Oh baby! แม่จ๋าหนูอยากเกิดแล้ว

17.07 น.ตื๊ด..ตื๊ด..ตื๊ด..“ฮัลโหล คุณฉันเสร็จงานแล้ว โอเคอยู่ที่รถใช่มั้ย ฉันกำลังลงไป” “ไงคุณ รอนานมั้ย” “ไม่น๊าน ชิ๊วๆ ” “แหมเสียงสูงจังนะ พอดีว่างานเยอะอะ ขอโทษนะคุณ งั้นยกเลิกมั้ย” “หือยกเลิกอะไร” “ก็...งดอาทิตย์หนึ่ง...ยกเลิกมั้ย” “หึๆ อยากก็บอก” “บ้า ใครอยากงั้นไม่ยกเลิกก็ได้นะ ไปส่งฉันที่บ้านด้วย” “อือไม่เอา ยกเลิกๆ แล้วตอนไปนี้คุณก็ต้องไปนอนที่บ้านผมด้วย ผมจะได้นอนกอดคุณทุกคืนเลย” “หืม แล้วคอนโดฉันล่ะไหนจะของใช้ เสื้อผ้าฉันอีก” “ก็ไม่รู้สินะ แต่ยังไงคุณก็ต้องไปอยู่กับผม ตกลงมั้ย” “แต่ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรกับคุณเลยนะ” “เอาเถอะหน่า เราข้ามขั้น ยังไม่ได้เป็นแฟนแต่เป็นผัวเมียก็คือๆ กันนั่นแหละ” “นี่คุณ” พูดจบก็โดนเข้าให้ เธอตีไปที่แขนไคอย่างแรง คนที่รู้จักเธอจะรู้ดีว่าเธอมือหนักแค่ไหน แต่ไคไม่รู้น่ะสิ“โอ๊ยคุณ ตีมาได้เจ็บนะเนี่ย” “คุณฉันขอโทษ มือมันแรงไปหน่อย แหะๆ ” “ไม่ต้องมาแหะๆ เลย อย่างนี้ต้องลงโทษ คืนนี้คุณได้เหนื่อยอีกแน่” “เฮ้อ ขอนอนเอาแรงก่อนละกัน เอ่อคุณไหนๆ ก็ขับรถไปคอนโดฉันเลยละกัน พาไปเอาของก่อนค่อยเข้าบ้าน” “ได้ครับคุณภรรเมีย” “ดีมาก ขอมือหน่อย” พูดจบไคก็ส่งมือให้เธออย่างว่าง่าย และขับรถไปที่บ้านของเจสสิก้าเพื่อไปเอาข้าวของเครื่องใช้ของสาวเจ้าก่อนจะขับรถไปที่บ้านของเขาเอง และ......จัดไปตามระเบียบ 6 พฤศจิกายน 2017 เป็นเวลาสองเดือนกว่าๆ แล้วที่เจสสิก้ากับไคอยู่ด้วยกัน และคิดว่ายังไม่มีใครรู้เรื่องของเขาและเธอ เธอรู้สึกดีกับเขามากขึ้นทุกๆ วัน เรียกว่า รักเลยมั้ย เธอเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่ถ้าเขาขอเธอเป็นแฟนเมื่อไหร่เธอก็ไม่ลังเลที่จะตอบตกลง และเหมือนเคยเธอยังรู้สึกว่ามีคนมองเธออยู่ตลอดโดยเฉพาะตอนที่เธออยู่คนเดียว09.15 น.“เจส ฉันมีอะไรอยากจะถามแกหน่อยอะ” ไอวาเข้ามาหาเจสสิก้าที่ห้องทำงาน “มีอะไรเหรอวา งานมีปัญหาหรือเปล่า” “ไม่ใช่เรื่องงานหรอก” “เอ่อ แล้วเรื่องอะไรเหรอ” “เรื่อง...ไคอ่ะ เอ่อเจสกับไคเดี๋ยวนี้ดูสนิทกันเนอะ วันนั้นเราเห็นพวกเธอไปเดินห้างกันอ่ะ เราเลยกะจะไปทักแต่เธอเดินเข้าโรงหนังไปก่อน” “เอ่อ ก็บังเอิญเจอกันน่ะ ไม่มีอะไรหรอก เราก็สนิทกับทุกคนแหละ คนอยู่บริษัทเดียวกันอ่ะเนอะ” เจสสิก้าเลี่ยงที่จะตอบ เธอยังไม่อยากบอกใครจนกว่าเธอจะแน่ใจ“งั้นเหรอ อืมถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว” ไอวาเผลอยิ้มบางๆ “วามาถามเราแค่นี้เหรอ” “เอ่อใช่ แค่นี้แหละ เราไปทำงานก่อนนะ” “โอเคๆ ” เจสสิก้ายังงงไม่หาย ไอวาเห็นพวกเธอตอนไหน ไปห้างเหรอเธอไปห้างกับไคมาเมื่อวาน นี่ไอวาเห็นด้วยเหรอ คิดแล้วก็งง ไอวาคงอยากรู้เฉยๆ ล่ะมั้ง คงแปลกใจไม่มีอะไรหรอก12.00 น.“แก วันนี้ไปกินร้านป้ากันป่ะ ฉันคิดถึงฝีมือป้าอ่ะ” “ก็ได้นะแก ไปป่ะลีโอ” “ไปสิครับ เอ่อแล้วไอวาไปไหนล่ะเนี่ย” “เห็นว่านัดที่บ้านไว้อ่ะ น่าจะไปกินข้าวกับที่บ้าน” เจสสิก้าตอบ“อ่อ งั้นเราไปกันเลยนะ” คาร่าพูดจบก็พากันเดินไปที่ร้านป้า ร้านเดิมที่เจสสิก้ากับไคมากินครั้งที่แล้วทั้งสามเข้ามานั่งที่โต๊ะในสุดของร้าน นั่งสักพักป้าแกก็มา เดินยิ้มมาแต่ไกล สงสัยวันนี้จะขายดี“ป้าคะหนูเอาผัดขี้เมาทะเลค่ะ” คาร่าสั่ง“ผมเอาข้าวผัดไก่ป้า ขอเผ็ดๆ นะครับ” “ได้จ้ะ แล้วหนูล่ะลูกเอาอะไร กระเพาะไข่ดาวไม่เผ็ดไม่พริกเหมือนเดิมหรือเปล่า” ป้าหันไปถามเจสสิก้า เธอมาที่ร้านนี้ทีไรก็สั่งแต่เมนูเดิมๆ จนป้าแกจำได้“ค่ะป้า เหมือนเดิมค่ะ” “เอาน้ำอะไรกันลูก” “ลำไย1 น้ำเปล่า 2 ค่ะป้า” “ได้จ้ะ เอ่อแล้ววันนี้พ่อหนุ่มคนนั้นไม่มาด้วยเหรอลูก” ป้าพูดจบแล้วหันมาหาเจสสิก้า“เอ่อ เขาไม่ว่างน่ะป้า” “อ่อจ้ะ งั้นป้าไปทำข้าวให้ก่อนนะ” พูดเสร็จป้าก็เดินไป ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้เจสสิก้ากลางโต๊ะอาหาร“ยัย เจส” คาร่าหันมาถามเจสสิก้าทันที“เจสแกพาใครมา ทำไมพวกฉันไม่รู้เรื่อง” ลีโอเสริม“ไม่มีอะไรหรอกแก” “บอกมาเดี๋ยวนี้นะ” คาร่าจับแขนเจสสิก้าให้มาใกล้ตัว“ใช่ไอ้เจส แกบอกมาเดี๋ยวนี้” ลีโอจับอีกข้าง “โอ๊ยๆ แกฉันเจ็บนะเว้ย ปล่อยย” “อยากให้ปล่อยก็บอกมา” “ใช่ บอกมานะยัยเจส” “เออๆ บอกก็ได้” ทั้งสองปล่อยเจสสิก้า และนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ“เอ่อ..ไค” พูดจบเจสสิก้าก็ก้มหน้าลง เพราะความเขินอาย เพื่อนทั้งสองยังคงอึ่ง “เอ่อ...พวกแกเป็นไรอ่ะ” เจสสิก้าถามหลังจากเห็นทั้งสองนิ่งไป“ฉันๆ อึ้งอยู่ๆ ” คาร่าพูดติดๆ ขัดๆ “อึ้งเหมือนกัน...แก กับ ไค เนี่ยนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่” ลีโอถาม“เอ่อ..ประมาณสองเดือนได้แล้วอ่ะ” “อะไรนะ สองเดือน” ลีโอและคาร่าอุทานพร้อมกัน“อื้อ” “แล้วทำไมแกไม่บอกพวกฉันเลยฮะ ฉันว่าแล้วเชียววันนั้นฉันเห็นแกกับไคจับมือกัน ใช่ม่ะ” คาร่าถามเธอว่าแล้วเชียวว่าต้องมีอะไร เดี๋ยวนี้เจสสิก้ากับไคก็ดูสนิท ไม่ทะเลาะกันเหมือนแต่ก่อน“อ่า ก็เรายังไม่เป็นอะไรกันนี่นา” “อ้าว...แล้ว จั๊กกะดึบ กันยัง” ลีโอถาม“เดี๋ยวนะลีโอจั๊กกะดึบ คือไรว่ะ” คาร่าสงสัย เธอไม่เคยได้ยินคำนี้“ก็แบบ มีอะไรกันรึยังอ่ะ” ลีโอแก้แทบไม่ทัน“ก็...อื้ม” “ว่าไงนะ"ลีโอและคาร่าอุทานพร้อมกันอีกแล้ว“อื้อ ก็มีแล้ว” “ตั้งแต่เมื่อไหร่” “พวกแกจำวันที่เราไปกินเลี้ยงบริษัทได้ป่ะ” “อ่า จำได้” คาร่าตอบ“อย่าบอกนะว่าคืนนั้น” ลีโอถามด้วยความอยากรู้“ก็..ใช่ คืนนั้นแหละ” เจสสิก้าพูดจบลีโอและคาร่าก็อึ้งกันไปอีกรอบ ประจบกับป้าเอาอาหารมาเสิร์ฟพอดี“กินข้าวกันดีกว่าทุกคน จะได้รีบไปทำงาน เอ่อแล้วเรื่องนี้ไม่ต้องไปบอกใครนะ” เจสสิก้ารีบตัดบทก่อนตักข้าวเข้าปาก“อ่า เค” ทั้งสองยังคงอึ้ง หลังจากหมดเวลาอาหารกลางวัน เจสสิก้าก็แยกย้ายจากเพื่อนๆ กลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง นั่งลงบนเก้าอี้สีขาวตัวเก่งของเธอมองกองเอกสารมากมาย เธอต้องเร่งจัดการกับมัน เพราะวันนี้เธอมีหลายอย่างจะต้องทำ เธอจะต้องประชุมกับบอสของเธอเรื่องเพลงใหม่ที่กำลังจะปล่อย เจสสิก้าตั้งใจทำเพลงนี้มาก มันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรักของหนุ่มสาวที่อยู่ในช่วงหลงไหลกัน ทุกอย่างดีไปหมด และเธอตั้งใจจะทำเพลงที่มีเรื่องราวต่อจะเพลงนี้อีก แค่คิดก็ปวดหัวจะแย่ จริงสิวันนี้ไคไม่อยู่ เขาต้องไปร้องเพลงที่ต่างจังหวัดจะกลับอีกทีก็วันพรุ่งนี้ เธอต้องกลับบ้านคนเดียวเหรอเนี่ย ไม่ชินเอาซะเลย “จริงสิกลับไปนอนบ้านดีกว่า คิดถึงพ่อแม่พอดี” พูดจบเจสสิก้าก็ตั้งใจทำงาน รีบประชุมงานแล้วตรงดิ่งไปที่บ้านของเธอ 18.50 น.รถหรูสีขาวเข้าจอดที่ลาน บ้านของเธอจะเรียกว่าใหญ่ก็ไม่เชิงเพราะครอบครัวของเธอก็ไม่ได้ยากจน พ่อของเธอเป็นนักธุรกิจ ส่วนแม่เธอเป็นแม่บ้านคอยอยู่ดูแลบ้านดูแลลูก “อ้าว ยัยเจสหายหน้าหายตาไปเลยลูก” พ่อของเธอถามด้วยความเป็นห่วง “สวัสดีค่ะป๊า คิดถึงป๊าจังเลย ม๊าอยู่ไหนคะ” เจสสิก้าเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อ เธอเรียกพ่อว่าป๊า เรียกแม่ว่าม๊า เพราะครอบครัวของเธอเป็นคนจีน เลยทำให้เจสสิก้าตัวขาวอมชมพู ตาที่หมวยๆ เธอได้จากพ่อนี่แหละ“ม๊าอยู่ในครัว ลูกกินอะไรมาหรือยัง” “ยังเลยป๊า นี่กะจะมากกินข้าวฝีมือม๊าซะหน่อยไม่ได้กินนาน” “ก็เราน่ะไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง ไปอยู่แต่คอนโด ทำงานเพลาๆ ลงบ้างนะลูก ดูสิเนี่ยมัวแต่กิน นอน ทำงาน ไม่ออกกำลังกายเลยสิท่า อวบขึ้นมั้ยเนี่ยยัยเจส” พ่อพูดพร้อมกับจับแขนลูกสาว “ป๊าอ่ะ แซวเจส ก็งานมันต้องทำนี่ค่ะ” “แต่ก็ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะลูก” “ค่ะป๊า รับทราบ” “ยัยเจส มาตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก ม๊าคิดถึงลูกจังเลย” แม่ของเธอเดินออกจากห้องครัวเห็นลูกสาว จึงรีบเข้ามากอด ถึงดวงตาของเธอจะเหมือนพ่อ แต่รูปร่างใบหน้าของเธอเหมือนแม่ยังกับถอดแบบออกมาไม่มีผิด“มาสักพักแล้วม๊า เจสคิดถึงม๊าเหมือนกันค่ะ” “มาๆ ลูกมากินข้าวกัน วันนี้ม๊าทำไข่เจียวของโปรดลูกด้วยนะ” “ไข่เจียว โอ๊ยเจสคิดถึงไข่เจียวของม๊า งั้นเจสไปตัดข้าวให้นะคะ” “จ้า ดีๆ นะลูก” ทั้งสามคนนั่งทานอาหารเย็นบนโต๊ะอาหาร อาหารหลากหลายมากมาย ฝีมือแม่เจสสิก้าไม่ตกเลยยังอร่อยถูกปากเธอเหมือนเดิม“เอ่อลูกวันนี้นอนที่บ้านมั้ย” “นอนม๊า พรุ่งนี้เจสก็กลับ” “ชอบจังเลยอยู่คอนโดเนี่ย นอนที่บ้านเราก็ได้นะลูก เดี๋ยวป๊าไปส่งที่ทำงานก็ได้” “ไม่เป็นไรป๊า อยู่คอนโดก็สะดวกดี เจสจะได้ตื่นสายหน่อยด้วย ฮ่าๆ ” เธอขำกลบเกลื่อน เธอยังไม่อยากบอกพ่อกับแม่ว่าเธอย้ายไปอยู่กับไค ถึงพ่อกับแม่เธอจะไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น แต่ยังไงเธอกับเขาก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าทำงานหนักนะลูก ม๊ากับป๊าเป็นห่วงนะ ว่างๆ ก็กลับมาหาม๊ากับป๊าบ้างนะลูกนะ” “ค่ะม๊า” เวลาอาหารหมดลงเจสสิก้าลาพ่อแม่ขึ้นไปที่ห้องนอนของเธอ และใช่ห้องนอนของเธอเป็นสีขาว ทุกอย่างเป็นสีขาว เธอคิดถึงเตียงนุ่มๆ ของเธอ เธอจึงรีบไปอาบน้ำแล้วนอนลงบนเตียง เธอเหนื่อยมาทั้งวันเพียงแค่เธอหลับตาก็ทำให้เธอนอนหลับสนิท 7 พฤศจิกายน 2017 08.40 น.“แม่จ๋า นิต้าคิดถึงแม่จังเลย พ่อจ๋าไปไหนจ๊ะ ทำไมแม่จ๋านอนคนเดียว แล้วนี่แม่จ๋าอยู่ที่ไหนจ๊ะ ทำไมนิต้าไม่คุ้นเลย แม่จ๋า” เด็กคนนี้น่ะเหรอชื่อนิต้า ตัวเล็กจัง หน้าเหมือนเราด้วย“นิต้าใกล้จะได้เจอแม่แล้วนะจ๊ะ” หื้ม ใกล้จะเจอ“ใกล้จะเจอเหรอ หมายความว่ายังไง เธอคือคนที่จะมาเป็นลูกฉันอย่างนั้นเหรอ” “ใช่จ้ะแม่จ๋า... นิต้าต้องไปแล้วแม่จ๋าดูแลสุขภาพด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวนิต้าไม่แข็งแรง” “อื้ออ” เจสสิก้าตอบไปด้วยความมึนงง สักพักเธอได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น“อื้อ ฝันอะไรวะเนี่ยเจส นิต้าอีกแล้วเหรอ หายไปตั้งนานกลับมาอีกแล้ว เฮ้อฉันเหนื่อยเกินไปอีกแล้วเหรอเนี่ย” เจสสิก้ายังคงคิดว่าที่เธอฝันถึงนิต้าเป็นเพราะเธอเหนื่อยเกินไปจากการทำงาน เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมจะไปทำงาน แต่เธอไม่ลืมที่จะบอกลาพ่อกับแม่ของเธอ เจสสิก้าได้แซนด์วิชที่แม่ของเธอทำรอไว้ให้มาสองชิ้นมากินบนรถระหว่างขับไปที่บริษัท “แก ช่วงนี้ฉันอ้วนขึ้นป่ะ” เจสสิก้าถามคาร่า เธอสังเกตตัวเองหลังจากที่พ่อเธอพูดเมื่อวานเย็น“ก็นิดนึงอ่ะ ทำไมเหรอ” “ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้ฉันอ้วนขึ้นว่ะ” “ไม่หรอกแก คิดมากมีน้ำมีนวลดีออก” “เหรอแก งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ” “เอ่อ เจสฉันมีเรื่องจะคุยกับแกอ่ะ ไว้ตอนกลางวันนะฉันไปทำงานก่อน” คาร่าเรียกเจสสิก้าก่อนจะเข้าห้องทำงาน“อ่าๆ เค” เจสสิก้าพูดจบก็เดินไปที่ห้องทำงานของเธอ วันนี้เธอต้องคิดแนวเพลงใหม่ของเธอและแน่นอน สีขาว 11.40 น. “แกมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอ” เจสสิก้าถามขึ้น ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันคนในบริษัทออกไปหาอะไรกินกันหมด“เรื่องไค” “อ่าๆ มีไร” “คือวันนั้นฉันเห็น...” “เห็นอะไร” “เห็นไอวากับไค” “ไอวากับไค ทำไม” “ฉันเห็นไอวากับไคเข้าไปตรงบันไดหนีไฟ สักพักไอวาก็เดินออกมาร้องไห้ใหญ่เลยแก” “ทำไม...ไคไม่บอกฉัน” เจสสิก้าอึ้งกับคำพูดของคาร่า “มันอาจจะไม่มีอะไรก็ไม่แก” คาร่าพยายามปลอบเพื่อน“ฉันจะไปถามไคให้รู้เรื่อง” “แกใจเย็นๆ นะ” คาร่าพูดตะโกนไปเพราะเจสสิก้าเดินไปแล้ว “ทำไม มันมีอะไร ทำไมไคไม่บอกฉัน ไอวากับไคมีอะไร” เจสสิก้าพึมพำกับตัวเองจนมาถึงห้องทำงานของไค สิ่งที่เธอเห็นมันยิ่งทำให้คำพูดของคาร่าลอยขึ้นมา เธอเห็นไอวากำลังจะออกมาจากห้องของไค ไม่จริง เธอรีบเดินเข้าไปหาไอวา“เจส...” “วาเธอมาทำอะไรในห้องไค” เจสสิก้าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เอ่อ..คือ...” ไอวายังไม่ทันตอบไคก็ออกมาจากห้อง“คุณ.....” ไคชะงักเมื่อเห็นเจสสิก้าอยู่ตรงหน้าเขา“ไค คุณทำอะไร” “เอ่อ..เจสผมอธิบายได้” ไคพูด เจสสิก้าเห็นดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาร้องไห้เหรอ“ใช่เจส วาอธิบายได้นะ วากับไคไม่ได้ทำอะไรแบบที่เจสคิดนะ” ไอวารีบอธิบายพร้อมกับจับมือของเจสสิก้าไว้“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไร ถ้าอยากจะทำอะไรกันก็ไปทำที่อื่น ที่นี่มันคือที่ทำงาน ไม่ใช่ที่ทำรัก เข้าใจไว้ ด้วย” เจสสิก้าพูดกระแทกต่อหน้าคนทั้งสองก่อนวิ่งออกมา น้ำตาที่รินไหลออกมาจากดวงตาของเธอนั้น เขาทำกับเธอได้ลงคอ เธอวิ่งออกมาจากบริษัท เธอเห็นแล้วเธอเห็นคาร่าและลีโอยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนน เธอจะข้ามไปหาพวกเขา เพื่อนแท้ของเธอ แต่แล้วเธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง เจสสิก้าได้ยินเสียงเบรกของรถ ได้ยินเสียงของผู้หญิงเรียกชื่อเธอ ซึ่งน่าจะเป็นคาร่า เธอหมดสติไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter 6

นิยายแนะนำ

Oh baby! แม่จ๋าหนูอยากเกิดแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter 6

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้