จินหวังเฟย

“จริงหรือนี่” หลงจู๊ตาโตขึ้นอีกแล้ว เพราะคาดไม่ถึงกับคำตอบนี้“ถูกต้องแล้ว แต่สตรีตัวเล็กๆ อย่างข้าไม่ฆ่าใครหรอกนะ บาปกรรมยิ่ง อ้อ...ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งที่อยากจะพูดกับท่านลุง” นางมองหลงจู๊ด้วยแววตาเคร่งเครียด“เรื่องใด” หลงจู๊ย่นหัวคิ้วเคร่งเครียดตาม“หอสุรากุ้ยฮวาจะเลิกขายยาพิษ”“เอ๋...เพราะเหตุใดกัน”“ข้าเพิ่งจะออกมาจากคุกหลวง...ถ้าเปลี่ยนจากท่านผู้เฒ่าฉีกลายเป็นหอสุรากุ้ยฮวา หอสุรากุ้ยฮวาต้องถึงกาลดับสูญเป็นแน่ โทษตายจะมาถึงคอทุกคน”จิ้นชิงชำเลืองสายตามองจางหานเฟิ่งเงียบๆ นางเป็นสตรีที่น่ากลัวยิ่ง รอบคอบ เยือกเย็น ฉลาด ฝีปากคม และมีลางสังหรณ์ที่เฉียบคมนัก คำชมของโอวหยางไป๋ที่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้...กล่าวได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย“แต่เรายังจะขายยาถอนพิษต่อไป” นางเทน้ำชาให้ตัวเองอีกถ้วยอย่างเอื่อยเฉื่อย “แม้เราจะตรวจสอบเบื้องหลังของคนผู้นั้นก่อนการซื้อขาย ทว่าสักวันอาจจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นก็ได้”“อืม...ข้าเข้าใจแล้ว” หลงจู๊พยักหน้ารับ ใจที่เต้นแรงกลับมานิ่งสงบเหมือนเดิม“อีกสองวันขบวนราชทูตแห่งแคว้นเป่ยจะออกเดินทางกลับ ข้าอยากจะรู้ก่อนว่าคนผู้นั้นเป็นใคร แล้วจะได้ไปปรึกษาพี่ชายข้า” นางนึกถึงโอวหยางไป๋ขึ้นมาเพราะบางเรื่องก็ทำตัวคนเดียวไม่ได้“ข้าจะรีบให้คนของเราไปสืบหาข้อมูลเดี๋ยวนี้!” หลงจู๊พยักหน้าขึงขัง รู้อยู่เต็มอกว่ายามนี้บ้านเมืองกำลังเกิดสถานการณ์ตึงเครียด แล้วผู้เฒ่าก็หยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งจากอกเสื้อยื่นส่งให้จางหานเฟิ่ง “เอานี่...สมุดบัญชีลับของนายอำเภอเซียงตง”นางคิดจะเล่นงานราชครูเหลียง ในเมื่อเล่นงานเจ้าตัวโดยตรงไม่ได้ ก็ต้องเล่นงานคนรอบข้างเพื่อให้มีผลกระทบแทน มือเรียวของจางหานเฟิ่งหยิบสมุดบัญชีลับของนายอำเภอเซียงตงมาเปิดอ่าน ดวงตาหงส์กวาดไปตามตัวอักษรเงียบๆ ระหว่างนั้นหลงจู๊ก็รายงานข้อมูลบางอย่างขึ้นมาอีก“หัวหน้ามือปราบจ้านที่อำเภอเซียงตงเป็นคนเลวยิ่งนัก ใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงชาวบ้านตาดำๆ เมื่อหลายเดือนก่อนเกิดถูกใจฮูหยินครอบครัวหนึ่ง ถึงกับฉุดฮูหยินผู้นั้นมาเป็นเมียของตัวเอง”“เลวยิ่ง!” จางหานเฟิ่งชิงชังคนเช่นนี้“ผู้เป็นสามีเคยตีกลองร้องทุกข์ฟ้องกับทางการเซียงตง แต่ก็ไม่ได้รับการเหลียวแลใดๆ และยามที่ต้องการจะมายังเมืองหลวงเพื่อทำการฟ้องร้องหัวหน้ามือปราบจ้าน ขณะกำลังจะเดินทางมานั้น จู่ๆ ก็ถูกลอบทำลายจนขาพิการ” ผู้เฒ่าเอ่ยออกมาอย่างเห็นอกเห็นใจผู้เคราะห์ร้ายไม่น้อย“ท่านลุง...ท่านช่วยไปถามผู้เป็นสามีให้ข้าหน่อย ต้องการแก้แค้นหรือต้องการความยุติธรรมหรือไม่ ข้าอยากจะช่วยเปิดโปงเรื่องเลวร้ายของผู้คนเหล่านี้”“ได้ ข้าจะให้คนของเราไปถามให้” หลงจู๊รับปากทันใด“ดี!” นางมีประกายตาคมกริบและเย็นชาเพิ่มขึ้นมาอีกสามส่วน จากนั้นก็หันไปหาจิ้นชิง เพราะนางไม่อยากจะพลาดโอกาสอันดีงามนี้ไป “จิ้นชิง...ข้าต้องการให้เจ้าทำงานหนึ่งให้!”“ขอรับ ว่าที่ชายาเอกสั่งมาได้เลย” จิ้นชิงน้อมรับคำสั่ง“เจ้าลอบติดตามคนผู้นั้นให้ข้าหน่อย ข้าไม่อยากให้คลาดสายตาไป!” นางสั่งขึ้นมาสีหน้าเยือกเย็น บุรุษที่สวมแหวนหยกนูนผู้นั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญนี้แน่“ขอรับ” จิ้นชิงพร้อมที่จะทำตาม“ข้าอยากเจอพี่ชายเสียแล้วสิ” นางพึมพำทั้งที่เพิ่งจะเจอกันที่คุกหลวง“เรื่องนี้จัดการได้ไม่ยาก” หลงจู๊เอ่ยขึ้นมาทันใด เส้นทางการเข้าไปแจ้งข่าวถึงเสนาบดีฝ่ายซ้ายทำได้อย่างง่ายดาย เพราะเงินใช้จูงจมูกคนได้“ดี ข้าอยากพบเขาทันที เพราะเจอคนผู้นั้นแล้ว คนที่ซื้อยาพิษและยาถอนพิษใจขาดจากท่านผู้เฒ่าฉี”หลงจู๊ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป จิ้นชิงก็ขยับตัวเช่นกัน ทว่ายามนี้ไม่มีใครดูแลความปลอดภัยให้กับจางหานเฟิ่ง เพราะจิ้นเหอไปกับจินเยี่ยหยาง จิ้นเล่อดูแลจางซานหลง และจิ้นเทียนดูแลจางอิงถิง พลันร่างหนึ่งก็ปรากฏที่ชั้นสามของหอสุรากุ้ยฮวา องครักษ์หนิงกลับมาแล้ว“ท่านอ๋องมีรับสั่งให้ข้าน้อยมาดูแลความปลอดภัยของว่าที่ชายาเอกขอรับ”“ดียิ่ง ข้ากำลังเป็นห่วงเรื่องนี้อยู่พอดี ท่านหายดีแล้วใช่หรือไม่” จิ้นชิงถามสหายผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของจินเยี่ยหยางเช่นกัน“ข้าหายดีแล้ว”“ข้าต้องไปทำงานสำคัญชิ้นหนึ่งให้กับว่าที่ชายาเอก และต้องรีบไปเดี๋ยวนี้! ถ้าเกิดคนผู้นั้นออกไปจากหอสุรากุ้ยฮวา ข้ากลัวจะคลาดสายตา” จิ้นชิงบอกให้รับรู้“เจ้าไปเถิด ข้าจะดูแลว่าที่ชายาเอกให้ดี”องครักษ์หนิงเข้ามายืนดูแลรักษาความปลอดภัยให้กับนางอยู่ในห้อง พลันสตรีตัวน้อยก็เอ่ยขึ้นราวกับกำลังหยอกเย้า“เดี๋ยวพี่ชายข้าก็จะมาที่นี่”องครักษ์หนิงชำเลืองสายตามองนางที่นั่งจิบน้ำชาอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่บนเก้าอี้เงียบๆ ฟังนางเอ่ยต่อไปอีกน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เป็นการเป็นงานยิ่ง“นักฆ่ากลุ่มที่ใช้ผงพิษใจขาดนั้น...เป็นคนของแคว้นเป่ย”“ว่าที่ชายาเอกพิสูจน์ได้แล้วเช่นนั้นหรือ ข้าได้ยินมาว่าพวกองครักษ์หลวงจับตัวตาเฒ่าเจ้าแห่งพิษได้แล้ว”“ถูกต้องแล้ว และตอนนี้ท่านผู้เฒ่าฉีก็กำลังปรุงยาถอนพิษใจขาดให้กับเชวียนอ๋องอยู่” นางเอ่ยออกมาแล้วชำเลืองสายตาไปมองหน้าองครักษ์หนิง เห็นอีกฝ่ายดูเป็นปกติดี นางก็โล่งใจและเอ่ยต่อน้ำเสียงเคร่งขรึม “ข้าสั่งให้จิ้นชิงตามคนผู้นั้น...เพราะคนผู้นั้นมาพบกับองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ย ช่างบังเอิญจริงๆ ที่ได้เห็น”“แคว้นเป่ยคิดฉวยโอกาส!” องครักษ์ข้างกายจินเยี่ยหยางพูดแล้วย่นหัวคิ้ววูบหนึ่ง สีหน้ากลับมาเป็นผู้ไร้อารมณ์ใดๆ เช่นเคย“ถูกต้องแล้ว ในทางกลับกัน...ถ้าแคว้นจ้าวอยู่ในฐานะเดียวกับแคว้นเป่ยก็คงจะเลือกลงมือเช่นนี้เหมือนกัน” จางหานเฟิ่งคิดเช่นนั้นจริงๆ “พี่ชายบุญธรรมของข้าก็น่าจะเลือกใช้แผนการนี้”“คนผู้นั้นเป็นใคร!” องครักษ์หนิงอดไม่ได้ที่จะถาม“จริงสิ!” นางลืมเรื่องบางอย่างไป เมื่อนึกขึ้นได้จึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาหงส์มองไปที่องครักษ์หนิงตรงๆ และถามน้ำเสียงต่ำ “นักฆ่าจากเผ่าหุยตู...จับตัวได้บ้างหรือไม่ ข้าหวังอย่างยิ่งว่าจะไม่ตายหมด”“ยังเหลือรอดอยู่คน”“ดี!” นางกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในเมื่อทำให้เชวียนอ๋องรอดชีวิตไปได้ ก็ต้องให้เชวียนอ๋องมีพยานและหลักฐานไปถามไถ่หาความยุติธรรมจากฮ่องเต้เชวียนตี้ แล้วนางก็พึมพำออกมาพลางเดินไปที่หน้าต่าง แง้มบานหน้าต่างออกก่อนจะทอดสายตาลงมองไปยังด้านล่าง นางเห็นยวิ๋นเหวินหรงขึ้นนั่งบนอาชา ข้างกายของเขามีองครักษ์อยู่ด้วยผู้หนึ่ง แล้วนางก็รีบหลบเมื่ออีกฝ่ายแหงนหน้าขึ้นมองมา จึงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มแฝงอะไรบางอย่างที่มุมปากนั้น“ย่าห์!”จางหานเฟิ่งย่นหัวคิ้วดุจใบหลิวของนาง นางรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ชอบกล คนผู้นั้นชวนนางไปแคว้นเป่ยเช่นนี้ ช่างกล้าหาญนัก ทั้งที่รู้ว่านางกำลังจะแต่งงานกับจินอ๋องหลงจู๊ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเร่งร้อน ในมือมีม้วนหนังสือภาพม้วนหนึ่งมาด้วย น้ำเสียงที่พูดเต็มไปด้วยความดีใจเพราะได้ข้อมูลสำคัญมาเร็วกว่าที่คาดคิด“พบแล้ว...พบแล้วว่าเป็นใคร”“ใคร” จางหานเฟิ่งหันกลับไปถามหลงจู๊อย่างตื่นตัวและอยากรู้“องค์ชายห้าแห่งแคว้นเป่ย ยวิ๋นเทียนมู่”นางมองไปยังม้วนภาพวาดที่ถูกกางออกบนโต๊ะ หอสุรากุ้ยฮวาเป็นแหล่งรวบรวมข่าวสาร แน่อยู่แล้วว่าต้องมีภาพเหมือนคนสำคัญของแคว้นต่างๆ เผ่าต่างๆ เอาไว้“ใช่ คนผู้นั้นไม่ผิดแน่” นางยิ้มออกมาเมื่อเจอคำตอบที่แน่ชัด“แล้วจะทำอย่างไรต่อไปกันดี” หลงจู๊ถามถึงแผนการขั้นต่อไป“จับตัวให้ได้!” นางยิ้มเอาเรื่อง ดวงตาหงส์คมกริบยิ่ง“จับตัว!” หลงจู๊มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที นั่นหมายความว่าคนของหอสุรากุ้ยฮวาจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเชื้อพระวงศ์ของแคว้นอื่น“ถูกต้องแล้ว แต่ไม่เกี่ยวข้องกับหอสุรากุ้ยฮวาหรอก งานนี้ต้องให้พี่ชายบุญธรรมของข้าจัดการ ข้าถึงได้อยากพบเขาอย่างไรเล่า” จางหานเฟิ่งไม่มีทางยอมกลายเป็นเนื้อเข้าปากเสืออย่างแน่นอน“อ๋อ...ยามนี้ใต้เท้าโอวหยางกำลังอยู่กับองค์ฮ่องเต้”โอวหยางไป๋ถูกโอรสสวรรค์เรียกพบ ในเมื่อจินเยี่ยหยางต้องไปตรวจตรากองทัพก่อนออกเดินทางไปยังชายแดน และหัวหน้าองครักษ์หลวงก็กำลังควบคุมตัวฉีฉินให้ปรุงยาถอนพิษ จึงเหลือเพียงเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้ฉลาดปราดเปรื่องเท่านั้นที่มาพูดคุยปรึกษาด้วยได้จางหานเฟิ่งฟังแล้วพยักหน้า นางนั่งรอไม่ว่าจะใช้เวลานานเท่าไรก็ตาม แล้วนางก็บอกกับหลงจู๊ให้จัดขนมเตรียมเอาไว้ชุดหนึ่ง นางจะเอากลับบ้านไปด้วย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 6 ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

จินหวังเฟย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 6 ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้