ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

        แต่ละวันผ่านไปด้วยความสนุกของดาวเหนือ แม้เขาจะหลงในตัวยูกิมากแค่ไหนแต่ในเมื่อเธอไม่ยอมตกลงคบเป็นแฟนแบบจริงจังสักทีเขาก็เลยใช้ชีวิตแบบเดิมต่อไป เขานัดยูกิไปทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ด้วยกันในสถานที่ต่างๆ เพื่อสรรหาความตื่นเต้นใหม่ๆ ได้ไม่มีเบื่อ

        ช่วงไหนยูกิไม่ว่างเขาก็แก้เหงากับน้องนุชที่บริษัท หรือไม่ก็ออกไปหาลากสาวๆ ที่ถูกใจไปจัดการอย่างเคย และยิ่งได้มนต์บังตามาเป็นตัวช่วยก็ยิ่งง่ายในการหาเหยื่อ รวมถึงยังช่วยให้เขาหาวิธีเสพสุขใหม่ๆ สร้างความตื่นเต้นเร้าใจได้มากขึ้น

        "มนต์บังตาเนี่ยนะ น้อยคนจะมีเหมือนกัน หายากพอๆ กับนิมิตของพ่อเอ็งนั่นแหละ... ตั้งแต่ต้นตระกูลของเอ็งมาข้าก็เพิ่งเห็นคนที่เรียกใช้ได้เป็นคนที่สองนี่แหละ"

        "แล้วคนแรกล่ะครับน้า?"

        "รุ่นไหนไม่รู้ นานจนจำไม่ได้แล้ว... แต่ที่จำได้คือไอ้หนูนั่นใช้ได้ชำนาญจนถึงขั้นที่ว่าจับสาวมาเสพสุขกันกลางโรงละครโดยที่ไม่มีใครเห็นหรือได้ยินเสียงสักคน ฮ่าๆๆ"

        "โห... แล้วผมจะไปขั้นนั้นได้มั้ยครับ?"

        "ไม่รู้สิ บอกไม่ได้หรอก แล้วแต่บารมีของเอ็งล่ะนะ... ตอนนี้เอ็งทำได้ก็แค่สร้างเกราะบังตาในมุมแคบๆ กับบังตัวจากเป้าหมายได้ไม่กี่คน... ถึงเอ็งจะไปยืนบังตาอยู่กลางห้าง ที่กว้างๆ คนเยอะๆ ก็ไม่ได้ผลอยู่ดี อย่าไปหาทำนะมึง ข้าไม่อยากติดคุก"

        "ฮ่าๆๆ ผมไม่บ้าขนาดนั้นหรอกน้า"

        ดาวเหนือเดินไปคุยไปกับน้าแผนอย่างออกรส เย็นนี้เขามาเดินตลาดนัดข้างทางเพื่อฆ่าเวลาและหาซื้อขนมไปฝากยูกิที่ได้นัดกันไว้แล้ว

        ขณะที่กำลังเดินดูของเพลินๆ เขาก็รู้สึกขนลุกวูบไปทั้งตัว ดาวเหนือหยุดนิ่งกับที่และจับความรู้สึกได้ว่ามีคนจ้องมองด้วยสายตาทิ่มแทงมาจากทางด้านหลัง เขารีบหันไปมองหาก็เห็นแต่ผู้คนเดินไปมาตามปกติเลยลองถามน้าแผน

        "รู้สึกมั้ยน้า... เหมือนมีคนจ้องเราอยู่"

        "เออ กำลังจะบอกเหมือนกัน... ความรู้สึกแบบนี้มัน.."

        "นั่น!! คนนั้น!... มันจ้องเราอยู่ใช่มั้ย?"

        พอพยายามสอดส่องสายตาลอดผ่านกลุ่มคน เขาก็สะดุดตาเข้ากับชายคนหนึ่งที่รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวง่ายๆ และสวมแว่นตาดำกำลังมองมาที่เขา แม้ภายนอกจะดูเป็นคนปกติแต่ดาวเหนือรู้สึกได้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวชายคนนั้นมันสะอิดสะเอียนจนน่าขนลุก

        "ไอ้เหนือ! หนี!!!"

        สิ้นเสียงตะโกนในหัวจากน้าแผน ดาวเหนือก็ก้าวเท้าถอยหลังกำลังจะหันกลับไปวิ่งแต่ก็ต้องหยุดอยู่ที่เดิมเพราะเหมือนโดนอะไรบีบรัดไว้ทั้งตัวจนเขาขยับไม่ได้

        "อะไรวะน้า! มีอะไรมาจับตัวผม!"

        "ซวยแล้ว! ไม่เห็นรึไงวะ ผีตายโหงรุมกอดเอ็งอยู่ทั้งตัวเลย!"

        "ชิบหาย! มันบีบ... คอผม...... หายใจ... ไม่ออก..."

        ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ แบบไม่รีบร้อน ถอดแว่นดำออกมองดูดาวเหนือที่ยืนตัวแข็งเกร็งจนเหงื่อแตกแล้วก็แสยะยิ้ม เขายกมือขึ้นปัดในอากาศเบาๆ ทำให้สิ่งที่รัดคอดาวเหนืออยู่หลุดออกไปกลับมาหายใจได้อีกครั้ง เหลือแต่ส่วนอื่นๆ ที่ยังถูกพันรอบตัวจนขยับไปไหนไม่ได้

        เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จิตอาฆาตจากดวงตาดุๆ ของชายคนนั้นทำให้ดาวเหนือยิ่งกลัวจนตัวสั่น พยายามสุดชีวิตที่จะขยับตัวให้ได้แต่ก็ไม่เป็นผล จนกระทั่งเหลืออีกไม่กี่ก้าวจะถึงตัว ชายคนนั้นก็เริ่มพูด

        "ว่าไงไอ้หนุ่ม ชื่ออะไรล่ะ มาทำความรู้จักกันหน่อยดีมั้ย?"

        "ห้ามบอกชื่อเด็ดขาด ห้ามบอกอะไรทั้งนั้น! ไอ้ห่านี่อันตราย เอ็งต้องรีบหนี!"

        "ผะ.. ผมขยับไม่ได้เลยน้า ทำไงดี!"

        "โธ่โว้ย! ตั้งสติแล้วทำอะไรสักอย่างสิวะ! ร่างเป็นของเอ็ง ข้าทำได้แค่ชี้ทางนะโว้ย!!"

        "อ่อ... พี่ชื่อเมฆนะครับ เห็นมะ.. พี่ก็คนมีมารยาท แนะนำตัวตามปกติ ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอกน่า..... หรือเรามาเริ่มจากจับมือผูกมิตรกันก่อนดีมั้ย?"

        ระยะห่างจากเขาเหลืออีกสามก้าว เมฆฉีกยิ้มแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวยื่นมือนำออกมา น้าแผนรีบตะโกนใส่หูดังลั่น

        "ห้ามให้มันแตะตัวเด็ดขาด หนี!!! มึงต้องหนีเดี๋ยวนี้!!!"

        ดาวเหนืออ้าปากกว้างแล้วกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงจนเลือดไหล ความเจ็บปวดทำให้เขาสะดุ้งตื่นจนมีแรงพอที่จะยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นสูงแล้วกระทืบลงพื้นเสียงดังจนสิ่งที่พันรอบตัวกระจายหายไป

        "โห.. ใช้ได้นี่หว่า หลุดเองได้ด้วย"

        เมฆพูดแล้วยิ้มเหมือนสนุก ส่วนดาวเหนือยกสองมือขึ้นมามอง พอเห็นว่าขยับตัวได้ก็รีบหันหลังออกวิ่งไม่คิดชีวิต

        "อ้าวไอ้น้อง! นึกว่าจะแน่... หนีไม่รอดหรอกน่า!"

        ดาวเหนือวิ่งเบียดฝ่ากลุ่มคนออกจากตลาดไปจนถึงริมถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็ว เขาหันกลับไปมองเห็นเมฆกำลังวิ่งตามออกมาเลยหันกลับไปที่ถนน เล็งหาจังหวะรถว่างเพื่อจะวิ่งข้ามไปอีกฝั่ง เสียงน้าแผนรีบเร่งบอก

        "วิ่งฝ่าไปเลย! มึงมีร่างทองนะ ไม่โดนรถชนง่ายๆ หรอกโว้ย!!"

        เขากัดฟันแน่นแล้วพุ่งออกไปกลางถนนวิ่งฝ่ารถที่เฉียดผ่านทั้งด้านหน้าด้านหลังพร้อมกับเสียงแตรดังลั่นจนทุกคนหันมามอง จนข้ามมายืนบนฟุตบาทอีกฝั่งได้สำเร็จก็รีบหันกลับไป พอเห็นว่าเมฆยังยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามเพราะฝ่ารถบนถนนตามมาไม่ได้ เขาเลยหยุดพักหอบหายใจด้วยความโล่งอก

        "แฮ่ก.. แฮ่ก.. แฮ่ก.. เรา.. หนีพ้นแล้วน้า ไอ้เหี้ยนั่นเป็นใครวะ.. น่ากลัวชิบหาย.. แฮ่ก แฮ่ก.. ขอพักแป๊บนะ"

        "ไม่ได้! ต้องรีบหนีตอนที่ยังมีโอกาส"

        "โธ่น้า มันอยู่ฝั่งโน้นจะไป... ทำอะไร.. วะนั่น.."

        ดาวเหนือพูดแล้วหันไปดูอีกฝั่ง เห็นเมฆกำลังยกขาทำท่าแปลกๆ แล้วขว้างอะไรในมือมาทางเขา

        "ไอ้เหนือ!!! หลบ!!!"

        ฟี้ดดดดดดดด เปรี้ยง!!

        เขาโดดหลบไปด้านข้างทิ้งตัวลงหมอบกับพื้น เสียงแหลมยาวๆ เฉือนอากาศพุ่งเป็นเส้นตรงผ่านดาวเหนือไปชนกับผนังตึกที่อยู่ด้านหลัง เขารู้สึกเจ็บแสบที่แขนเลยหันไปมอง เห็นแขนเสื้อขาดเป็นทางยาวรวมถึงแขนเขาก็โดนบาดเข้าเนื้อเลือดไหลเป็นสาย

        "เหี้ย! ถึงกับขว้างมีดมาเลยเหรอวะ!"

        "ไม่ใช่มีด! ดูโน่น... ตรงรอยแตก"

        ดาวเหนือหันไปมองด้านหลังตามที่น้าแผนบอก ตรงสุดปลายทางของที่เมฆขว้างมาคือใบไม้ที่ปักลึกเข้าไปในผนังคอนกรีตแตกเป็นรอยร้าว ดาวเหนือถึงกับตัวสั่นกลัวอีกครั้ง

        "ใบไม้!!! มะ มันทำได้ยังไง..."

        "ศรพระราม! เล่นแบบนี้เลยเหรอวะ!!"

        "ละ แล้วเราทำไงกันดีน้า!"

        "ก็รีบลุกสิวะ!! ดูนั่น มันจะมาอีกแล้ว!!"

        ดาวเหนือหันกลับไปทางเมฆ เห็นเขาเอื้อมมือขวาไปเด็ดใบไม้จากข้างทางมาเต็มกำมือ ยกมาที่หน้าทำปากขมุบขมิบแล้วเป่าใส่มือตัวเอง เมฆยกขาซ้ายขึ้นงอเข่าพร้อมจิกปลายเท้าแหลมขึ้นเหมือนท่ารำโขน มือซ้ายยืดออกชี้นิ้วไปที่ดาวเหนือ มือขวาที่กำใบไม้เงื้อไปด้านหลังชูขึ้นเหนือหัว แสยะยิ้มแล้วตะโกนข้ามถนน

        "หลบดีๆ นะไอ้น้อง!"

        "วิ่งสิวะ! เหนือ!! ถึงตายนะมึง!!!"

        ดาวเหนือรีบตะกายพื้นถีบตัวลุกแล้วออกวิ่งสุดแรงเกิด เมฆกระทืบเท้าซ้ายลงพื้นเต็มแรงแล้วเขวี้ยงใบไม้ทั้งหมดออกจากมือ

        ฟี้ดดดดดด ปึกๆๆๆๆ!!

        ศรพระรามหลายดอกวิ่งแหวกอากาศเป็นสายพุ่งปักเข้ากลางหลังดาวเหนือ อัดจนตัวปลิวกระเด็นออกไปอย่างกับโดนกระสุนปืนลูกซอง นอนคว่ำหน้าลงกับพื้นโดยด้านหลังเสื้อขาดวิ่นและมีใบไม้หลายใบเสียบจมเข้าไปในเนื้อ

        "น้า... ผมขอโทษ...... ฮือๆๆๆ ผมลุกไม่ไหวแล้วน้า ผมขอโทษ ฮือๆๆ"

        "เหนือ! ไอ้เหนือ!! อย่าเพิ่งร้อง ตอนนี้ไม่ใช่เวลา!"

        เมฆเดินข้ามถนนมาแบบไม่รีบร้อน เขายิ้มหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเพราะดูจากสภาพเหยื่อของเขาตอนนี้คงไม่มีทางหนีไปไหนรอด ดาวเหนือพยายามออกแรงลุกขึ้นแต่ก็ไม่ไหว ทำได้แค่พลิกกลับมานอนหงายแล้วชันตัวขึ้นนั่งคอตก มองดูเมฆเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา

        "นี่เหรอวะ ผู้ครอบครองวัตถุมงคลในตำนาน... สภาพดูไม่ได้เลยนี่หว่า เสียของชิบหาย"

        "ฮือๆๆ มึงเป็นใครวะ! ต้องการอะไรจากกู!"

        "เฮ้ออออ ก็น่าจะยอมคุยกันดีๆ แต่แรกไม่ใช่รึไง เสือกร้องไห้แบบนี้ก็เหมือนกูกำลังรังแกเด็กเลยสิวะ... ส่งมันมาซะ ลูกกรอกขุนแผน!"

        "กูไม่มี! มึงพูดอะไรกูไม่รู้เรื่อง!!"

        "อย่ามาเสียเวลาเลยน่า จิตดวงใหญ่อยู่ในตัวมึงแบบนี้หลอกกูไม่ได้หรอก... จริงอยู่ที่ว่าการได้รับส่งมอบสิทธิ์จากเจ้าของเดิมจะให้ฤทธิ์ผลที่ดีกว่าการแย่งชิง แต่ถ้าจะให้แย่งออกจากมือคนตายกูก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ... มึงเลือกเอา จะส่งให้กูแบบไหน"

        ดาวเหนือเริ่มหายใจไม่ออกและไอสำลักออกมา แรงอัดกระแทกจากศรพระรามส่งผลโดยตรงกับอวัยวะภายในจนเขาเริ่มตาพร่าใกล้หมดสติ

        "เหนือ! อย่าเพิ่งหลับสิวะ! ตั้งสติไว้"

        "ขอโทษนะน้า ยังไงผมก็ไม่ให้น้ากับใครแน่... พ่อบอกผมให้รักษาน้าเท่าชีวิต... นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำได้"

        "เดี๋ยวสิวะ เอ็งจะทำอะไร?"

        "ผมจะถอดแหวนแล้วกลืนลงไป มันคงไม่กล้าผ่าท้องผมตรงนี้หรอกจริงมั้ย"

        "......ไอ้เหนือ"

        เมฆยืนกอดอกมองอยู่เห็นดาวเหนือทำปากขมุบขมิบพูดอยู่คนเดียวก็เข้าใจว่าคืออะไร เขาหัวเราะเบาๆ ด้วยความชอบใจ

        "ฮ่าๆ คุยปรึกษาอะไรกันวะ... นี่ คุณลูกกรอก บอกไอ้น้องนี่ให้ยอมมอบสิทธิ์ให้ผมดีกว่า รักษาชีวิตสุขสบายไว้ซะ... ส่วนท่านก็มาอยู่กับผม รับรองผมจะเลี้ยงดูอย่างดีและสร้างบารมีให้ท่านยิ่งใหญ่กว่าตอนอยู่กับตระกูลไหนๆ!!"

        ดาวเหนือเริ่มสะอึกสะอื้นในอกแล้วใช้แรงที่เหลือจับแหวน ตั้งใจจะทำอย่างที่พูด แต่ก็โดนน้าแผนห้ามไว้

        "หยุดก่อนเหนือ เรายังเหลือทางรอดสุดท้าย..."