นักพรตน้อยสายบู๊หรานหร่าน ลงเขามาหาท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ!

บทที่ 18 มอบยันต์คุ้มครองกาย

"พูดได้ดี ไม่รักษาก็คือไม่รักษา!" ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่เออออห่อหมก

"ท่านปู่ แต่เมื่อก่อนท่านไม่ได้พูดแบบนี้นี่ขอรับ!" สวี่เหยียนบ่นอุบอิบ

"แล้วข้าพูดว่าอย่างไร?" ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ถลึงตาใส่หลานชายอย่างดุดัน

"ท่าน..."

“พอได้แล้ว พอได้แล้ว ในเมื่อเ๽้าก้อนแป้งน้อยไม่รับเ๽้าเป็๲ศิษย์ เ๽้าก็กลับไปสำนึกผิดต่อซะ!" ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่โบกมือไล่อย่างรำคาญใจ "ถ้าคัดกฎตระกูลสวี่ไม่เสร็จ ห้ามโผล่หัวออกมาเด็ดขาด"

สวี่เหยียน "..."

"ท่านปู่ พาข้าไปเยี่ยมท่านน้าเมื่อวานได้ไหมเ๽้าคะ?" หรานหร่านเอ่ยถาม

"ได้ ข้ากำลังจะไปดูอาการนางพอดี" ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ตอบรับอย่างอารมณ์ดี

เดิมทีเขาแทบจะไม่รักษาใครแล้ว แต่แม่นางสวีซานผู้นี้ถือเป็๲ข้อยกเว้น อีกทั้งเพราะความสะเพร่าของสวี่เหยียนเกือบทำให้นางแท้งลูก เขาจึงต้องดูแลนางด้วยตัวเอง

เนื่องจากแม่นางสวีคลอดบุตรอย่างยากลำบาก อีกทั้งร่างกายอ่อนแอ นางจึงยังพักรักษาตัวอยู่ที่หุยชุนถัง ซึ่งเป็๲โรงหมอที่ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่เปิดขึ้น

ทารกน้อยฝาแฝดที่เพิ่งลืมตาดูโลกก็อยู่ที่หุยชุนถังเช่นกัน

หุยชุนถังไม่ใช่โรงหมอเล็ก ๆ แบ่งออกเป็๲สามชั้น ชั้นแรกเป็๲พื้นที่ตรวจรักษาและจ่ายยาสำหรับบุคคลทั่วไป ชั้นสองมีห้องพักฟื้นสำหรับผู้ป่วย ส่วนชั้นสามเป็๲ที่พักของเหล่าหมอ

เวลานี้ แม่นางสวีพักอยู่ที่ชั้นสองของหุยชุนถัง

ด้วยชื่อเสียงอันโด่งดังของท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ ทำให้มีผู้คนหลั่งไหลมาหุยชุนถังเพื่อรักษาและซื้อยาไม่ขาดสาย

ภายในโรงหมอมีหมอประจำอยู่ห้าหกคน

เมื่อท่านหมอผู้เฒ่าสวี่อุ้มหรานหร่านเข้ามา สายตาหลายคู่ต่างจับจ้องมาที่พวกเขา

เห็นดังนั้น ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่จึงกระแอมไอ แล้วชี้ไปที่หรานหร่าน พลางประกาศก้อง "แม่หนูน้อยผู้นี้ชื่อหรานหร่าน เป็๲คนที่ข้าสวี่ซ่งให้การดูแลคุ้มครอง ต่อไปหากผู้ใดในหุยชุนถังกล้ารังแกนาง ก็เท่ากับรังแกข้า ข้าสวี่ซ่งจะไม่ละเว้นมันผู้นั้นเป็๲แน่"

สิ้นคำประกาศ ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ก็อุ้มหรานหร่านเดินตรงขึ้นไปยังชั้นสอง ท่ามกลางความงุนงงของเหล่าผู้คน

"คิกคิก"

หรานหร่านเอื้อมมือไปดึงหนวดเคราของท่านหมอผู้เฒ่าสวี่เล่น พร้อมส่งยิ้มกว้างให้

แม้ท่านปู่จะไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเ๣ื๵๪กับนาง แต่นาง๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความรักความเมตตาที่ท่านปู่มอบให้!

เหมือนกับท่านอาจารย์และพวกศิษย์พี่ไม่มีผิด!

ดีเหลือเกิน!

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง ก็เห็นบ่าวรับใช้ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง จากด้านในแว่วเสียงร้องไห้ของทารกน้อยราวกับลูกแมว และเสียงแม่นมกำลังกล่อมเด็ก

"ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่"

เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา บ่าวรับใช้หน้าประตูก็เอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

"อืม" ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ตอบรับสั้น ๆ ยืดอกมองบ่าวทั้งสอง แล้วยื่นมือไปเคาะประตู

ถังมัวมัวที่อยู่ด้านในได้ยินเสียงจึงรีบมาเปิดประตู เอ่ยอย่างนอบน้อม "ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ มาแล้วหรือเ๽้าคะ?"

"แม่หนูน้อยอยากจะมาเยี่ยมแม่นางสวี ไม่ทราบว่าตอนนี้สะดวกหรือไม่?"

ถังมัวมัวเงยหน้าขึ้นสบตากับใบหน้าจิ้มลิ้มของหรานหร่าน รีบตอบรับทันที "สะดวกเ๽้าค่ะ สะดวก เมื่อครู่ฮูหยินตื่นขึ้นมายังถามถึงผู้มีพระคุณตัวน้อยอยู่เลย เชิญทั้งสองท่านด้านในเ๽้าค่ะ!"

เมื่อเข้ามาในห้อง ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ก็วางหรานหร่านลงบนพื้น

ดวงตากลมโตสุกใสของหรานหร่านกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่แม่นมสองคนที่กำลังอุ้มทารกน้อยในเปล

นางวิ่งต๊อกแต๊กเข้าไปหา เขย่งปลายเท้า ยืดคอชะโงกหน้าไปดูเ๽้าตัวน้อยทั้งสอง

"ตัวเล็กนิดเดียวเอง!"

หรานหร่านจ้องมองทารกน้อยตัวจิ๋วแก้มยุ้ยด้วยความตื่นตาตื่นใจ ยื่นนิ้วป้อม ๆ ไปจิ้มแก้มของทารกน้อยคนหนึ่งเบา ๆ

ทารกน้อยที่เพิ่งจะหลับไปดูเหมือนจะรู้สึกตัว เปลือกตาที่ยังมองเห็นไม่ชัดค่อย ๆ ปรือขึ้น ริมฝีปากสีแดงระเรื่อขยับมุบมิบ

"คิกคิก..."

หรานหร่านรู้สึกสนุก จึงยื่นนิ้วไปจิ้มแก้มทารกน้อยอีกคนหนึ่งบ้าง

"ท่านปู่ พวกเขานุ่มนิ่มจังเลยเ๽้าค่ะ!" หรานหร่านร้องอุทาน

นี่เป็๲ครั้งแรกที่นางได้เห็นเด็กทารกตัวเล็กและนิ่มนวลขนาดนี้

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่เห็นท่าทางน่าเอ็นดูของหรานหร่านก็หัวเราะร่า "ตอนเ๽้าเกิดก็ตัวเท่านี้แหละ นุ่มนิ่มเหมือนก้อนแป้งเลยเชียว"

"แหะ" หรานหร่านหยิกแก้มตัวเองเล่น หัวเราะชอบใจ ในใจคิดว่า มิน่าเล่า ท่านอาจารย์และศิษย์พี่ถึงชอบหยิกแก้มข้านัก

หรานหร่านจ้องมองทารกน้อยทั้งสองครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงเอายันต์คุ้มครองกายออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้แม่นมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยเสียงใส "นี่ของฝากให้น้องสาวเ๽้าค่ะ"

"เอ่อ..."

แม่นมเป็๲คนที่ตระกูลสวีจ้างมา ไม่กล้ารับของจากคนอื่นโดยพลการ จึงรีบหันไปมองถังมัวมัวเพื่อขอความเห็น

ถังมัวมัวรีบเดินเข้ามารับเครื่องรางจากมือหรานหร่านด้วยสองมือ "บ่าวขอขอบคุณผู้มีพระคุณตัวน้อยแทนคุณหนูด้วยเ๽้าค่ะ"

พูดจบ ถังมัวมัวก็สอดเครื่องรางคุ้มภัยของหรานหร่านไว้ในสาบเสื้อของทารกน้อยที่เพิ่งเกิด

เห็นดังนั้น หรานหร่านก็ยิ้มกว้างให้ถังมัวมัว

ถังมัวมัวมองรอยยิ้มของหรานหร่านแล้วก็รู้สึกเอ็นดู ลูบศีรษะนางเบา ๆ ก่อนจะล้วงขนมหวานออกมาจากกระเป๋าส่งให้นางหลายเม็ด

หรานหร่านชอบกินขนมหวานอยู่แล้ว พอเห็นห่อขนมน่ารัก ๆ ก็ยิ้มจนตาหยี รับมาอย่างไม่เกรงใจ "ขอบคุณเ๽้าค่ะ!"

"เด็กคนนี้ มารยาทดีจริงเชียว!"

หรานหร่านเก็บขนมใส่กระเป๋า แล้วเดินตรงไปที่เตียงของแม่นางสวี

"สวัสดีเ๽้าค่ะท่านน้า!"

หรานหร่านทักทายแม่นางสวีอย่างน่ารักน่าเอ็นดู แล้วค่อย ๆ ปีนขึ้นไปนั่งบนเตียง จับมือแม่นางสวีมาวางนิ้วป้อม ๆ ทาบลงบนข้อมือ

แม่นางสวียังไม่ทันตั้งตัว มือก็ตกอยู่ในอุ้งมือน้อย ๆ ของหรานหร่านเสียแล้ว

เมื่อเห็นหรานหร่านทำท่าจับชีพจรให้อย่างคล่องแคล่ว นางก็อดอมยิ้มไม่ได้

ยากจะเชื่อว่าเมื่อวานนี้นางรอดตายมาได้เพราะเด็กหญิงวัยสามสี่ขวบคนนี้

มองดูท่าทางจริงจังของหรานหร่านขณะจับชีพจร แม่นางสวีรู้สึกราวกับตนเองกำลังฝันไป

"หนูเป็๲เทพตัวน้อยหรือ?"

แม่นางสวีเอ่ยถามเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องไปที่หรานหร่านอย่างไม่วางตา

เ๽้าก้อนแป้งน้อยปล่อยมือนางลง ส่งยิ้มหวานหยดจนแก้มบุ๋มเป็๲ลักยิ้ม ราวกับน้ำพุใสสะอาดในหุบเขา

"ไม่ใช่เ๽้าค่ะ ข้าชื่อหรานหร่านเ๽้าค่ะ!" หรานหร่านตอบเสียงเจื้อยแจ้ว แล้วกล่าวต่อ "ท่านน้าอย่าเพิ่งคิดมากนะเ๽้าคะ รักษาตัวให้หายดีสำคัญที่สุดเ๽้าค่ะ!"

ได้ยินดังนั้น แม่นางสวีก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง กวาดสายตามองไปที่เปลเด็กไม่ไกลนัก เอ่ยเสียงอ่อนโยน "เพื่อลูกทั้งสอง ข้าจะอดทนสู้ต่อไป"

ถังมัวมัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินก็อดถอนหายใจไม่ได้

ดวงตากลมโตของหรานหร่านกลอกไปมาอย่างเ๽้าเล่ห์ ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูแม่นางสวีด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ท่านน้าแค่รักษาตัวให้หายดี เร็ว ๆ นี้ก็จะได้เจอคนที่อยากเจอแล้วเ๽้าค่ะ"

เจอคนที่อยากเจอ?

แม่นางสวีสะดุ้งเฮือก เบิกตากว้างมองหรานหร่านอย่างไม่อยากเชื่อ

หรือว่า... หรือว่าเ๽้าก้อนแป้งน้อยตรงหน้านี้จะล่วงรู้ความคิดในใจของนาง?