเหลือเฟือ

เวลาแห่งความรุ่งเรือง

Time of plenty

ที่ผู้คนไม่อดอยากนั่นเองศิลปะถึงจะรุ่งเรืองได้

และหลายๆอย่างนั้นเกิดจขึ้นได้เพราะการสนับสนุนจากทางภาครัฐแบบเดียวกับอเมริกาที่เป็นอันดับหนึ่งในโลกปัจจุบันในแง่สินค้าทางวัฒนธรรม

แม้ทางเทคนิคซูเปอร์แมนจะยังเป็นอันดับหนึ่งในแนวคอมมิคที่ขายได้มากที่สุดแต่ในอีกไม่กี่ปี วันพีซก็จะแซงหน้าซูเปอร์แมนแล้วในด้านปริมาณการค้าของคอมมิคต่างๆเหล่านี้

สำหรับอเมริกา

ญี่ปุ่นเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดที่เคยมีมาในด้านวัฒนธรรม

ที่สามที่สี่นั้นมองไม่เห็นแม้แต่ฝุ่น

ไม่นึกไม่ฝันว่าผมต้องเลียนแบบเรื่อง Outbreak Company ที่พยายามจะใช้ซอฟต์พาวเวอร์อำนาจทางวัฒนธรรมห่อหุ้มอำนาจททางทหารและเศรษฐกิจเอาไว้อีกทีหนึ่ง

ผมได้มองเห็นเงินเครดิตในบัญชีของผมในฐานะอดัมนั้นเพิ่มมากขึ้นเนื่องจากเงินสนับสนุนจากภาครัฐ

การที่คนใกล้ชิดกับรัฐบาลนั้นร่ำรวยมากขึ้นเรื่อยๆก็เพราะเหตุนี้

เพราะนโยบายของรัฐนั้นเกื้อหนุนพวกเขาอยู่

พวกเขาไม่ได้เก่งกาจกว่าคนทั่วไปแต่ประการใด

หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งคือความเก่งกาจนั้นไม่สามารถกลบความแตกต่างของการเอื้อประโยชน์จากทางรัฐได้

อาจจะมีคนที่เก่ง บ้าและรวยที่พยายามจะสร้างจรวดไปอวกาศหรือเรือดำน้ำที่รัฐได้พยายามขัดขวางทุกวิถีทางจนต้องไปหาวิธีจากต่างประเทศจึงจะพอสร้างจรวดไปอวกาศและเรือดำน้ำขึ้นมาได้

แต่เราต้องมีคนที่มีคุณสมบัติครบถ้วนคือฉลาด รวย และบ้าครบทั้งสามอย่างจึงจะสามารถเอาชนะการขัดขวางทุกวิถีทางจากทางรัฐได้

เพราะรัฐยอมไม่ได้ที่จะให้เอกชนนั้นถือครองสิ่งที่เป็นอันตรายต่อความมั่นคงอย่างจรวดอวกาศและเรือดำน้ำ

ฉลาดและรวยอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีความบ้าอยู่ด้วยหลังจากที่รัฐแสดงความไม่พอใจแล้วก็ยังจะทำลงไป

คนที่ฉลดาและรวยปรกติคงคิดแค่ว่าหาทรัพย์สมบัติเพิ่มขึ้นก็พอแล้วไม่ควรทำอะไรที่ขัดใจรัฐขนาดนั้น แต่มันก็เป้นไปแล้ว

แบบผมเองก็เช่นกันที่ศิลปะหรือยาเสพติดอะไรค่อนข้างจะอิสระในจักรวรรดิของผม

แต่ยานรบอวกาศนั้น

ผมเลือกแต่คนที่จงรักภักดี Loyalism  และ นิยมราชวงศ์ Royalism

เท่านั้นที่จะสามารถควบคุมยานอวกาศและสถานีรบเดธสตาร์ของผมได้

ผมเลยเลือกลดกฎการควบคุม Deregulation ลงไปในบางอาวุธเช่นWalker วอล์กเกอร์หรือหุ่นรบนั่นเอง

ให้เป็นเทคโนโลยีที่ประชาชนสามารถเข้าถึงและลงการประลองสู้รบกันได้

เพื่อเพิ่มจำนวนคนที่สามารถบังคับวอล์กเกอร์ได้ในอนาคตเพื่อสงครามในภายภาคหน้าอีกทางหนึ่ง

และการให้เอกชนค้นคว้านั้นจะช่วยในการที่ทำให้เราพัฒนาอาวุธได้เร็วมากขึ้นด้วยอย่างน้อยก็ในด้านวอล์กเกอร์

“ถึงแล้วค่ะท่านจักรพรรดิ”

พวกเรานั่งในรถหรูที่ทำแบบโรลสลอยซ์ในโลกยุคเก่า

แต่ความจริงมีเทคโนโลยีการรบและรักษาความปลอดภัยต่างๆซ่อนอยู่มากมาย

หญิงสาวผมทอง มีปีก มีฮาโลวงแหวนอยู่บนศีรษะคืออีฟ ข้ารับใช้ส่วนตัวของผมนั่นเอง

เธอมีหน้าที่ประสานงานเป็นตัวแทนของผมในฮาเร็มของจักรวรรดิแห่งนี้