คิไมระ

    ผู้ต้องสงสัย

    สถานที่ผมทำงานมีหลุมเล็กๆ ประมาณหนึ่งนิ้วและจุดกึ่งกลางของหลุมนั้นก็มีเมล็ดแห่งการเติบโตอยู่เม็ดหนึ่ง ซึ่งเจ้าหลุมนี้จะมีทั้งหมดร้อยหลุมและแต่ละคนก็จะมีหน้าที่แค่คนละหลุมเท่านั้น


         เจ้าเมล็ดแห่งการเติบโตถ้าได้รับแอร์ฮิลลิ่งเป็นเวลานานๆ มันก็จะเติบโตกลายเป็นกองดินขนาดใหญ่ไปเรื่อยๆ จนสามารถผลิตออกผลในระยะยาวและผลที่ว่านั้นก็คือ " ผลดินพิเศษ " และถ้านำมันไปให้ผู้คุมตรวจละก็! และถ้าผลของผมสมบูรณ์จนผ่านเกรดชีวิตผมก็จะดีขึ้นตามระดับของเลเวลทั้งอาหารการกินและที่อยู่อาศัย
         อา...แค่คิดแล้วก็รู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก
         หลังจากที่ผมซื้อเครื่องป้องกันได้แล้วผมก็สวมแหวนป้องกันที่นิ้วนางด้านซ้ายและอีกสองวงที่เหลือก็สวมที่นิ้วชี้และนิ้วกลางของมือขวาตามลำดับ
         และวันนี้ก็เป็นเวลาของผมที่จะกอบโกยผลงาน 
         ผมจึงเดินไปที่เขตของตนเองและเริ่มปล่อยแอร์ฮิลลิ่งแบบเบาๆ อย่างที่เคยทำมาก่อนหน้านี้
         และในขณะเวลาเดียวกันนั้นเองก็ได้มีผู้ประสงค์ร้ายมาหาเรื่องโซระในระยะประชิด หน้าตาของมันบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว
         " เฮ้ย! เจ้าน่ะ! หันมาทางนี้หน่อยสิมีเรื่องจะคุยด้วย "
         เสียงห้าวที่ดังขึ้นช่างเหมาะกับร่างกำยำนั่นเหลือเกินแต่เสียอย่างเดียว อยู่ใกล้ขนาดนี้จะเสียงดังทำไมอ่ะ หนวกหู! แก้วหูจะแตกแล้วเนึ่ยแผดเสียงออกมาได้!
         แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นผมก็ไม่หันไปมองอยู่ดี สั้นๆ เลยนะเสียเวลาทำมาหากิน!
         เมื่อไม่ได้ดังใจมันมันก็โวยวาย
         " หยิ่งนักน่ะเจ้าน่ะ! "
         อะไร...ผมไม่รับรู้ไม่ยี่หระอยู่แล้ว
         พอผมไม่สนใจก็คิดว่ามันคงจะจบ แต่เปล่าเลยมันยังคงพล่ามไม่หยุด
         อะไรของมันกันเนี่ย! พ่อแม่ให้กินวิทยุรึไงถึงได้พูดมากน่ารำคาญแบบนี้
         " เจ้าใช่ไหมที่ทำลายเขตของคนอื่นจนแก้ไขอะไรไม่ได้และ.....ก็ไม่ต้องปฏิเสธหรอกนะเพราะตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเข้ามามันไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อนจนวันที่เจ้าเข้ามามันถึงได้เกิดเรื่องขึ้น! "
         " .... "
         อะไร! ทำแล้วไงหาหลักฐานเจอได้แล้วงั้นรึ! ถึงได้พูดจาเหมือนรู้เรื่องว่าเป็นฝีมือผม
         " เงียบทำไม? ทำไมไม่ตอบ! "
         " ก็ไม่ได้ทำจะพูดให้เหนื่อยทำไม? "
         แถไปเรื่อยน่ะผมน่ะ คนทำเค้าไม่สารภาพง่ายๆ หรอกครับถ้าง่ายขนาดนั้นคือคนโง่ซึ่งมันจะไม่ใช่ผมแน่นอน

    คล้ายกับเรื่องคิไมระ ที่คุณอ่าน