ลู่เจียวจิงแอบเดินทางเพื่อไปหาหยางิหลง นางคิดว่าอาจจะช่วยอะไรเขาได้บ้างเฝ้าขอร้องพี่ชายก็ไม่ยอมให้นางมาสักที จึงตัดสินใจปลอมตัวออกมา หยางิหลงคงไม่ไล่นางกลับไปหรอกนะ นางรู้ว่าทำแบบนี้อาจจะดูบ้าบิ่นไปบ้างแต่ถ้าหากนางไม่มาจะให้นางรอฟังข่าวเฉยๆ ก็ไม่ได้ด้วยความใจร้อนจึงได้ให้องครักษ์เงา2คนพานางมาหาเขาที่ชายแดนแคว้นฉินนี้
หยางิหลงพาทหารออกมาสำรวจเส้นทางลับที่บังเอิญเจอตอนขามา เขาจึงได้จัดทหารกลุ่มนึงติดตามมาอย่างลับๆ ไม่แน่ใจนักว่าเส้นทางนี้จะเข้าไปถึงไหนของแคว้นฉิน
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว ฉึก! ฉึก!
“องค์รัชทายาททรงระวังพระองค์ด้วยพะย่ะค่ะ”
อยู่ๆ มีลูกธนูก็ยิงมาทางหยางิหลงมากมาย จนเหล่าทหารพากันแตกตื่น
“พวกมันอยู่ทางนั้น ทหารจับตัวพวกมันมา หากจับเป็ไม่ได้ก็ฆ่าให้หมด” สายตากร้าวอย่างกรุ่นโกรธที่พวกมันบังอาจมาลอบโจมตีเขา
“องค์หญิงพะย่ะค่ะข้างหน้ามีการต่อสู้พระองค์ควรจะหลบอยู่ตรงนี้ก่อนพะย่ะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมจะไปสืบดูก่อนว่าเป็พวกไหน”
“อืม” ลู่เจียวจิงพยักหน้ายอมหลบซ่อนอย่างว่าง่ายแต่พอได้ยินเสียงหยางิหลงที่ะโขึ้นมาก็ลืมตัวยืนขึ้นไปดู
“พี่ิหลง อึก!”
เชร้ง! เชร้ง! เชร้ง! พลั๊ก!
“องค์หญิงาเ็แจ้งองค์รัชทายาทเร็วเข้า”
ฝุ่นการต่อสู้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณแทบจะมองไม่เห็นสิ่งใด พวกมันตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นแล้วสักพักก็มีกำลังเสริมเข้ามาเพิ่มอีกหยางิหลงรู้สึกว่ากำลังถูกกับดัก ตอนนี้เขาตึงมือยิ่งนักแทบจะหนึ่งต่อ10กำลังหาทางถอย ก็เห็นว่าลู่จิ้นฝานได้พาทหารกลุ่มนึงมาช่วยก็แอบโล่งใจ กำดาบในมือแน่นขึ้นลงมือจัดการฆ่าพวกมันจนหมดสิ้น
“ท่านอ๋องน้อยองค์หญิงาเ็พะย่ะค่ะ”
ลู่จิ้นหานใจนลืมทักทายหยางิหลงทั้งคู่วิ่งไปดูลู่เจียวจิงที่ตอนนี้้นอนนิ่งสลบไปแล้วเืที่ไหลออกมาเต็มแขนของนางทำเอาเขาถึงกับหน้าซีดด้วยความกังวล ลู่จิ้นฝานซ้อนอุ้มร่างนางขึ้นม้าเพื่อไปรักษาที่ค่าย ลืมไปเลยว่าหว่านชิงเยว่มาด้วย นางได้แต่ถอนใจทำไงได้นางเกิดมาเป็แค่ตัวประกอบนี่นา ตอนที่ได้ยินเสียงต่อสู้นางก็คาดเดาได้แล้วว่าหยางิหลงต้องถูกวางกับดักแน่ แต่ก็เข้าไปช่วยองค์หญิงไม่ทันจริงๆ นางไม่ค่อยห่วงลู่เจียวจิงมากเท่าไหร่นักเพราะไม่นานซูจิ้นเหิงก็ปรากฏตัวอย่างแน่นอน
“เ้ามาได้อย่างไรเยว่เออร์”
ตอนแรกที่เห็นนางหยางิหลงคิดว่าตัวเองตาฝาดไปแต่พอเห็นว่าเป็นางจริงๆ ก็ใจเต้นแรงด้วยความดีใจนางมาหาเขาถึงที่นี่นางคงไม่โกรธเขาแล้วใช่หรือไม่
หยางิหลงก้าวขายาวๆ มาจับมือของหว่านชิงเยว่มากุมเอาไว้ทั้งสองข้าง ตอนนี้ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
“ข้ามาช่วยท่านอ๋องน้อยมาตามหาองค์หญิงเ้าค่ะ ท่านปล่อยมือข้าก่อนหากใครเห็นจะดูไม่ดีอีกอย่างท่านควรจะรีบไปดูองค์หญิงก่อนนะเ้าค่ะท่าทางนางน่าจะอาการไม่สู้จะดีนัก”
“นั้นสิเ้าควรจะปล่อยมือนางได้แล้วนะหยางิหลงอย่าให้ต้องพูดซ้ำดีกว่า”
ิเฟยหลงได้ยินข่าวจากบิดาของนางว่าหว่านชิงเยว่มาชายแดนแคว้นฉินเขาจึงรีบควบม้าตามนางมาจนทันเห็นมีการต่อสู้ก็กังวลใจกลัวนางจะได้รับาเ็โชคดีที่นางไม่เป็อะไร
‘คิดถึงผี ผีก็มา มาได้จังหวะจริงๆ นะท่านหมอเทวดา' ตอนนี้สินะที่เขาจะเห็นนางเอกแล้ว เนื้อเื่ไม่ผิดจากเดิมเลย แต่ทำไมในใจนางถึงต้องมีอาการวูบๆ โหวงเหวงในใจด้วยนะ
หยางิหลงก้าวขาออกมาบังร่างหว่านชิงเยว่เอาไว้ทั้งคู่มองกันโดยไม่มีใครยอมใครแต่หว่านชิงเยว่ไม่สนใจว่าทั้งสองคนจะทะเลาะอะไรกัน ตอนนี้อาการของนางเอกสำคัญกว่าแล้วลู่จิ้นฝานจะทรยศหรือไม่มันขึ้นอยู่ตอนฉากนี้เท่านั้น ต้องรักษาลู่เจียวจิงให้หายแล้วห้ามเฟยหลงลักพาตัวนางไปแค่นั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็จะเป็สหายกันเหมือนเดิม
“พวกท่านเลิกมองหน้ากันได้แล้วพี่เฟยหลงเ้าคะรบกวนท่านช่วยองค์หญิงด้วยเ้าค่ะนางาเ็มากตอนนี้คงจะถึงค่ายทหารแล้วมั้ง ไปกันเถอะเ้าค่ะข้าเองก็จะได้กลับบ้านซะที”
หว่านชิงเยว่ตัดสินใจจูงมือทั้งสองคน ครั้นพอจะขึ้นม้าิเฟยหลงซึ่งไวกว่ารีบโอบร่างของนางควบม้าไปก่อนอย่างรวดเร็วทิ้งให้หยางิหลงมองตามหลังด้วยความไม่พอใจก่อนจะรีบควบม้าด้วยความเร็วไม่แพ้กันเพื่อหวังว่าจะตามหว่านชิงเยว่ให้ทัน
มีเพียงหว่านชิงเยว่เท่านั้นเหมือนรู้สึกว่ากำลังตายโดนฉุดกระชากลากถูมาั้แ่เช้าจนถึงเช้าอีกวันนึงก็ยังไม่ได้พักเลย ตอนนี้ก้นนางระบมไปหมดแล้วนั่งจนแทบไม่ไหวเมื่อไหร่เื่วุ่นวายมันจะจบสักทีกลับบ้านคราวนี้นางจะหาทางหนีพวกตัวละครพวกนี้ไปให้ไกลๆ เลยคอยดู
2K
