นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

พวกเด็กๆ ต่างก็ยังไม่ไปไหนจนกว่าจะช่วยกันบรรจุขนมต่างๆมากมายพวกนี้ให้พวกเพื่อนๆเสร็จเสียก่อน

ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย ได้ละมือจากการบรรจุขนมไปแล้วเพื่อไปตรวจดูบริเวณรอบไร่สวนของพวกเรากันต่อแล้ว ส่วนบรรดาแม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้เองก็เตรียมตัวที่จะแปรรูปอาหารกันต่อและทำอาหารสำหรับมือต่อไปอีกด้วย

จึงมีเพียงพวกเด็กๆเท่านั้นที่ยังคงช่วยกันทำหน้าที่บรรจุขนมกันต่อไปแบบไม่รู้จักเบื่อ มีบางที่นั่งพักหยิบขนมเข้าปาก พอหายเมื่อยก็นั่งบรรจุขนมกันต่อแบบนี้ไปเรื่อยๆ

“ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว ทุกๆคนเก่งมากค่ะ”เสาร์น้อย

“เก่งมากค่ะ”พี่สาวโจวหวู่

“แปะ…แปะ….”สองสาวน้อยพากันปรบมือเสียงดัง หลังจากทำภาระกิจกันเสร็จสิ้นเสียที

“เสร็จเรียบร้อยสักทีหนึ่ง”พี่ใหญ่โจวซาน

“ไม่คิดว่าพววกเราจะทำจนเสร็จนะครับ เพราะว่ามันเยอะมากๆเลย”พี่รองโจวซื่อ

“ของที่บรรจุดใส่กล่องใส่โหลให้พวกเพื่อนๆเนี่ยไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่ว่าดูของที่เหลือนี่สิ”พี่ซานเยวี่ย

“จริงครับ มันมากมายขนาดนี้พวกเราจะขนเอาไปเก็บที่ไหนกันล่ะที่นี้”พี่ซื่อเยวี่ย

“ถึงจะแบ่งไปเก็บทั้งสองบ้านก็ยังไม่พออยู่ดีนั่นล่ะ”พี่หว่านช่าง

“พอตอนไม่มีขนมก็อยากมีเยอะแยะ พอมีขนมเยอะแยะกลับมีปัญหาที่ไม่มีที่เก็บ”พี่หว่านหว่าน

“จริงด้วย….เฮ้อ……..”พวกพี่ชาย พากันกังวลว่าจะหาที่เก็บขนมมากมายก่ายกองตรงหน้านี้อย่างไรดี จะเอาวางไว้ข้างนอก็กลัวว่าจะเสียหายได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งพากันกลุ้มและกังวลอย่างหนักกันเลยทีเดียวล่ะ

“พวกพี่ชายลืมอะไรไปแล้วเหรอ เรื่องแค่นี้เองน้องเสาร์น้อยจัดการให้พวกเราได้อยู่แล้วล่ะ จริงไหมน้องเสาร์น้องของพี่สาว”พี่สาวโจวหวู่

“แน่นอนอยู่แล้ว พี่สาวเรื่องแค่นิดหน่อยแค่นี้เอ๊งงงง”เสาร์น้อย กอดอกเชิดหน้าเต็มที่

“จริงด้วย..!!”พวกพี่ชาย หันมามองหน้าน้องเสาร์น้อยตาเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าดีใจตอนได้ขนมกินเสียอีก

“เดี๋ยวพวกเราแค่ไปเลือกรูปแบบห้องที่อยากได้ที่พ่อ น้าชายกับอาเล็กทำทิ้งไว้ให้เสาร์น้อยก่อนว่าพอจะมีแบบอันไหนถูกใจบ้าง ถ้าไม่มีก็ขอให้พ่อทำให้ใหม่”เสาร์น้อย

“งั้นพวกเราไปกันเลยนะน้องสาว”พี่ใหญ่โจวซาน

“ได้เลยพี่ชาย”เสาร์น้อย

“ไปกันเลย”พี่สาวโจวหวู่

พวกเด็กๆ พากันไปดูกล่องเก็บของเล่นส่วนตัวของเสาร์น้อยกับพี่สาวโจวหวู่กันทันที

“มันก็ดูคล้ายๆกันไปหมดเลย”พี่รองโจวซื่อ

“เพียงแต่บางอันมีหน้าต่างเยอะบ้าง น้อยบ้างเท่านั้นเองนะแล้วพวกเราจะเลือกห้องแบบไหนดีล่ะ”พี่ซานเยวี่ย

“เอาอันนี้ดีกว่านะเสาร์น้อยว่า เพราะด้านหน้ามีระเบียงยื่นออกมาแบบนี้เราก็จัดโต๊ะ และเก้าอี้นั่งเอาไว้กินขนมได้เลย”เสาร์น้อย

“พี่สาว ก็ชอบอันนี้เหมือนกัน”พี่สาวโจวหวู่

“พวกพี่ก็ชอบ”พวกพี่ชาย

“ทำขนาดแค่ห้องเล็กๆก็พอมั้ง”พี่ซื่อเยวี่ย

“ไม่พอหรอกพี่ชาย ห้องเล็กๆจะเก็บอะไรได้ล่ะ”เสาร์น้อย

“จริงอย่างที่น้องเสาร์น้อยพูดนะพี่ชาย แค่ขนมที่อยู่ด้านนอกเก็บก็เต็มแล้วนะ ทีนี้มีขนมใหม่ๆมาจะเอาที่วางที่ไหนได้อีกล่ะ”พี่สาวโจวหวู่

“จริงด้วย”พวกพี่ชาย

“พวกเราจะกังวลทำไมกันก็แค่ทำขนาดบ้านหลังเล็กๆที่อยู่กันได้ประมาณ 3-4 คนก็พอแล้วล่ะพี่ชาย และจัดตกแต่งให้เหมือนกับร้านในเมืองด้วย พวกพี่มีความคิดเห็นอย่างไร”เสาร์น้อย

“ตกแต่งแบบร้านในเมือง”พวกพี่ชาย

“ดีๆน้องเสาร์น้อย แบบนี้ไม่เท่ากับว่าพวกเรามีร้านขนมเล็กๆเป็นของตัวเองหรอกเหรอ”พี่ซื่อเยวี่ย

“สุดยอดไปเลยผมก็สนับสนุนน้องสาวล่ะ ตกแต่งแบบร้านขายขนมในเมืองเลย”พี่หว่านหว่าน

“ผมก็ด้วย”พี่หว่านช่าง

“พวกพี่ด้วย”พวกพี่ชาย ต่างก็เห็นด้วยที่จะทำการตกแต่งแบบร้านขายขนมในเมือง

“ทีนี้เวลาเราต้องการกินขนม ก็แค่เดินเข้าไปเลือกหากินเอาเองได้เลย โดยไม่ต้องเสียเงินสักหยวนเดียวเพราะเป็นร้านขายขนมของพวกเรา”เสาร์น้อย

“ร้านขนมของพวกเรา”พี่สาวโจวหวู่

“ร้านขนมพวกเรา”พวกพี่ชาย ก็ช่วยกันประสานเสียงอีกครั้งด้วยความตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมากใครจะคิดว่า พวกเขาจะมีวันนี้ได้ ถึงขนาดจะมีร้านขนมเป็นของตัวเองกันแล้ว

“ทีนี้พวกเราก็มาช่วยกันตกแต่ง วางรูปแบบด้านในร้านกันเถอะ”เสาร์น้อย

“ตกลง”พวกพี่ๆ

เสาร์น้อยกับพวกพี่ๆ ต่างก็นั่งหัวจุ้มกันเพื่อเลือกโต๊ะ เก้าอี้ ชั้นวางต่างๆที่พอมีอยู่ในกล่องของเล่นของพวกน้องสาวกันอย่างสนุกสนาน

เริ่มตั้งแต่หน้าร้านที่จะมีป้ายชื่อร้านขนมด้วย และกระดิ่งติดหน้าประตูเวลาเปิด-ปิดจะได้มีเสียงดัง และมีการวางเคาน์เตอร์คล้ายๆกับที่เก็บเงินแต่เปลี่ยนเป็นโต๊ะสำหรับนั่งกินขนมสบายๆ ชั้นวางขนมแต่ละแบบก็ช่วยกันเลือกว่าจะเอาแบบไหนกันบ้าง แต่ที่แน่ๆมันยังไม่ค่อยถูกใจเสาร์น้อยมากนัก

“เสาร์น้อยว่าพวกเราคงจะต้องให้พ่อ อาเล็ก น้าชายทำชั้นวางของให้เพิ่มเติมแล้วล่ะที่มีอยู่ในนี้ยังไม่พอหรอก และก็ตู้วางอีกด้วย”เสาร์น้อย

“ก็จริงนะน้องเสาร์น้อย เพราะพวกชั้นวางของแบบร้านในเมืองในกล่องของเล่นของพวกเราไม่มีเลย”พี่สาวโจวหวู่

“งั้นเดี๋ยวพวกพี่จะไปเตรียมพวกวัสดุ อุปกรณ์รอพ่อให้เลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา”พี่ใหญ่โจวซาน

“ได้พี่ชาย”เสาร์น้อย

พวกพี่ชายก็พากันออกไปเตรียมข้าวของประกอบตกแต่งร้านขนมกันอย่างคึกคักกันเลย

“เดี๋ยวรอบนี้เสาร์น้อยจะให้พ่อทำของในรูปแบบแปลกๆเอาไว้สำรองใส่ในกล่องใบนี้เพิ่มเติมอีกเยอะๆไปเลยนะ จะได้ไม่ต้องรอพ่อ”เสาร์น้อย

“จริง ส่วนพวกภาชนะอื่นๆไม่ค่อยกังวลเลยเพราะแม้กระทั่งปู่กับตาเองก็ยังช่วยทำให้พวกเราเก็บไว้ในกล่องบ่อยๆ”พี่สาวโจวหวู่

“พวกหมอนพิง เบาะรองนั่งอันเล็กจิ๋วพวกเรายังพอมีอยู่ใช่ไหมพี่สาว”เสาร์น้อย

“เดี๋ยวพี่สาวดูก่อนนะ อือ…มีอยู่เยอะล่ะในนี้ผ้าม่าน ผ้าห่ม ฯลฯ…บลา…บลา….”พี่สาวโจวหวู่ ดูในส่วนของงานฝีมือจากที่เย็บๆอีกด้วย

“พวกเราทาสีตกแต่งให้สดใสเสียหน่อยด้วยดีไหมพี่สาว ร้านขนมพวกเราจะได้มีสีสัน”เสาร์น้อย

“ดีๆน้องสาว สีเหลือง สีแดง สีส้ม…”พี่สาวโจวหวู่

“เอาให้มีครบทุกสีที่พวกเรานึกได้เลยละกัน ต้องหาผลไม้หรือผักป่า ดอกไม้สีต่างๆมาผสมและก็ทาก่อนล่ะพี่สาว”เสาร์น้อย

“ได้ๆ แถวบ้านเรามีเยอะแยะเลย”พี่สาวโจวหวู่

“งั้นเราไปเก็บพวกดอกไม้สีๆก่อนดีกว่า”เสาร์น้อย

สองสาวน้อย พากันออกไปโดยที่ไม่ลืมบอกแม่ของพวกเธอว่าจะไปเก็บดอกไม้ที่พวกเธอเอามาปลูกต้นห้องเย็บผ้านั่นเอง

ดอกไม้ที่เลือกมามีสีแดง มีเหลือง สีม่วง สีเขียว ที่พอจะกลั่นเป็นสีออกมาได้อย่างชัดเจน

สองสาวน้อย พยายามช่วยกันทำสีย้อมจากดอกไม้กันอย่างเต็มที่ เพื่อเตรียมเอาไว้ทากับของประดับตกแต่งภายในร้านขนมของพวกเรา

พวกพี่ชายที่หายกันไปนานนั้นไม่ใช่เพียงแต่จะพากันตระเตรียมวัสดุ อุปกรณ์เพียงเท่านั้น แต่ก็ลองหัดทำชั้นวางของด้วยตนเองเสียด้วยเพราะดูแล้วไม่น่ายากมากมายอะไร หลังจากเป็นลูกมือช่วยพ่อ อาเล็ก น้าชายทำก็เก่งขึ้นเยอะ อันไหนที่ยากจนเกินไปก็รอพวกท่านกลับมาทำให้

ส่วนสองสาวของพวกเราน่ะเหรอก็กำลังพากันทำงานอย่างวุ่นวาย??กันใช่ไหมนะ

“สีดอกไม้พวกนี้สวยมากๆเลยพี่สาว เอาไว้ย้อมกับพวกผ้าม่าน กับผ้าปูโต๊ะ เอาให้ครบทุกสีไปเลย”เสาร์น้อย

“ใช่ๆพี่สาวว่ามันจะต้องสวยแน่ๆเลยนะ”พี่สาวโจวหวู่

“เดี๋ยวเสาร์น้อยไปหยิบพวกผ้ามาให้นะพี่สาวรอแป๊บหนึ่งนะ”เสาร์น้อย

“ได้ๆ”พี่สาวโจวหวู่

เสาร์น้อยวิ่งไปและก็วิ่งกลับมาหาในเวลาอันรวดเร็ว และช่วยกันลองย้อมสีจากผ้าม่าน และผ้าคลุมโต๊ะกันก่อนเลย ทำอย่างละสีอีกด้วย

“เอาสีแดงก่อนเลยละกันนะพี่สาว ดูสิว่ามันจะสดแค่ไหนกัน”เสาร์น้อย

“ตกลง สีแดงก่อนเลย”พี่สาวโจวหวู่

เมื่อเอามือจุ่มลงไปที่ถังจากดอกสีแดงๆ มันก็ได้ผลออกมาดีมากๆเลยผ้าผืนเล็กๆที่แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ เย็บเอาไว้ให้พวกเธอเก็บเอาไว้ใช้นั้นจากสีขาวๆก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

“ครืด….”เมื่อจุ่มแล้วได้สีแดงก็เอากระจากมาวางมาไว้เพื่อนำมาวางตากให้แห้ง และเอามือป้ายเสื้อป้ายกางเกงของตัวเองให้แห้ง เพื่อจะลองสีต่อไป

“มือแห้งแล้วล่ะพี่สาว ต่อไปสีอะไรดีน๊า”เสาร์น้อย

“สีเหลืองนี่เลยเป็นไงน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่

“ได้ๆพี่สาว”เสาร์น้อย

“จ๋อม……..”เสียงมือที่จุ่มลงไปในถังที่ทำสีย้อมจากดอกไม้ ต้นไม้ ผลไม้ที่เกิดสีธรรมชาติ ดังจากต่อเนื่องและส่งเสียงพอใจพูดคุยกันออกมาของสองสาวน้อย

ทางด้านพวกพี่ชายนั้น เมื่อหัดลองทำชั้นวางของกันแล้วก็รีบพากันออกมาเพื่อจะนำชั้นขนาดเล็กจิ๋วเหล่านี้มาอวดน้องสาวกัน แต่สิ่งที่เห็นก็คือ….

“โอ้..!!!เด็กสี…!!”พวกพี่ชาย พากันมองพวกน้องสาวทั้งสองคนอย่างตกใจเป็นอย่างมากพวกเขาทิ้งน้องสาวไว้ตามลำพังไม่นาน??หรือว่านานนะ??

“ทำไมน้องสาวสองคนของเราเป็นเด็กสีสันสะดุดตาไปแล้ว”พี่ใหญ่โจวซาน

“พวกเราทิ้งน้องสาวไว้ตามลำพังนานเกินไปหรือเปล่านี่ครับ”พี่รองโจวซื่อ

“ก็ไม่นานนะแค่…เอิ่ม…แค่….”พี่ซานเยวี่ย ถึงกับนึกไม่ออกเลยว่าพวกเราหายไปนานแค่ไหนกันนะกลับมาอีกทีน้องสาวสองคนถึงได้มีสภาพแบบนี้กันน่ะ

“ดูแล้วพวกเราคงจะหายไปกันนานพอสมควรเลยล่ะฮะ”พี่ซื่อเยวี่ย

“ดูจากปริมาณ และจำนวนสีที่อยู่ บนหัว บนเสื้อผ้า กางเกง…”พี่หว่านช่าง

“แบบนี้ต้องเรียกว่าย้อมตัวเองไปด้วยเลย”พี่หว่านหว่าน

“ใช่ !!!”พวกพี่ชาย

“น้องสาวซนมากๆเลย”พี่ใหญ่โจวซาน

“ใช่!!!”พวกพี่ชาย

พวกพี่ชายทั้งหมดได้แต่ยืนมองแบบนั้นจนทำอะไรไม่ถูก แถมดูแล้วน้องสาวทั้งสองคนสนุกสนานกับการย้อมตัวเองเป็นอย่างมากอีกด้วย!!

ได้แต่มองหน้ากันไปมาว่าจะแก้ปัญหากันอย่างไรดี และใครจะเป็นคนแรกๆที่จะเอ่ยปากพูดกับน้องสาวให้หยุดกันล่ะ??

“แล้วใครจะ….”พี่ใหญ่โจวซาน

“ไม่ใช่ผม…”พวกพี่ชายที่เหลือต่างรีบออกตัวกันอย่างชัดเจนโดยไม่จำเป็นที่จะต้องฟังพี่ใหญ่พูดจนครบประโยคเลยก็สามารถเดาได้เลยว่าจะพูดอะไรออกมา

“เฮ้อ……”สุดท้ายก็ได้แต่ทอดถอนหายใจกันอยู่อย่างนั้นนานพอสมควร ด้วยว่าจะตัดสินใจกันอย่างไรดีที่จะจัดการกับน้องสาวแสนซนทั้งสองคนนี้ให้อยู่หมัด

“อ้าว….เจ้าลูกชาย หลานชายมายืนอออะไรกันตรงนี้ล่ะลูก มองหา หรือมองดูอะไรกันอยู่ล่ะ”พ่อ

“............!!!”พวกพี่ชาย

“จริงสิหลานๆมาทำอะไรกัน โอ้…ของพวกนี้พวกหลานทำกันเองเหรอฝีมือใช้ได้เลยนะ”ปู่ ที่มองในตะกร้าที่พี่ชายถือมามีพวกแบบของเล็กจิ๋วต่างๆ

ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย ก็พากันกลับมาที่บ้านกันแล้วด้วยแต่ว่ายังไม่ทันถึงบริเวณหน้าบ้านหรอกเพราะเจอพวกพี่ชายยืนออกันอยู่จึงได้ทักเรียกก่อน

แต่สุดท้ายก็รู้เหตุผลแล้วว่าทำไมลูกชาย หลานชายของพวกท่านถึงได้มายืนออกกันอยู่ตรงนี้ทั้งหมดเพราะเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสองสาวน้อยที่คุ้นหูกันดีส่งเสียงดังอย่างสนุกสนานเรียกความสนใจพวกท่านได้เป็นอย่างดีจึงหันไปมองตามเสียของสองสาวน้อยและสิ่งที่ได้เห็นก็ต้องทำให้พวกท่านยืนนิ่งกันไปเลย

“ดูมือข้างนี้ของเสาร์น้อยสิพี่สาวสีแดงแป๊ดมากๆเลย ส่วนข้างนี้ก็เหลืองอี๋เลยล่ะ”เสาร์น้อย

“ของพี่สาวข้างนี้ก็สีม่วงกับแดงล่ะ”พี่สาวโจวหวู่

“พวกเราย้อมแขนกับขาเพิ่มกัน”เสาร์น้อย

“เอาสิ เอาสิ นี่แน่ะ”พี่สาวโจวหวู่

“อุ๊ย….พี่สาวแกล้งเสาร์น้อยเหรอ นี่แน่ะ…..”เสาร์น้อย

“ฮ่า….ฮ่า…..”สองสาวน้อย

“.....................!!”ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย และพวกพี่ชายได้แต่มองดูสองสาวน้อยเล่นสีย้อมอย่างเลื่อนลอยไปแล้ว อยากจะเข้าไปดูก็ไม่กล้าเพราะเห็นว่าสองสาวน้อยดูมีความสุขมากเหลือเกิน จึงต้องกลืนคำพูดลงไปกัน

แต่จู่ๆที่ทำให้ทุกๆคนต้องถึงกับขนลุกกันซู่ขึ้นมาทันทีทันใดเลย ก็คือเสียงของ…..

“หลูโจวลิ่ว(เสาร์น้อย) หลูโจวหวู่ พวกลูกทำอะไรกัน..”แม่

ทุกอย่างเงียบกริบขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่ออย่างเต็มยศจากแม่ของพวกเธอ

“ชะอุ้ย…!!ตายแน่ๆ…”สองสาวน้อย หยุดมือสาดน้ำใส่กันทันทีและค่อยๆหันไปมองตามเสียประกาศิตที่ดังมาจากทางด้านหลังอย่างช้าๆ ดั่งภาพสโลโมชั่น

“แม่คะแฮะ…แฮะ…..”เสาร์น้อย

“เอ่อคือว่า…..พวกเรา”พี่สาวโจวหวู่

“คือว่าพวกเรากำลังรอพ่อ อาเล็ก น้าชายกับพวกพี่ชายอยู่ค่ะ”เสาร์น้อย

“..........!!”พ่อ อาเล็ก น้าชายกับพวกพี่ชาย ผู้ที่โดนพาดพิงถึงกับสะดุ้งตัวโยนกันไปเลยทีเดียวที่จู่ๆสองสาวน้อยของบ้านดันเอ่ยถึงพวกเขาขึ้นมา

“งั้นเหรอคะ???เลยหาวิธีรอแบบนี้??”แม่

“ก็ใช่ค่ะแม่ แต่แม่ดูสิคะปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย กับพวกพี่ชาย ก็ยืนอยู่นี่ด้วยไม่เห็นจะว่าอะไรเสาร์น้อยกับพี่สาวเลย”เสาร์น้อย

“ชะอุ้ย…!!”ปู่ ตา

“..........!!”พ่อ อาเล็ก น้าชายกับพวกพี่ชาย