(จบแล้ว) ฉันมีโกดังหยุดเวลา ย้อนอดีตมาเป็นแม่ค้าในยุค80

        หากเธอสามารถสร้างรายได้ด้วยการขนส่งสินค้าโดยโกดังมิตินั่นเธออาจจะสามารถหาเงินเก็บได้มากกว่าการเป็๲แรงงานชั่วคราวไปวันๆ

        เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้นฟางเฉาก็รู้สึกว่ามันเป็๞ไปได้

        หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

        “พักกินข้าวก่อนเถอะ”เสียงของเถ้าแก่ขัดจังหวะความคิดเธอไปชั่วขณะ

        ฟางเฉาตอบรับและวางงานในมือลงชั่วคราวจากนั้นก็เดินไปยังมุมเล็กๆเพื่อพักกินข้าว มื้อเที่ยงวันนี้เป็๲ซาลาเปาสามลูกเช่นเดิมและยังเป็๲ไส้ผักเหมือนเมื่อวาน

        ฟางเฉามองซาลาเปาในห่อด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออกเธอรู้ดีว่าเถ้าแก่เป็๞คนประหยัดถึงขั้นตระหนี่แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่าอย่างน้อยเถ้าแก่ก็ยังใส่ใจพอจะซื้ออาหารกลางวันมาให้

        เด็กสาวหยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำแรกรสชาติไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่ก็พอประทังความหิวได้ เธอกินอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากเสียเวลาจากนั้นก็เก็บอีกลูกหนึ่งที่กินไม่หมดไว้กินหลังเลิกงาน

        ในร้านแห่งนี้เธอต้องทำแทบทุกอย่าง ๻ั้๫แ๻่ยกของไปจนถึงจัดร้านงานที่ใช้พลังงานตลอดทั้งวันทำให้พอถึงเวลาเลิกงาน เธอมักจะหิวจนแทบหมดแรง ดังนั้นจึงต้องเติมท้องก่อนสักเล็กน้อย

        เมื่อหมดวันทำงานเถ้าแก่ก็ชี้ไปยังผลไม้ไม่กี่ลูกที่ถูกแยกไว้ “เอาไปเถอะยังพอกินได้ ไม่งั้นฉันก็คงต้องทิ้งอยู่ดี”

        ฟางเฉายิ้มรับ“ขอบคุณค่ะ เถ้าแก่” แน่นอนว่าเธอย่อมไม่รังเกียจของฟรี

        วันนี้ผลไม้ที่ให้มาน้อยกว่าครั้งก่อนเนื่องจากผลไม้ที่เพิ่งมาส่งเมื่อเช้าอยู่ในสภาพที่ดีเกือบทั้งหมดแต่ฟางเฉาก็พอใจกับสิ่งที่ได้

        เธอเดินออกจากร้านพร้อมถุงผลไม้ในมือวันนี้เด็กสาวไม่ได้แวะที่ไหน เพราะอยากรีบกลับบ้านเพื่อช่วยอาหญิงเตรียมอาหารเย็น

        เมื่อเดินมาถึงบ้านก็พบเซียงฉินกำลังนั่งกอดเข่าชะเง้อมองอยู่ที่หน้าประตูใบหน้าของเด็กชายแสดงความดีใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นพี่สาวกลับมา

        “พี่สาว!”เขาร้องเรียกพร้อมวิ่งเข้ามาหา

        ฟางเฉาอุ้มน้องชายขึ้นมากอด“เซียงฉิน เป็๲เด็กดีใช่ไหมวันนี้?” เธอถามพร้อมลูบหัวเขาเบาๆ

        “ฉินฉินเป็๞เด็กดี”เด็กชายตอบอย่างเชื่อฟัง

        ฟางเฉายิ้มอย่างอ่อนโยน“เก่งมาก เซียงฉินของพี่เป็๲เด็กดีจริงๆ เอาล่ะพวกเราไปช่วยอาหญิงทำกับข้าวกันเถอะ”

        หลินเหมยเดินออกมาจากครัวพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นหลานสาวกลับมา“กลับมาแล้วเหรอเสี่ยวเฉา วันนี้เหนื่อยไหม?”

        “นิดหน่อยค่ะลูกค้าเยอะตลอดทั้งวันเลย” ฟางเฉาตอบก่อนจะเดินเข้าไปช่วยในครัว

        หลินเหมยร้องบอกลูกสาวคนรอง“ลี่ลี่ ไปตามพี่ชายลูกกลับบ้านได้แล้ว บอกเขาว่าอาหารเย็นใกล้เสร็จแล้ว”

        เสียงตอบรับของหรงหยุนลี่ดังแว่วมาจากในห้องก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอรีบเดินออกไป

        ดูเหมือนว่าหรงจื้อคังจะชอบไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนหลังเลิกเรียนมากทันทีที่กลับถึงบ้าน เขามักจะรีบออกไปทุกครั้งมีเพียงวันที่สองพี่น้องมาถึงเท่านั้น ที่เขาไม่ได้ออกไปไหน

        ฟางเฉาเข้าใจว่าเด็กชายอายุ13 จะเริ่มสนใจเ๱ื่๵๹ข้างนอกมากขึ้น ยิ่งเมื่อเ๽้าตัวมีเพื่อนเยอะด้วยแล้ว

        สายตาของเธอเหลือบมองเด็กชายที่นั่งรออยู่ไม่ไกลอย่างหนักใจเล็กน้อย

        เซียงฉินเติบโตมาโดยไม่มีเพื่อนเล่นเลยแม้แต่คนเดียวยิ่งเมื่อเผชิญกับการกดขี่ของป้าใหญ่ ยิ่งทำให้เขาดูขี้ขลาด ไม่กล้าเข้าหาผู้คนแม้ตอนนี้จะเปลี่ยนสภาพแวดล้อมแล้ว แต่ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่รอบๆก็ไม่ชอบสุงสิงกับเขานัก

        หญิงสาวคิดหนักเธอยังไม่รู้ว่าจะช่วยเปลี่ยนสถานการณ์นี้ให้น้องชายได้อย่างไรดี

        หลังจากมื้ออาหารเย็นผ่านไปฟางเฉาก็เดินไปหยิบผลไม้ที่เถ้าแก่ให้มาเพื่อปอกเปลือกและจัดใส่จานเธอตั้งใจจะนำมันมาแบ่งปันกับทุกคน

        เมื่อจานถูกวางลงเด็กๆที่นั่งอยู่รอบโต๊ะหันมามอง

        หรงจิ้งฮวาหยิบชิ้นแอปเปิ้ลขึ้นมากินทันทีโดยไม่พูดอะไรส่วนหลินเซียงฉินที่นั่งข้างพี่สาวมองเธอด้วยสายตาวิบวับ เมื่อฟางเฉาเลือกหยิบชิ้นหนึ่งยื่นให้ด้วยตัวเองเขาก็ยิ้มกว้าง

        หรงเทียนเจี๋ยกับหลินเหมยเพียงแค่มองเด็กๆกินวันนี้ผลมีไม่เยอะ คนตัวโตอย่างพวกเขาจะไม่โลภจนแย่งของว่างกับลูกๆแน่นอน

        ทว่าหรงจื้อคังกลับขมวดคิ้วเมื่อเห็นผลไม้ในจาน“ผลไม้พวกนี้มันดูไม่น่ากินเลยของแบบนี้ทำไมยังต้องเอากลับมาอีก?”

        ฟางเฉาชะงักกับคำพูดนั้นใบหน้าเธอแสดงความไม่สบายใจ “ฉันตัดส่วนที่เสียออกหมดแล้วนะ พวกนี้ยังพอกินได้คงน่าเสียดายถ้าจะทิ้งไปทั้งลูก”

        “พี่ใหญ่พูดถูกมันดูไม่ดีเลย” หรงจิ้งฮวาเสริมด้วยน้ำเสียงเห็นด้วย เธอมองชิ้นที่อยู่ในมืออย่างชั่งใจแต่ก็ยังกินต่อ

        แม้คุณภาพชีวิตของบ้านนี้จะไม่ได้แย่แต่ก็ไม่มีผลไม้ให้ได้กินบ่อยนัก ถึงมันจะดูไม่ดี แต่รสชาติก็ไม่เลวเลย…

        ฟางเฉานั่งนิ่งไปใจเธอรู้สึกหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อย เธอเพียงแค่อยากให้พวกเขากินผลไม้อร่อยๆแต่คำพูดของหรงจื้อคังทำให้เธอรู้สึกเหมือนความตั้งใจของเธอไร้ค่า

        วันนี้ผลไม้มีเพียงไม่กี่ลูกเธอจึงไม่ได้พิถีพิถันเหมือนเมื่อวานที่คัดรอยช้ำออกจนหมด แม้ว่าจะดูไม่สวยงามนักแต่ฟางเฉาก็มั่นใจว่าเนื้อ๱ั๣๵ั๱ยังคงดีและรสชาติไม่ได้แย่เลย

        หลินเหมยที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสีหน้าของฟางเฉาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คังเออร์ อย่าไปพูดแบบนั้นพี่ฟางเฉาตั้งใจเอามาแบ่งให้พวกเรา พวกเราควรขอบคุณเธอสิ”

        หรงจื้อคังบ่นพึมพำในลำคอเขาตอบแบบขอไปที ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะไปโดยไม่ได้แตะผลไม้แม้แต่น้อย

        “เสี่ยวเฉาไม่ต้องสนใจเขาหรอก เด็กผู้ชายกำลังโตก็จะจู้จี้จุกจิกแบบนั้นแหละ”หลินเหมยพูดปลอบใจพร้อมรอยยิ้ม “ผลไม้ที่เธอเอามายังดีอยู่มาก อาเห็นแล้วก็ยังอยากกินเลย”

        ฟางเฉายิ้มบางๆพลางเอ่ยชวน “อาหญิงกินด้วยกันสิคะ”

        หลินเหมยพยักหน้าและหยิบไปชิ้นหนึ่งจากนั้นก็ไปเตรียมตัวอาบน้ำ

        หลินเซียงฉินแทะแอปเปิ้ลชิ้นเล็กๆอยู่ข้างๆเขาเงยมองพี่สาวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสดใส “พี่สาว ฉินฉินชอบกินผลไม้ที่พี่เอามา”

        “งั้นก็กินเยอะๆนะเสี่ยวฉินของพี่จะได้แข็งแรงๆ”

        เด็กชายพยักหน้าอย่างเชื่อฟังฟางเฉามองเขาแล้วรู้สึกอุ่นวาบในใจ

        ในเมื่อลูกพี่ลูกน้องของเธอไม่สนใจของเหลือพวกนี้เธอก็ไม่จำเป็๲ต้องประเคนให้อย่างไม่เลือกหน้าเธอมักจะช่วยเหลือและพยายามมีความสัมพันธ์ที่ดีเพราะตัวเองกับเซียงฉินมาอาศัยอยู่ในบ้านคนอื่นไม่ใช่ว่าเธอไม่มีความภาคภูมิใจในตนเอง

        หลังจากนั้นไม่กี่วันหลินฟางเฉาก็เริ่มคุ้นเคยกับชีวิตประจำวันของเธอ

        ตอนเช้าเธอจะรีบตื่นขึ้นมาเพื่อช่วยหลินเหมยทำอาหารเช้ากินข้าวและไปทำงาน พอตกตอนเย็นก็รีบกลับโดยไม่เถลไถลที่ไหนแม้ชีวิตแบบนี้ดูเหน็ดเหนื่อย แต่เมื่อดูจากทัศนคติของทุกคนที่เป็๲ไปในทางที่ดีเธอก็รู้สึกพอใจ

        อาหารกลางวันยังคงเป็๞ซาลาเปาอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งเถ้าแก่เถียนดูเหมือนจะละอายใจเล็กน้อยดังนั้นจึงมีวันหนึ่งที่เขาจะเต็มใจซื้อบะหมี่มาให้เธอหนึ่งชาม

        บางครั้งที่ร้านยังคงมีผลไม้เหลือแต่ฟางเฉาเลือกที่จะเก็บส่วนใหญ่ไว้ในโกดัง และนำเพียงผลไม้ไม่ลูกกลับบ้าน

        ทุกสุดสัปดาห์ตลาดใหญ่อีกด้านหนึ่งของเมืองก็จะคึกคักมากพลอยทำให้ผู้คนหันไปจับจ่ายที่ฝั่งนั้นกันเยอะ ทำให้ตลาดเล็กหลายแห่งโดยรอบรายได้ลดลงกว่าครึ่งพวกเขาจึงกำหนดให้เป็๞วันปิดร้านไปโดยปริยายดังนั้นฟางเฉาจึงไม่ต้องไปทำงานเพราะร้านปิด

        “เสี่ยวเฉาวันนี้พวกเราจะกลับไปเยี่ยมบ้านอาเขย พวกเธอสองคนอยู่ที่บ้านทำอาหารมื้อกลางวันกินกันเองได้เลย ไม่ต้องรอพวกเรานะ” หลินเหมยพูดบอก

        “เข้าใจแล้วค่ะอาหญิง”

        หลินเหมยดูพอใจเมื่อเห็นหลานสาวที่ประพฤติตัวดีของเธอแต่ชั่วขณะ สีหน้าก็หม่นหมองลงเล็กน้อย

        เธอรู้ดีว่าเมื่อกลับไปที่บ้านของหรงเทียนเจี๋ยในครั้งนี้แม่สามีของเธอคงจะต้องบ่นเ๹ื่๪๫ที่หลาน ๆ มาอาศัยอยู่ด้วยอีกแน่เพียงแค่คิดถึงคำพูดเ๮๧่า๞ั้๞ หลินเหมยก็รู้สึกไม่อยากไปเสียแล้ว...