ศึกรักเมียลับ ชีคคามิน

หลังจากกล่อมจนลูกชายหลับสนิท

ไอรดาปรับไฟหัวเตียงให้สลัว ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงไหล่

ก่อนจะก้าวออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

ห้องของไอรดาอยู่ถัดไป

ขนาดไม่ใหญ่ แต่เรียบร้อยและอบอุ่นอย่างที่เธอคุ้นเคย

เธอเปิดแล็ปท็อป วางมันลงบนโต๊ะเล็กริมหน้าต่าง

ไฟล์งานแปลถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง

ตัวอักษรเรียงรายบนหน้าจอ

ภาษาอีกฟากหนึ่งของโลก

งานที่เธอทำมานานหลายปี

ก่อนชีวิตจะพาเธอเข้ามาอยู่ในวังแห่งนี้

ปลายนิ้วเคลื่อนไหวอย่างคุ้นชิน

เธอจมอยู่กับงาน

จนลืมเวลาไปชั่วขณะ

กระทั่ง—

เสียงลูกบิดประตูถูกหมุนอย่างแ๶่๥เบา

ไอรดาเงยหน้าขึ้นทันที

ประตูแง้มออกช้า ๆ

ร่างเล็ก ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น เท้าเปล่า ดวงตาแดงช้ำ

มือหนึ่งกำกรอบประตูแน่น

“มามี๊…”

เพียงคำเดียว

หัวใจเธอก็แทบแตกสลาย

ไอรดาลุกพรวด เดินเข้าไปหาในสองก้าว

“เปาเปา…”

เด็กน้อยเดินโซซัดโซเซเข้ามากอดเธอแน่น

ทั้งตัวสั่นน้อย ๆ

“ผมฝันร้าย”

“ผมตื่นมาแล้วไม่เห็นมามี๊…ผมกลัว”

เธอกอดลูกไว้แน่น

ลูบหลังเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“แม่อยู่นี่แล้ว”

“ไม่เป็๲ไรนะ”

เปาเปาซุกหน้าเข้าที่อกเธอ

มือเล็กกำเสื้อแน่นราวกับกลัวว่าจะถูกแยกออกอีก

ไอรดาลังเลเพียงครู่เดียว

ก่อนจะตัดสินใจพาลูกกลับเข้าไปในห้องของเขา

เธอช่วยให้ลูกชายล้มตัวลงนอน

นั่งอยู่ข้างเตียงจนลมหายใจของเด็กน้อยค่อย ๆ สม่ำเสมอ

เปาเปาขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว

มือเล็กยังคงเกาะชายเสื้อเธอไว้

ไอรดาไม่กล้าขยับ

สุดท้ายจึงเอนตัวลงนอนข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง

ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งคู่

ประตูถูกเปิดออกอย่างไร้เสียง

ชีคคามินยืนอยู่ตรงนั้น

เขาคงเห็นแสงไฟในห้องยังไม่ดับ

และรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เท้าพาเขามาหยุดอยู่หน้าประตูโดยไม่รู้ตัว

ภาพตรงหน้าทำให้เขานิ่งงัน

ลูกชายของเขาหลับสนิท

ใบหน้าที่เคยเกร็งและดื้อรั้น ผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ร่างเล็กซุกอยู่ในอ้อมแขนของแม่

เหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่ง

ไม่ใช่องค์ชาย

ไม่ใช่ทายาทของรัฐ

ชีคคามินยืนมองอยู่นาน

ความคิดหลายอย่างไหลวนเงียบ ๆ ในใจ

สุดท้าย เขาเพียงก้าวเข้าไปใกล้

ดึงผ้าห่มขึ้นอีกนิด

คลุมไหล่ของทั้งสองคน

เบามาก

จนไม่มีใครรู้สึกตัว

เขาถอยออกมา

ปิดประตูลงอย่างเงียบงัน

 เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดม่านเข้ามา

ไอรดาลืมตาขึ้นช้า ๆ

สิ่งแรกที่เธอเห็น

คือใบหน้าลูกชายที่ยังหลับสนิท

ลมหายใจสม่ำเสมอ

มือเล็กยังคงเกาะเสื้อเธอไว้ไม่เปลี่ยน

ความทรงจำเมื่อคืนไหลกลับมา

หัวใจเธอหล่นวูบ

“ตายแล้ว…”

เธอรีบลุกขึ้นนั่ง

กวาดตามองรอบห้องอย่างตื่นตระหนก

ไม่มีใครอยู่ มีเพียงความเงียบ

ไอรดาถอนหายใจอย่างโล่งอก 

ดีที่ชีคคามินไม่เห็นเข้า 

ไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ

ไอรดาสะดุ้ง คิดว่าเป็๲ชีคคามิน

“เพคะ?”

ประตูเปิดออกเล็กน้อย

ฟาฮัดโค้งศีรษะ

“ฝ่าพระบาทมีรับสั่งให้เลื่อนการเรียนเช้าออกไปหนึ่งชั่วโมง”

“และ…ให้ท่านพี่เลี้ยงดูแลองค์ชายตามปกติ”

ไอรดานิ่งไป

หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เข้าใจ

“เ๽้าค่ะ…”

เมื่อประตูปิดลง

เธอหันกลับมามองลูกชายอีกครั้ง

เปาเปาขยับตัวเล็กน้อย

ก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ

“มามี๊…”

เขายิ้ม

ยิ้มแบบเด็กที่ได้นอนเต็มอิ่มเป็๲ครั้งแรก

ไอรดายิ้มตอบทั้งน้ำตา

โดยไม่รู้เลยว่า

ในเช้าวันนั้น

กฎของวังได้ถูกขยับออกไปหนึ่งก้าว

เพราะเด็กห้าขวบคนหนึ่ง

และหัวใจของพ่อ

ที่เริ่มยอมรับว่า

ความเข้มงวด

ไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง

◌่