ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        หลังจากดูการประลองในสายล่างจนจบช่วงเย็น พวกเราจึงได้รู้ว่าคู่ต่อสู้ของโหวหวังก็คือมี่หวังคนดีคนเดิม

        คนที่เจ้าเพื่อนหน้าขนเคยเอากระบองยัดปากมันแล้วสั่งให้กระทุ้งท้องนั่นแหละ

        พวกเราทั้งกลุ่ม.. คนตระกูลซุนและผมก็พากันกลับมาที่เรือนรับรอง

        แต่วันนี้ดูจะแปลกหน่อย เพราะทันทีที่มาถึง ผมก็เห็นคนตระกูลฮูมายืนรอพร้อมบอกว่าต้องการพูดคุยกับคนตระกูลซุน

        ซึ่งผมก็แอบเห็นว่าดันมีสาวหน้าตาจิ้มลิ้มติดตามมาด้วย

        แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องของตัวเองเท่าไหร่ ก็เลยขอตัวกลับห้องดีกว่า

        ปล่อยให้พวกเขาเล่นบทเจ้าบ้านต้อนรับแขกกันไป

        พอกลับถึงห้อง หลินซินก็ได้เดินตรงดิ่งเข้ามาหาผมพร้อมยื่นอะไรบางอย่างให้

        ของสิ่งนั้นมันเป็นกระดาษเนื้อแข็ง ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือผมหน่อยเดียว จับแล้วรู้เลยว่าแข็งจริงจัง ชนิดที่ผมนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าถ้าเอากระแสธาราฟาดโดยไม่เสริมพลังปราณ มันจะขาดไหมเนี่ย

        ด้านหน้ากระดาษเขียนด้วยอักษรสีทองงดงาม แปะตราตระกูลฮูเอาไว้อย่างภาคภูมิ ส่วนข้อความด้านหลังมีอักษรตัวใหญ่ ๆ เขียนว่า 'แด่ผู้ทรงเกียรติ'

        ผมก็เคยได้ยินเรื่องบัตรแบบนี้อยู่บ้าง มันเหมือนบัตรผ่านประตูสู่ชั้นบนสุดของสำนักการค้าตระกูลฮู

        ว่ากันว่าบัตรใบนี้ได้ยากนักยากหนา

        แต่ตอนนี้กลับอยู่ในมือของผม

        แม้จะสงสัยในที่มาที่ไปของบัตรที่อยู่ในมือ

        แต่ก็นะ..

        การที่บัตรใบนี้มาอยู่ในมือก็ดูน่าสนใจดี แถมในอนาคตก็อาจใช้การอะไรได้บ้าง ผมเลยคิดที่จะเก็บเอาไว้

        แต่ความน่าสนใจที่ผมมีก็ต้องลดลงแทบจะทันที หลังจากที่ผมเลื่อนสายตาอ่านบรรทัดต่อมา

        ทำเอาหน้าผมแทบซีด

        'หลิว เจี้ยน นายท่าใหญ่แห่งท่าเรือเมืองนพบุรี'

        เขียนชัดเป๊ะพร้อมลงชื่อเสร็จสรรพ ไม่เผื่อทางหนีไว้ให้ผมแม้แต่น้อย

        เอ่อ..คือ.. ผมอาจจะลืมเล่าให้พวกนายฟัง..

        คือตระกูลหลิวน่ะ.. ตระกูลของผม..

        คือตระกูลเจ้าของท่าเรือของเมืองนพบุรี

        เอาง่าย ๆ

        ผมเป็นเด็กบ้านรวยน่ะนะ ถึงแม้ว่าเงินที่ว่าจะเป็นของท่านย่าก็เถอะ

        แต่การที่ตระกูลฮูลงตราประทับชื่อแบบนี้มา มันจึงทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

        ผมไม่ทราบว่าตอนนี้ตระกูลฮูสืบเรื่องของผมลึกไปขนาดไหนแล้ว

        ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าข้อความท่อนนั้นเป็นเรื่องที่พวกมันสืบได้มา หรือเป็นการลองเชิงของผมกันแน่

        จากบัตรที่คิดว่า 'จะเก็บเอาไว้' มันกลายเป็น 'ต้องเก็บเอาไว้' แทน

        “นายน้อย.. จะทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ?”

        หลินซินถามออกมาทันทีที่ผมหยิบดูบัตรเชิญใบนั้น

        สีหน้าเธอดูร้อนใจชัดเจน

        ซึ่งเข้าใจได้..

        เพราะดูเหมือนเธอจะเห็นมันก่อนหน้าผมอีก แล้วก็มานั่งรอ เก็บความอึดอัดอยู่ตรงนี้จนกว่าผมจะกลับมา

        ผมถอนหายใจช้า ๆ หนึ่งเฮือก ก่อนตอบ

        “ข้าไม่คิดว่าพวกมันรู้แล้วหรอกว่าข้าคือลูกของอาป๊าและอาม้า”

        น้ำเสียงของผมตอนนั้นนิ่งมาก จนอาจจะฟังดูเย็นชาไปด้วยซ้ำ

        แต่ในหัวกำลังไล่เรียงข้อมูลทั้งหมดที่มีอย่างเป็นระบบ

        “เพราะอย่างไรในอดีต คนพรรคมารฯ ก็ได้ประกาศว่าได้สังหารอาป๊าและอาม้าของข้าลงไปแล้วพร้อมด้วยยี่ฟู่ของข้า

        อีกทั้งไม่มีข่าวคราวใดในยุทธภพอีกเลย หรือต่อให้พวกมันคิดเช่นนั้น

        พวกมันก็ไม่มั่นใจจริง ๆ หรอกว่าข้าคือคนตระกูลหลิวจากเมืองนพบุรีจริง ๆ หรือไม่..

        แล้วด้วยความไม่รู้..

        พวกคนตระกูลฮูเลยลองเสี่ยงดู”

        “แล้วพวกเขาส่งบัตรใบนั้นมาด้วยเหตุอันใดหรือเจ้าคะ? ไหนจะข้อความที่ระบุเจาะจงเช่นนี้อีก”

        “ไม่เพื่อมาลองเชิงข้า..

        ก็น่าจะเพื่อผูกสัมพันธ์กับข้าน่ะ

        แต่ก็อาจเป็นทั้งสองอย่าง”

        ผมพูดออกไป

        “คนพวกนั้นน่าจะคิดว่าข้าคือลูกของหกกระบี่คนอื่นที่ยังเหลืออยู่..

        หรืออย่างน้อย ๆ ก็ลูกศิษย์ของพวกเขา

        เผลอ ๆ อาจคิดว่าข้าคือลูกลับ ๆ ของท่านเจ้าสำนักสาขาหลักด้วยซ้ำ เพราะข้าสนิทสนมกับคนตระกูลซุนเป็นพิเศษ

        แต่ก็อย่างว่า..

        ตระกูลฮูคงแค่คิดลองเชิงข้า.. และคงจะกอดเรื่องที่มันสืบได้ไว้แน่น ๆ ก่อนจะแน่ใจว่าข้าคือใคร”

        ผมจำได้ดีว่าโหวหวังมันเคยเล่าเรื่องตระกูลฮูให้ฟัง..

        มันเคยบอกว่าถ้าจะหาตระกูลที่อ่อนสุดในห้าตระกูลเสาหลัก ก็ไม่ต้องมองหาที่ไหนไกล ตระกูลฮูนั่นแหละตัวเต็ง

        ดูอย่างงานประลองศึกปัญจมิตรปีนี้ก็ได้

        พวกมันเป็นถึงเจ้าภาพแท้ ๆ แต่ดันไม่มีแม้แต่ตัวแทนคนสกุลฮูลงแข่งสักคน..

        พวกนายว่าแปลกไหมล่ะ?

        ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะตระกูลฮูประสบปัญหาหนักเรื่องการให้กำเนิดยอดฝีมือมาตลอด

        เหมือนโดนคำสาปยังไงยังงั้น..

        กว่าจะปั้นคนเก่งออกมาได้สักคนมันช่างยากเย็นเกินบรรยาย

        แต่ถึงจะอ่อนด้านฝีมือ..

        พวกเขากลับชดเชยด้วยการเล่นเกมการเมืองเก่งเอาเรื่อง

        ทำการค้าก็เก่ง ผูกมิตรก็เป็น แถมยังพูดจาเข้าหูแบบสุด ๆ

        จึงทำให้ไม่ยาก ที่พวกมันจะผูกสัมพันธ์และมีลูกหลานที่แต่งเข้าตระกูลโน้นตระกูลนี้ไปทั่ว

        ยกตัวอย่างง่าย ๆ

        หม่าเหวินพ่อของหม่าเฟย..

        เขานั่นแหละมีภริยาเอกเป็นคนตระกูลฮู ชื่อฮูฟูยู่

        อาจฟังดูแปลก.. แต่การแต่งเข้าไปในตระกูลหม่าของเธอก็ช่วยดันชื่อของตระกูลฮูให้ยืนหยัดอยู่ในห้าหลักต่อไปได้

        แถมลูกของเธอก็ยังเป็นคู่ต่อสู้ของผมในอีกสองวันข้างหน้าด้วย

        หม่าชุนเฟิง..

        “แต่มันยังไม่แน่นอน..

        หลินซินจำได้ว่าพวกเขามีเด่นเรื่องข่าวสารมิใช่หรือเจ้าคะ..

        ไม่แน่พวกเขาอาจรู้เบื้องลึกอะไรบางอย่างบ้างแล้วก็ได้นะเจ้าค่ะ”

        “ก็นะ”

        ผมไหล่เบา ๆ ไปทีหนึ่งเหมือนจะไล่ความเครียด

        แต่มันก็แค่ท่าทางมากกว่า..

        เพราะสิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือรอดู..

        “ต่อให้พวกนั้นรู้.. พวกนั้นก็คงไม่พูดมากอะไรหรอก..”

        “ด้วยเหตุใดหรือเจ้าคะ?”

        ผมเห็นหลินซินขมวดคิ้วนิด ๆ

        ผมยิ้มมุมปากนิด ๆ ก่อนจะตอบเธอไป

        “ก็อย่างที่บอก.. พวกนั้นคงอยากเป็นมิตรกับข้ามากกว่าเป็นศัตรูล่ะนะ

        อย่างน้อย ๆ ก็จนกว่าจะแน่ใจว่าข้าคือใครกันแน่..”

        .

        .

        เช้าวันต่อมา ก่อนการประลองคู่แรกประมาณหนึ่งชั่วโมง

        พอผมได้เจอกับโหวหวัง ผมก็เลยถามมันเรื่องที่คนตระกูลฮูมาหามันเป็นการส่วนตัว

        เพราะยังไง..

        ตระกูลฮูก็ส่งบัตรผู้ทรงเกียรติมาให้ผม ผมจึงอยากจะรู้ถึงเหตุผลที่คนตระกูลนั้นมาหาเพื่อนของผม

        แล้วพอผมรู้ ผมก็ถึงกับอ้าปากค้าง

        “คนตระกูลฮูส่งแม่สื่อมาสู่ขอเจ้าให้ลูกสาวของเขา?”

        ผมเอ่ยขึ้นเสียงสูงเล็กน้อยเมื่อได้ยินในเรื่องที่มันเล่า ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

        “ให้ข้าเดานะ... เจ้าคงตอบตกลงไปแล้วใช่ไหม?”

        เอาล่ะ ผมจะมาสอนสมการง่าย ๆ ในการคิดคำนวณเรื่องนี้ที่ไม่มีสอนในห้องเรียน

        หากมีคำว่า ซุนโหวหวัง แล้วมีคำว่า ผู้หญิงรวมอยู่ในสมการ ยิ่งในสมการนั้นมีคำว่าหมั้นหมายพร้อมด้วยหน้าตาของผู้หญิงที่ดูดีระดับหนึ่ง

        คำตอบที่ได้ล้วนมีเพียงหนึ่งเดียว

        แต่งครับ!

        จำเอาไว้สอบได้เลยนะพวกนาย

        “ไม่.. ฉันตอบปฏิเสธ”

        พ๊วด! ผมนี่ถึงกับพ่นข้าวต้มกับไข่เค็มในปากออกมาจนหมด

        บ้าน่า! สมการมีผิดด้วยเหรอเนี่ย!

        “ขะ...ขออภัยขอรับท่านทั้งสอง...”

        ผมถึงกับรีบหันไปขอโทษบุพการีทั้งสองของซุนโหวหวังในทันทีที่ทำเสียมารยาท ก่อนจะหันกลับไปหาไอ้เจ้าหน้าขนข้างตัว

        “ปฏิเสธ? จริงเหรอ? ไม่...ไม่...ไม่! นายล้อฉันเล่นแล้ว

        แบบนี้ไม่ใช่นิสัยนายสักนิด!

        คนอย่างซุนโหวหวังปฏิเสธผู้หญิง..

        เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!”

        ตอนผมพูด ผมก็ต้องก้มหน้าเก็บเม็ดข้าวที่ผมทำหกอยู่บนโต๊ะไปด้วย

        แต่สายตาของผมก็ยังมองไปที่โหวหวังเพื่อรอคำตอบ

        “แม่ฮูหงเปาเพิ่งสิบปีเท่านั้น.. เอ็งจะให้ฉันแต่งเธอมาทำอะไร?

        เป็นพ่อให้เธอดอกฤๅ?”

        โหวหวังย่นคิ้วจนแทบจะติดกันเป็นปม ดูท่าแล้วเจ้าหมอนี่จะตกใจจริง ไม่ได้แกล้งทำ

        “ถึงฉันจะมักมาก แต่เด็กเท่านี้ฉันเองก็ไม่ไหวเหมือนกัน...”

        ผมเหล่ตามองสหายคนนี้แล้วอดยิ้มในใจไม่ได้

        ถ้าฮูหงเปาอายุมากกว่านี้อีกสักห้าปี..

        ผมกล้าพนันเลยว่าเจ้าหน้าขนต้องเปลี่ยนใจแน่นอน

        เผลอ ๆ อีกห้าปีข้างหน้า ถ้าคนตระกูลฮูยังไม่หมดความสนใจในตัวโหวหวัง บางทีฮูหงเปาอาจได้มาเยือนบ้านตระกูลซุนอีกครั้งก็ได้

        หรือให้เร็วที่สุด..

        ทางฝั่งนั้นก็อาจหาคนใหม่มาแทน

        หลังจากกินข้าวกันจนอิ่ม ผมกับคนตระกูลซุนก็ต้องรีบเดินขบวนไปสนามประลองในทันที

        เพราะวันนี้ในการประลองรอบแรก ซุนโหวหวังมันต้องขึ้นสังเวียนเจอกับมี่หวังอีกครั้ง

        ใช่ครับ..

        มี่หวังคนเดิมที่โหวหวังเคยใช้วิธีสุดจะน่ารังเกียจทำให้ตกรอบไปเมื่อสองวันก่อน

        นี่มันรีแมตช์ที่น่าดูเหมือนกัน

        เพราะท่าทางมี่หวังน่าจะโกรธแต่ไม่ถึงกับแค้นที่โหวหวังมันทำให้ขายหน้าไปตอนก่อนหน้านี้

        ซึ่งพวกเราก็มาถึงสนามประลองจนเรียกได้ว่าเฉียดชิวเป็นที่สุด

        เพราะมาถึง.. ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่ง.. ฮูจินก็ยืนรออยู่บนสนามประลองแล้ว

        หลังจากฮูจินประกาศเรียกชื่อทั้งสองคนขึ้นสนาม..

        สายตาของมี่หวังที่มองซุนโหวหวังมันเปลี่ยนไปจากเดิมราวฟ้ากับเหว

        ซึ่งผมก็เข้าใจ.. ถ้าเป็นผม.. เจอคนเคยทำให้ขายหน้าโดยไม่ได้แพ้แบบลูกผู้ชาย ก็คงจะเจ็บใจไม่ต่างกัน

        ส่วนซุนโหวหวังน่ะเหรอ.. เอาตรง ๆ หมอนั่นไม่ได้รู้สึกผิดอะไรนักหรอก ความรู้สึกผิดในวันนั้นมันมีอยู่แค่กับตระกูลตัวเอง ส่วนเรื่องกับมี่หวัง สองวันผ่านไป อารมณ์นั้นมันก็จืดจางเหมือนข้าวต้มตอนเช้าที่ถูกลืมไว้ในชามนั่นแหละ

        แต่รอบนี้มาแปลก..

        หมายถึงฮูจินน่ะนะ

        “หากพร้อมแล้ว.. เริ่มประลองได้!”

        เหมือนกับว่าคนเป็นกรรมการจะมองขาด ว่ารอบนี้น่าจะดุเดือดเพราะเป็นการรีแมตช์

        จึงได้ประกาศเริ่มการประลองไปเลยทั้งอย่างนั้น

        แล้วพอเสียงประกาศจางลง..

        ทั้งสนามก็ตกอยู่ในความตึงเครียดแบบที่ใคร ๆ ก็สัมผัสได้

        มี่หวังเริ่มก่อนเหมือนเดิม..!

        หมอนั่นวิ่งฉิวไปรอบสนาม ไม่ใช่แค่เพื่อโชว์ความเร็วแต่เพื่อหาจังหวะซัดอาวุธลับที่ติดตัวไว้ทีละชิ้น ด้วยท่าทางแบบเดิมเป๊ะ ๆ ไม่มีเปลี่ยน

        ส่วนโหวหวังของพวกเรา แน่นอน.. มันก็ไม่เสียเวลาลังเลอะไรเหมือนกัน

        มันรีบเร่งท่าร่างประจำตระกูลแล้ววิ่งลุยตรงเข้าหามี่หวังเต็มสปีด

        กระบองในมือก็แกว่งรับอาวุธลับที่พุ่งเข้าใส่แทบจะไม่หยุดมือ

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 3 กำแหงสุดกู่!”

        ดูเหมือนประสบการณ์จากการเจอกันครั้งก่อนจะทำให้โหวหวังรู้ว่าควรทำเช่นไร

        มันจึงได้ใช้วิชาที่เพิ่มความเร็วยิ่งขึ้นผสมกับท่าร่างประจำตระกูล เพราะด้วยรู้ว่าท่าร่างของมี่หวังนั้นเด่นกว่าในเรื่องความเร็ว แถมอีกฝ่ายยังเป็นมืออาวุธซัดด้วย

        เมื่ออาวุธระยะกลางปะทะกับอาวุธระยะไกล แน่นอนว่าระยะห่างของคนทั้งสองล้วนมีผล

        โหวหวังมันเลยต้องย่นระยะเข้าประชิดตัวให้ได้เร็วที่สุด

        โหวหวังโน้มตัวไปข้างหน้าขณะยังวิ่งต่อเนื่อง มือขวาลากกระบองครูดไถไปกับพื้น มือซ้ายเกือบแทบจะช่วยยันเหมือนเป็นเท้าอีกข้าง

        ท่าทางแบบนั้นใครเห็นก็บอกได้เลยว่า วานรของแท้!

        แล้วดูสิ..

        มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่เจ้าหน้าขน แต่คราวนี้มันไม่ใช้กระบองที่ตีส่ง ๆ เหมือนเดิม

        โหวหวังตั้งใจฟาดกระบองใส่มีดสั้นนั่นแบบไม้เบสบอล

        สงสัยหวังตีโฮมรัน

        ผลคือมีดสั้นพุ่งกลับไปหาเจ้าของเร็วกว่าตอนปาออกเสียอีก

        แล้วด้วยมีดคมที่ลอยสวนกลับมา มี่หวังเลยต้องเบี่ยงตัวหลบไปทางขวา

        แต่ไม่ใช่แค่หลบอย่างเดียว เจ้าหมอนั่นยังปาอาวุธอีกเล่มใส่โหวหวังในจังหวะที่หลบไปด้วย

        คงอยากจะรักษาระยะห่างแม้ว่าจะถูกไล่ต้อนอยู่ก็ตามที

        แต่ก็เหมือนเดิม..

        โหวหวังตีอาวุธที่มี่หวังขว้างมาโต้กลับไปหาตัวเจ้าของตลอด ไม่ได้หวังให้โดนหรือสร้างบาดแผลอะไรหรอก

        หมอนี่แค่ใช้ลูกเล่นนี้เพื่อ 'ต้อน' ให้มี่หวังวิ่งไปตรงมุมที่มันต้องการก็เท่านั้น

        ซึ่งพอถึงจุดหนึ่ง..

        โหวหวังก็สามารถต้อนมี่หวังให้เหลือเพียงห้าเมตร

        ซึ่งเป็นระยะที่พอเหมาะพอเจาะสำหรับกระบองปราบมังกรที่สามารถยืดหดได้ดั่งใจนึก

        แต่มี่หวังก็ไม่ใช่คนโง่

        มันย่อมรู้ดีว่ากระบองของโหวหวังมีจุดเด่นยังไง เพราะโดดกระบองนั้นยัดเข้าพุงมากับตัวเองแล้ว

        แล้ววิธีที่หมดนั่นเลือกก็เป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดเหมือนกัน

        เพราะหมอนั่นเลือกที่จะวิ่งพุ่งตรงเข้าหาโหวหวังแทนการรักษานะยะห่างแบบช่วงแรก

        แค่นั้นไม่พอ มือซ้ายขวาก็ได้จับมีดสั้นไขว้ออกไปทางด้านหน้า พร้อมกับพลังปราณที่เอ่อท้นขึ้นมา

        “คมกริบสลาตัน!”

        แค่ได้ยินชื่อท่า ผมก็รู้ว่าเรื่องใหญ่กำลังจะมา!

        ในชั่วพริบตา อาวุธสั้นทุกชิ้นรอบตัวมี่หวังถูกสั่งให้ลอยกลับมารวมกัน พร้อมหมุนวนรอบตัวเจ้าของเหมือนปราการแหลมคมติดปีก

        ทุกเล่มทั้งคมและหมุนเร็ว..

        แค่เห็นก็นึกภาพว่าถ้าเข้าใกล้ไปโดนเข้าคงไม่ต่างอะไรกับถูกใบพัดเครื่องบินเฉือนเนื้อ

        จากการต่อสู้ระยะไกลเปลี่ยนเป็นการต่อสู้ระยะประชิดในทันทีที่มี่หวังใช้ท่านั้นออกมา

        มีดสองเล่มที่คนถือต่างพุ่งทะลวงจ้วงแทงใส่เพื่อนหน้าขนของผม บีบให้โหวหวังไม่อาจออกกระบองได้ถนัด

        ซ้ำร้าย..!

        ห่ามีดสั้นและอาวุธซัดที่ลอยอยู่ก็ผลัดกันพุ่งเข้าหาโหวหวังราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสอดแทรกแทงเข้าใส่

        โหวหวังรับทุกคมมีดที่วิ่งเข้าหาแบบคล่องแคล่วอยู่คู่หนึ่ง

        ผมเห็นหน้าตาของเพื่อนก็รู้ว่ามันนั้นแม้จะมีงานชุก แต่ใบหน้าของมันกลับไม่ได้บอกเลยว่ารู้สึกลำบาก

        ดูสบายเกินไปด้วยซ้ำ

        จนเมื่อได้จังหวะ!

        กระบองโหวหวังก็ได้วาดกวาดเข้าใส่มี่หวังที่หนึ่ง พร้อมหอบเปลวนิพพานที่ลุกขึ้นอาบฉาบไปทั่วตัวกระบองปราบมังกรราวกับเป็นของแถม

        บีบให้มี่หวังที่บุกทะลวงเข้าหาจำต้องกระโดดหลบฉากออกไปไกลกว่าเดิมเล็กน้อย

        แน่นอน..

        เปลวนิพพานนั้นเป็นอะไรที่ไม่อาจยุ่งได้หากไม่มั่นใจว่าสามารถสู้ได้

        พอได้จังหวะที่มี่หวังถอยไปตั้งหลัก!

        โหวหวังมันก็ไม่รอช้า บังคับกระบองให้ยืดออก ดีดตัวเองกระโดดเข้าหามี่หวังไปราวกับเงาตามติด

        พออยู่กลางอากาศ กระบองก็หดกลับย่อขนาดลง!

        แต่รอบนี้กระบองมันหดเหลือสั้นแค่หนึ่งเมตร ทั้งท่าจับกระบองของโหวหวังก็เปลี่ยนไป

        จากที่เคยจับตรงกลางตลอดมาตลอด ตอนนี้มันกลับจับไปที่ส่วนปลายเหมือนถือกระบี่

        ตอนผมมองผมยังเห็นภาพย้อนตัวของผมกับโหวหวังซ้อนทับกัน

        แล้วผมก็รู้ได้ในทันทีว่าโหวหวังมันจะทำอะไร

        พลังปราณสีชาดพร้อมด้วยเปลวนิพพานถูกเร่งขึ้นมาทั่วตัวกระบอง

        ปากของโหวหวังก็ได้ตะโกนก้องออกไปเสียงดังลั่น

        “วิชากระบี่โบยสวรรค์ ขั้นที่ 3 อสูรสูญ!!”

        กระบองในร่างจำแลงของกระบี่ถูกกดฟาดลงไป หอบเอาทั้งพลังปราณและปราณธาตุวาบผ่านเป็นเส้นสาย

        มี่หวังเห็นทุกการเคลื่อนไหวของโหวหวัง มันจึงได้รีบรวบอาวุธซัดของมันที่บิดอยู่รอบตัวให้มากระจุกรวมกัน

        หวังใช้อาวุธทั้งสิบเล่มต้านหนึ่งกระบอง

        ตุ๊บ..!! เคล้ง..!!

        ซึ่งการป้องกันนั้นก็สามารถต้านยันวิชากระบี่โบยสวรรค์ที่โหวหวังใช้ออกมาได้

        ทว่าการทำแบบนั้น..

        ต้องแลกกับการ์ดป้องกันของตนเองที่แตกกระเจิง พร้อมอาวุธทุกเล่มที่ถูกเปลวนิพพานแผดเผา

        ดวงตาของมี่หวังถึงกับหดเล็กลง..

        เพราะสิ่งที่โหวหวังกำลังจะทำต่อไปนั้น..

        “ฤทธิ์กระบี่บ้านสกุลซุน กระบวนที่ 1 กวาดผืนธรณี!”

        ตุ๊บ..ฉัววะ!!

        เสียงกระบองสั้นของโหวหวังฟาดเข้ากลางลำตัวมี่หวังเต็มแรง

        เกิดเสียงหนักแน่นผสมระหว่างการทุบและการเฉือนก้องไปทั้งสนาม

        พร้อมกัน!

        ร่างของมี่หวังปลิวไปตามทางที่กระบองเลือก เกิดเป็นสายโลหิตสีแดงกระเซ็นไปตามทางที่คนปลิดปลิว

        สายตาผมมองตามรอยแผลที่ท้องของมี่หวัง..

        เอาจริง ๆ มันดูไม่เหมือนโดนกระบองฟาดเลย!

        เป็นแผลเหวอะเหมือนมีดหรือดาบฟันใส่มากกว่า ไม่ใช่รอยฟกช้ำหรือบวมแบบที่ควรจะได้จากกระบองธรรมดา

        “ผู้ชนะในรอบแปดคนสุดท้ายสายล่างคำรบสองได้แก่..

        ซุนโหวหวังแห่งบ้านตระกูลพญาวานร!!

        มันได้ผ่านเข้าสู้รอบสี่คนสุดท้ายคำรบแรกต่อไป..!”

        ฮูจินประกาศผลออกไปเสียงดังก้องสนาม ก่อนจะรีบส่งสัญญาณให้หน่วยแพทย์เข้ามาปฐมพยาบาลมี่หวังทันที

        ผมนั่งดูสีหน้าคนดูบนอัฒจันทร์..

        ทุกสายตามองไปที่เวทีแบบเหม่อลอยไปที่ร่างของมี่หวังที่อยู่ตรงขอบเวที

        พวกเขาคงคิดวนอยู่แต่คำถามเดียว

        ทำไมกระบองธรรมดาถึงสร้างแผลเหมือนถูกฟันด้วยของมีคม ทั้งที่มันไม่มีคมสักนิด

        ท่านซุนต้าหลี่หันมาถามผมตรง ๆ

        ใบหน้าของเขาเหมือนคนที่มองขาดแต่ก็ยังต้องการคำยืนยัน

        “ฤๅว่าลูกหวัง..

        เป็นปราณกระบี่ของสำนักสี่ขุนเขา?”

        ผมหัวเราะแห้ง ๆ ตอบแกไปตามตรง

        “ใช่แล้วขอรับท่านผู้เฒ่าวานร..

        ผมเป็นคนสอนมันเอง”

        แน่นอนอยู่แล้ว..

        เพราะผมกับโหวหวังเราฝึกด้วยกันมานาน จะว่าผมรู้ทุกจุดแข็งจุดอ่อนของเจ้าหมอนี่ก็ไม่ผิด

        แล้วด้วยความที่บ้านตระกูลซุนมีดีทั้งวิชากระบี่และวิชากระบอง ผมเลยคิดอยู่เสมอว่า ถ้าเอาจุดเด่นของกระบองที่ยืดหดได้มาผสมกับเคล็ดปราณกระบี่ของสำนัก ไหนจะเคล็ดกระบี่ประจำตระกูลซุนอีก

        จะเปิดทางเลือกให้โหวหวังได้อีกเยอะ

        ผมก็เลยสอน 'ปราณกระบี่' ของสำนักสี่ขุนเขาให้เจ้าหน้าขนไปเลยแบบฟรี ๆ

        เพราะวิชานี้มันเปลี่ยนให้ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นอาวุธที่คมกริบได้หมด ไม่จำเป็นต้องเป็นกระบี่ก็ยังฟันแหลก

        ซึ่งก็เข้าทางซุนโหวหวังที่มันถือกระบองที่ไร้คม

        แต่ด้วยตระกูลซุนนั้นเด่นดังเรื่องกระบอง วิชากระบี่ประจำตระกูลนั้นถือเป็นของพื้น ๆ

        ผมเลยแถมวิชากระบี่โบยสวรรค์ให้อีกชุด

        เพราะด้วยความที่กระบองปราบมังกรของมันนั้นมีจุดเด่นเรื่องขนาดของตัวกระบองที่ไม่แน่นอน

        หากว่าเพื่อนของผมคนนี้เป็นทั้งวิชากระบี่และวิชากระบอง แถมระยะการสังหารยังยืดหดได้ตามความยาวของกระบอง

        ในอนาคตหากมันเจนจัดทั้งสองแขนง

        มันต้องเป็นจอมยุทธ์ที่มีลูกเล่นพลิกแพลงหลากหลาย

        คู่ต่อสู้ย่อมเดาทางไม่ถูกเหมือนกับมี่หวังในครั้งนี้

        แล้วถ้าถามว่าผมเอาเบสความคิดนี้มาจากไหน..

        ก็เป็นตัวของท่านเจ้าสำนักสาขาหลักนั่นแหละ

        ผมรู้มาจากโหวหวังว่า ท่านซุนป๋ายเหยียนท่านอาของมันนั้นเก่งกาจวิชากระบี่

        ผมเลยคิดว่าโหวหวังน่าจะทำได้ไม่ต่างกัน

        แล้วมันก็ออกมาอย่างที่เห็น..

        ผลออกมาดีใช้ได้ในการต่อสู้จริงจัง..