บทที่ 17 ข้ามีค่าตัวนะขอรับ
ดวงอาทิตย์ลับลาขอบฟ้าจิ้นหยางอาบน้ำล้างกายเลือกเสื้อผ้าที่มีเพียงไม่กี่ชุดตัวดูดีที่สุดสวมใส่ก่อนจะเดินทางไปที่เรือนของท่านเมืองหลังจากที่กินอาหารเย็นพร้อมท่านแม่เสร็จสิ้น ก่อนจะเดินออกจากเรือนจิ้นหยางเดินเข้ามาจับมือหญิงชราที่นั่งอยู่บนเตียงกำลังจะเย็บเศษผ้าเพื่อนำมาสวมใส่จนจิ้นหยางสะท้านใจ แม้กระทั่งเสื้อผ้าชุดใหม่ท่านแม่ยังไม่มีเงินซื้อ
“ท่านแม่ข้าจะไปทำงานแล้ว ท่านแม่พักผ่อนเถิดนะขอรับ ส่วนผ้านี้เอาไว้รุ่งสางค่อยทำ ดวงตาของท่านแม่เริ่มพร่ามัวจะถูกเข็มตำมือเอาได้ ข้าสัญญานะขอรับหากข้าพอเก็บเงินได้จะซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ท่านได้สวมใส่ จะได้ไม่ต้องคอยเย็บเศษผ้าพวกนี้มาสวมใส่อีก”
“จิ้นหยางเ้าอย่าสิ้นเปลืองเลยชีวิตของข้านั้นอีกไม่นานก็คงโรยรา เสื้อผ้าเป็เพียงของนอกกายที่ห่อหุ้มเราไว้เท่านั้นข้ามิได้ยึดติด ไม่ต้องเป็ห่วงข้าออกเดินทางไปทำหน้าที่ของเ้าเถิดหากไปช้ากว่านี้จะมองไม่เห็นทางเอาได้”
“ขอรับท่านแม่” จิ้นหยางโอบกอดท่านแม่อย่างทราบซึ้งการถูกรักและเป็ห่วงเป็เื่ที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน หลังจากนั้นเขาได้เดินออกมาจากเรือนปิดประตูให้ท่านแม่ครั้นนั้นเสียงของฝีเท้าม้าได้ดังเข้ามาใกล้ ๆ จิ้นหยางชะเง้อมองก่อนจะพบว่าเป็หลวนเหยาคนคอยติดตามของอวิ้นหลี่ว์ควบม้ามาหาตนที่เรือน
“เ้าคงกำลังจะไปที่เรือนท่านเ้าเมืองใช่หรือไม่?”
“ใช่รอรับ ...แล้วท่านมาที่นี่ทำไมหรือขอรับ”
“ท่านเ้าเมืองให้ข้ามารับเ้านะสิ ขึ้นมา” จิ้นหยางมองซ้ายขวามีเพียงม้าตัวเดียวที่เขานำมาคงไม่คิดจะให้เขาขึ้นม้าตัวเดียวกับตนหรอกกระมั่ง
“จะให้ข้าขึ้นม้าตัวเดียวกับท่านอย่างนั้นหรือขอรับ”
“จะเป็ไรไป อีกอย่างข้าชอบสตรีเ้าไม่ต้องเป็กังวล” เมื่อสิ้นคำพูดของหลวนเหยาจิ้นหยางก้มหน้าลงนี่เขาดูออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ? ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปนั่งด้านหลังของหลวนเหยาตามค่ำสั่ง ไม่นานนักทั้งสองก็ได้มาถึงเรือนท่านเ้าเมือง หลวนเหยาสั่งให้จิ้นหยางลงจากหลังม้าเพราะเขามีเื่ที่จะต้อง
ไปทำจึงให้จิ้นหยางเดินเข้าไปหาท่านเ้าเมืองที่ห้องนอนของเขา ตามสาวใช้ในเรือนไป
“เฮ้อ! หัวใจจะวายไม่คิดเลยว่านั่งม้าจะน่ากลัวขนาดนี้คนอะไรควบม้าเร็วไม่คิดถึงคนที่นั่งมาด้วยเลย” จิ้นหยางใช้มือลูบอกของตนเบา ๆ หายใจเข้าออกเต็มปอดเมื่อลงจากหลังม้าเพราะเมื่อครู่ระหว่างทางมาที่นี่หลวนเหยาควบม้าด้วยความรวดเร็ว จนทำให้คนที่นั่งด้านหลังเกร็งจนแทบไม่กล้าจะหายใจ
ภายในห้องนอนกลิ่นธูปหอมโชยทั่วห้องเพิ่มกลิ่นให้ชวนผ่อนคลาย อวิ้นหลี่ว์นั่งเฝ้าคอยจิ้นหยางอยู่บนเตียงหนานุ่มอย่างใจจดใจจ่อยามแรกเขาจะออกไปรับจิ้นหยางด้วยตนเอง หากจะให้เขาเดินทางมาเองคงช้าเพราะว่าอวิ้นหลี่ว์อยากจะพบจิ้นหยางใจแทบขาด
ครั้นประตูถูกเปิดเข้ามาโดยสาวใช้เขาเงยหน้ามองไปยังประตูเห็นจิ้นหยางเดินเข้ามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ หัวใจของอวิ้นหลี่ว์เต้นตึกตักขึ้นมาอีกครั้งรีบชักสีหน้าให้หน้าเกรงขามเกรงว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะมองออกว่าตนคลั่งเขามากขนาดไหน
"มาแล้วหรือมานั่งตรงนี้สิ"เขาชี้นิ้วให้จิ้นหยางเดินมานั่งข้าง ๆ ตนก่อนจะหันไปแจ้งให้สาวรับใช้ปิดประตูและไม่ให้ผู้ใดมารบกวนอีกจนกลัวท้องฟ้าจะสว่าง
"ส่วนเ้าปิดประตูให้ข้าและอย่าให้ผู้ใดมารบกวนจนกว่าจะถึงรุ่ง สางของวันพรุ่งนี้"
"เ้าค่ะท่านเ้าเมือง"
หลังจากนั้นสาวใช้ได้ปิดประตูและเดินออกจากที่ตรงนั้นไปในเมื่ออวิ้นหลี่ว์ได้ยินแล้วจึงกระชากตัวของจิ้นหยางให้ขยับกายมาหาเขามากกว่าเดิม
"อุ๊ย! ท่านเ้าเมืองอย่าทำอย่างนี้นะขอรับเมื่อครู่สาวใช้พึ่งเดินไปได้ไม่ไกลมันไม่ดีนะขอรับ" จิ้นหยางใใบหน้าเปลี่ยนสีรีบเอ่ยบอกเพราะคิดว่าท่านเ้าเมืองจะจับตนกิน
“ทำไมต้องกลัวเพียงแค่สาวใช้เล่าไม่มีผู้ใดกล้านำเื่ของผู้เป็นายไปพูดที่อื่นหรอกนะ หรือแม้ว่าข้าได้ยินจากปากสาวใช้นางใดข้าจะตัดลิ้นพวกนางเอง เ้าล้างกายมาตามที่ข้าบอกแล้วสินะกลิ่นกายของเ้าช่างหอมยั่วยวนข้าเหลือเกิน” อวิ้นหลี่ว์โอบกอดจิ้นหยางจากด้านหลังฝังจมูกลงซอกคอซุกไซ้อย่างเคลิบเคลิ้มทำให้จิ้นหยางวูบวาบขนลุกซู่
“อื้อ ..ท่านเ้าเมืองอย่าพึ่งใจร้อนสิขอรับ ก่อนที่ข้าจะปรนนิบัติท่าน ข้ามีเื่จะเจรจาทำข้อตกลงกับท่านก่อนขอรับ” เ้าเมืองหลี่ว์เงยหน้าขึ้นมาถอดหายใจเฮือกใหญ่อย่างหงุดหงิดใจก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา มือหนาลูบไล้ร่างกายของจิ้นหยางอย่างยั่วยวน
“ข้อตกลงอะไรของเ้า ไม่รู้หรือว่ายามนี้ข้าไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากกายของเ้ายามนี้ เื่อื่นไว้ทีหลังได้หรือไม่?” จิ้นหยางสะบัดกายหันขวับกลับมาหาอวิ้นหลี่ว์เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่ได้ขอรับ! เราต้องทำข้อตกลงกันเสียก่อน ข้อตกลงของข้าคือคืนใดที่ข้ามาปรนนิบัติท่านท่านจะต้องลดหนี้ให้ข้าคืนละห้าสิบอีแป๊ะ จนกว่าจะครบจำนวนเงินที่ท่านยอมใช้หนี้ให้ข้าเมื่อถึงเมื่อนั้นท่านจะต้องยอมตกลงว่าจะยอมปล่อยข้าไปเมื่อเพราะข้าได้ใช้ร่างกายจ่ายหนี้ให้ท่านแล้ว แต่หากว่าท่านไม่สนใจเื่ที่ข้าเอ่ยมา ข้าเองก็จะไม่ขอมาปรนนิบัติท่านและจะไปหาเงินมาใช้หนี้ท่านอย่างกับใต้เท้ามู่ขอรับ” อวิ้นหลี่ว์มองคนตรงหน้าถึงกับส่ายหัวไปมา เป็ครั้งแรกที่เขาพึ่งเคยจะได้ยินเื่การต่อลอง หากเป็ผู้อื่นคงยอมไม่กล้าเอ่ยอันใด นับว่าจิ้นหยางผู้นี้มีความฉลาดอยู่พอตัว
“เ้าจะบอกว่าทุกครั้งที่ข้า้าเ้าจะต้องหักหนี้ทุกครั้งอย่างนั้นหรือ? อื้ม...เช่นนั้นก็ดีแต่มันจะไม่เหมือนว่าเ้าขายตัวให้ข้าหรือ”
“ทำไมล่ะขอรับ เท่าที่ท่านทำกับข้าเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากหญิงคณิกาสักนิด”
“ก็ได้ตกลงตามที่เ้าพูดมา เช่นนั้นก็นอนลงเถิดถึงเวลาของข้าแล้ว”
“เดี๋ยวสิขอรับ ต้องมีหนังสือสัญญาด้วยเพราะครั้งก่อนที่ท่านแม่ติดหนี้ใต้เท้ามู่ถูกโกงเพราะไม่รู้หนังสือและไม่เคยทำสัญญาแต่ข้าไม่ใช่ขอรับ ข้า้าหนังสือก่อนถึงจะยอมนอน”
“เฮ้อ! เ้าเด็กคนนี้ทำไมเื่มากเช่นนี้นะ ข้าบอกให้นอนก่อนแล้ววันรุ่งขึ้นข้าจะทำหนังสือให้แก่เ้าพอใจหรือยัง” อวิ้นหลี่ว์กอดรัดร่างกายของจิ้นหยางให้นอนลงเคียงข้างตนก่อนจะโอบกอดร่างใหญ่ไว้ในอ้อมอกของตนทำให้จิ้นหยางแปลกใจ ทำไมจู่ ๆ เขาไม่เห็นจะทำอย่างที่กล่าวมา แถมยังนอนแน่นิ่งเช่นนี้คงคิดจะลองใจเขาอย่างนั้นหรือ?
‘คิดจะลองใจฉันหรือไง ได้อย่างไรเื่ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ในเมื่อเป็หนี้ก็ต้องใช้ยิ่งทำยิ่งหมดหนี้เร็ว เพื่อความอยู่รอดฉันจะสนองคุณเองท่านเ้าเมืองหลี่ว์’ จิ้นหยางครุ่นคิดในใจก่อนจะใช้มือแตะลงที่อกแกร่งไล่ลงไปเรื่อย ๆ ลงเกือบถึงกร้ามหน้าท้องแต่แล้วจู่ ๆ อวิ้นหลี่ว์ได้คว้ามือของเขาเอาไว้เสียก่อน
“ไม่ได้... วันนี้ข้ายังไม่้าเ้า ข้าเพียงอยากให้เ้ามานอนเคียงข้างข้าเท่านั้นอีกอย่างร่างกายของเ้าได้รับาเ็มาข้าไม่อยากให้มันช้ำระบมไปมากกว่านี้เอาไว้หายดี แล้วเ้าค่อยปรนนิบัติข้า”
“อะไรกันขอรับ... เช่นนั้นวันนี้ข้าก็มาเสียเที่ยวนะสิ หรือว่าท่านเ้าเมืองหลี่ว์กลัวว่าข้าจะใช้หนี้หมดเร็วถึงได้ไม่ให้ข้าปรนนิบัติกัน หากรู้เช่นนี้วันนี้ข้าไม่มาที่นี่หรอกขอรับ เรือนของข้าเองก็มีที่นอนเช่นเดียวกับที่นี่นอนที่ใดก็เหมือนกัน” ที่จิ้นหยางเอ่ยมามิได้หมายความว่าเขา้าแต่แล้วจู่ ๆ ดวงตาของจิ้นหยางก็เบิกโพลง
“อะ...เอ่อที่ข้าเอ่ยมาเช่นนี้มิได้หมายความว่าข้า้าร่างกายของท่านนะขอรับ เพียงแต่ข้าแค่คิดว่าข้ามาเสียเวลาแถมหนี้ยังเท่าเดิมขอรับ แฮะ ๆ” จิ้นหยางยกมือขึ้นโบกไปมาบนอากาศก่อนจะหัวเราะแค่น ๆ ออกมา
2K
