มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เมื่อถูกซ่างกวนหยานล้อ ทั้งฉินเฉาและหลิวชางอาย พวกเขาคิดว่าปากเธอช่างสามารถพูดได้ทุกอย่าง

ทั้งสองคนอึดอัด และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันสักพัก

“โอ้ ใช่....” หลิวชางจู่ๆ ก็พูดขึ้น “ไม่ใช่นายบอกว่า นายมีคำถามจะถามฉันหรอกเหรอ?”

ฉินเฉาสะดุ้ง และส่องไปที่หน้าอกหลิวชาง แน่นอน มันไม่เล็ก จากสายตา พวกมันต้อง C แน่นอน เธอสมกับเป็นพนักงานต้อนรับสายการบินจริงๆ ขนาดของมันเป็นของชั้นยอด

ฉินเฉากลืนน้ำลาย และเขาไม่กล้าพูดคำพูดที่ติดอยู่ริมฝีปากเขา หลิวชางเหมือนจะเป็นสาวงามที่ไม่ปล่อยเรื่องจุกจิกไป รวมกับซ่างกวนหยานที่ป่าเถื่อนและดุร้ายข้างๆ เธอ ถ้าเขาทำให้สองคนนี้โกรธ เขาไม่ต้องหวังว่าจะเดินออกไปได้อย่างมีชีวิตเลย

“สุดหล่อ นายมีอะไรอยากถามเหรอ?” ตาของซ่างกวนหยานเบิกขึ้น “ดี ดี ขณะที่ฉันไม่อยู่ พวกเธอสองคนได้แอบคบกันแล้ว!”

“แอบคบอะไรกัน! ยัยผู้หญิงปากเสีย!” หลิวชางขมวดคิ้ว “ซ่างกวนหยาน หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว! ถ้าเธอพูดพล่อยๆ อีกล่ะก็ ฉันจะโกรธแล้วนะ!”

“ได้ ได้ ไม่ได้แอบคบกัน แต่พบกันอย่างโรแมนติก นี่โอเค ถูกมั้ย!” ซ่างกวนหยานแสยะยิ้ม สำหรับเรื่องที่เพื่อนเธอขู่ เธอไม่สนใจ

“สุดหล่อ นายจะถามอะไรเหรอ? หรือว่าอยากจะถามว่าชางชางมีเวลามั้ย และจากนั้นก็ชวนเธอไปกินข้าวถูกมั้ย?” ซ่างกวนหยางถามพร้อมรอยยิ้ม “พวกผู้ชายมักจะถามคำถามโง่ๆ เพื่อตกสาวสวย สุดหล่อ ชางชางของเรามีความใฝ่ฝันสูง และนายต้องไม่จีบเธอด้วยคำถามเด็กๆ พวกนั้นนะ”

“หยานหยาน...” หลิวชางหมดคำจะพูดกับเพื่อนของเธอ “หยุดกระดกลิ้นของเธอไปทั่วได้แล้ว ไม่รู้เหรอว่าคนในสนามบินเรียกเธอว่าซ่างกวนลิ้นหลวมกันหมด!”

“ใครลิ้นหลวมกัน! ใครลิ้นหลวมกัน!” ซ่างกวนหยาน เมื่อได้ยินคำนี้ ก็ปล่อยความโกรธออกมา “ชางชาง เธอก็กล้าเรียกฉันแบบนั้นเหรอ! เชื่อมั้ย เชื่อมั้ย ฉันจะบอกเรื่องของเธอกับสตีเฟ่น!”

“อ๊า! อย่าพูดมันนะ!” เมื่อหลิวชางได้ยินชื่อนี้ จู่ๆ ก็ตระหนก “หยานหยาน ถ้าเธอกล้าพูดเหลวไหลล่ะก็ ฉันจะสู้กับเธอ!”

“ฮึ ดูเธอสิ แค่พูดชื่อสตีเฟ่นแค่ครั้งเดียว ก็โกรธขนาดนี้แล้ว ดูหน้าแดงๆ ของเธอสิ” ซ่างกวนหยานผู้จับจุดอ่อนของหลิวชางไว้ พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“แฮ่ม...” ฉินเฉาไอออกมา และพูดด้วยความอายว่า “คือ...ผมยังไม่ได้ถามคำถามเลย...”

“เร็วสิ!” หลิวชางพูดอย่างเย็นชา และก้มลงมองนาฬิกา “ฉันรีบ”

ฉินเฉาแอบคิดว่า ‘มาเล่นสวนสนุก มีอะไรต้องรีบกัน? ย่ามันเถอะ! ไม่ใช่แค่คำถามหรอกเหรอ!’

“บอกไว้ก่อนนะ นายไม่สามารถชวนเธอไปเดทได้ รู้ใช่มั้ย!” ซ่านกวนหยานล้ออีกครั้ง “แต่นายสามารถถามฉันแทนได้ ฉันเปิดเผยมากกว่าชางชางเยอะ!”

“แฮ่ม...” เมื่อได้ยินอย่างนี้ ฉินเฉาไอออกมา คิดว่า ‘ซ่างกวนหยานคนนี้ แข็งแกร่งไปแล้ว ใครจะอยากมีแฟนอย่างนี้กัน? ไม่ใช่ว่าเขาต้องสวมหมวกเขียวทุกวันหรอกเหรอ?’

(สวมหมวกเขียว = สวมเขา)

“ผมแค่อยากจะถาม หลิว...หลิวชาง ใช่มั้ย?” ฉินเฉาทำใจแข็ง หลังจากหันกลับไปมองกลุ่มนักเรียนไร้ยางอายพวกนั้นที่กำลังมองฉากนี้จากข้างหลังเขา เขากัดฟัน และในที่สุดก็พูดออกมา “คุณใส่บราคัพอะไร...?”

บรรยากาศจู่ๆ ก็เย็นลง หลิวชางแข็งไปเลย และแม้แต่ซ่างกวนหยาน ก็ทำได้แค่ปิดปากตัวเอง พูดไม่ออก

คำนี้ จากฉินเฉาทรงพลังเกินไปแล้ว ทำให้ทั้งสองคนกลายเป็นหินได้

“หา!” หลิวชางทันใดนั้นก็ตื่นขึ้น และยื่นมือออกมา ต้องการตบหน้าฉินเฉา

แต่ฉินเฉาจะปล่อยให้เธอตบหน้าเขาได้ยังไง? ด้วยการเอียงหน้าไปข้างๆ ง่ายๆ เขาก็หลบมือเธอพ้น

“คนสวย แค่คำถามเท่านั้นเอง ไม่ต้องลงมือลงไม้ก็ได้”

“หยาบคาย!” หลิวชางสั่นไปด้วยความโกรธ หันกลับไป และเตรียมเดินหนี

“สุดหล่อ คำถามของนายทรงพลังจริงๆ ...” ซ่างกวนหยานยกนิ้วโป้งให้ฉินเฉา “ชางชางคัพ C แต่เธอไม่ใหญ่เท่าฉัน ฉัน C+!”

ขณะที่พูด ซ่างกวนหยานก็ส่งท่าทางเจ้าชู้ให้ฉินเฉา และทิ้งเสียงหัวเราะที่ราวกับกระดิ่งเงินไว้ แล้วไล่ตามเพื่อนเธอไป

“เป็นอะไรไป สองสาวสวยนั่นทำนายน้ำลายไหลเลยเหรอ?”

ฉินเฉาไม่รู้ว่าเหลียวชาชามาอยู่ข้างๆ เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มภูมิใจบนใบหน้า “บอกฉันสิ นายชอบคนไหนที่สุด? ฉันจะสนับสนุนนายเอง นายสามารถไล่ตามเธอไปได้! ฉันได้ยินมาว่าคนรวยชอบดูแลพวกพนักงานต้อนรับสายการบิน นายก็อยากได้อีกคนเหรอ?”

“ชาชา เหลวไหล!” หยูลู่เข้ามาและลูบหัวเหลียวชาชา “เธอยังเป็นเด็กอยู่ อย่าพูดอย่างนี้อีก”

“ฮิฮิ...” เหลียวชาชายิ้มอย่างใจร้าย เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉินเฉาทำให้ตัวเองดูโง่ เธอก็มีความสุขที่จะดูมัน

“จริงๆ แล้ว ฉันไม่สนใจจะเป็นพ่อน้ำตาลหวานของพนักงานต้อนรับสายการบิน” ฉินเฉาจู่ๆ ก็หันกลับมาและพูดอย่างจริงจัง “ฉันสนใจที่จะเก็บสาวมัธยมมากกว่า ชาชาน้อย จะเป็นไรมั้ยถ้าฉันขอเก็บเธอ?”

“ไปตายซะ!” เหลียวชาชาโมโห “นายไม่มีปัญญาหรอก!”

“โอ้ จริงเหรอ?” ฉินเฉาย่อเอวลง จับไหล่เหลียวชาชา และพูดตรงหน้าเธอ “งั้นบอกฉัน เธอต้องการเงินเท่าไหร่ ฉันถึงจะเก็บเธอได้?”

“อย่างน้อย...” หน้าของสาวน้อยใกล้กับฉินเฉาอย่างมาก ทำให้ค่อนข้างหายใจลำบาก พร้อมกับหน้าแดง เธอกระซิบว่า “อย่างน้อยพันล้าน....”

สาวน้อยคิดในใจว่า ‘ถ้านายอยากจะแต่งกับฉันจริงๆละก็ นายไม่จำเป็นต้องจ่าย ฉันมีเงิน และฉันจะสนับสนุนนายเอง...ตราบเท่าที่นายดูแล และปกป้องฉัน...’

“พอ!” ใครจะรู้ฉินเฉายอดนักรัก จู่ๆ ก็ยืนขึ้นและยกยิ้ม “พันล้าน ใครจะไปอยากได้เธอ ผู้หญิงหน้าอกเล็ก แถมยังอารมณ์ร้ายอีก! ถ้าฉันมีเงิน ฉันไปเอาอู๋ซิ่นดีกว่า! ดูสิ อู๋ซิ่นทั้งอ่อนหวาน น่ารัก แถมรูปร่างดีอีกต่างหาก ชิชิ...”

“ฉินเฉานายไปตายซะ!” เหลียวชาชายกมือที่กำลังถือน้ำผลไม้อยู่ และขว้างมันใส่ฉินเฉา

ทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว ทำให้คนรอบๆ รีบเข้าไปแยก

“เอาล่ะ เอาล่ะ หยุดได้แล้ว ฉินเฉานายผ่าน” หลิวหยานขมวดคิ้วและพูด “เกมของเราวันนี้ยังไม่จบ เราจะไปเล่นเครื่องเล่นสุดท้าย และสิ่งนี้เป็นสิ่งที่หวาดเสียวที่สุด!”

“อะไรเหรอ?” ความสนใจของทุกคนถูกหลิวหยานดึงดูดไป หัวหน้าห้องคนนี้มีความสามารถด้านการจัดการจริงๆ

“เจ้านั่น!” หลิวหยานหัวเราะ และยื่นมือออกไป ชี้ไปที่หอสูงๆ ที่อยู่ข้างหน้า หอนั่นสูงกว่า 50 เมตร พร้อมแถวที่นั่งที่เต็มไปด้วยผู้คน กำลังขึ้นไปที่จุดสูงสุด และจากนั้นก็ตกลงมา กรีดร้องเสียงดัง เมื่อพวกเขาตกลงมาจนห่างจากพื้นราวๆ 10 เมตร มันก็ค่อยๆ ช้าลง และสัมผัสพื้นอย่างนิ่มนวล

“พระเจ้า...” เด็กสาวบางคนเข่าอ่อน “ยักษ์ตกตึก...หลิวหยาน เราไม่เล่นไอ้นั่นได้มั้ย?”

“ถ้าไม่กล้าก็ข้ามได้!” หลิวหยานแสยะยิ้ม “แต่มันเหมือนกับยอมแพ้นะ!”

ยักษ์ตกตึกเป็นเครื่องเล่นที่หวาดเสียวอย่างมาก เครื่องเล่นนี้ไม่ต่างอะไรกับบันจี้จัมพ์ที่ความสูง 50 เมตร พวกเขาจะได้รับความตื่นเต้นเร้าใจจากการตกลงมา ไม่มีใครรู้ว่าเครื่องเล่นชั่วร้ายนี้ใครเป็นคนคิด ถ้าบางคนมีโรคหัวใจขึ้นไปเล่น มันเหมือนกับการส่งคนคนนั้นไปสวรรค์หรือว่านรกกันเลยทีเดียว

“เฮ้ นายเล่นได้เหรอ?!” ตามทางที่เดินไปที่ยักษ์ตกตึก เหลียวชาชากลืนน้ำลายอย่างต่อเนื่อง แต่เธอไม่สามารถต่อต้านการผลักของฉินเฉาที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ เธอได้

“ไม่มีอะไรนี่!” ฉินเฉาพ่นลมออกจมูก “ครั้งล่าสุดที่เราตกลงมาจากตึก 10 ชั้น ฉันไม่แม้แต่จะหลับตา”

“ฮึ!” เหลียวชาชาพยักหน้า หัวใจของเธอยังคงหวาดเสียว ยักษ์ตกตึกน่ากลัวมากจริงๆ สำหรับเด็กสาวที่ถูกตามใจและอยู่แต่ในบ้านทุกวันอย่างเธอ เป็นธรรมดาที่จะกลัวเครื่องเล่นแบบนั้น

แต่หลังจากที่หลิวหยานพูดอย่างนั้น ทุกคนเริ่มร้องออกมา อยากจะออกไปจากที่นี่ รวมทั้งเธอด้วย แม้ว่าเธอจะดูเหมือนกล้า แต่หลังจากเข้าใกล้เครื่องเล่น แทบทุกคนหน้ากลายเป็นขาวซีด

“ผ่อนคลายไว้ ฉันเคยนั่งมาแล้วครั้งหนึ่ง และมันน่าตื่นเต้นจริงๆ แต่ไม่น่ากลัว!” หลิวหยานปิดปากยิ้ม และจากนั้นก็พูด นักเรียนที่อยู่ใกล้ๆ เธอ ทุกคนต่างเหล่สายตามาทางเธอ ส่งสายตาดูถูกไปที่เธออย่างจริงใจ

ด้วยตั๋วของสวนสนุก พวกเขาสามารถเล่นยักษ์ตกตึกนี้ได้ แม้ว่าเครื่องเล่นนี้จะน่ากลัว แต่ก็ยังมีคนมาต่อคิวเล่นจำนวนมาก ที่ที่ตรวจตั๋ว พนักงานดูแลทางเข้าทันใดนั้นก็หยุดเหลียวชาชา

“เด็กห้ามเข้า”

“ใคร! ใครเป็นเด็กกัน!” เหลียวชาชาโกรธ “ฉันอายุ 17 แล้ว! เป็นนักเรียนมัธยม!”

“ก็ยังไม่ได้อยู่ดี!” พนักงานส่ายหัว

“ทำไม!?” สาวน้อยส่ายมืออย่างมีพลัง โกรธที่ตัวเธอถูกคนอื่นดูถูก

พนักงานไม่พูดอะไร แต่เดินไปที่แท่นใกล้ๆ ทุกคนมองที่ที่วัดส่วนสูง มีเส้นแดงๆ ขีดอยู่ที่ 155 เซน คนที่สูงไม่ถึงเส้นแดงนี้ ไม่อนุญาตให้เข้า

เหลียวชาชาตัวหด ความสูงของเธอเตี้ยกว่าเส้นแดงหน่อยเดียวเอง

“อ๊า! ไม่ยุติธรรม!” สาวน้อยกังวล “นี่มันเหยียดความสูงชัดๆ!”

พนักงานไม่สนใจเธอ และเริ่มตรวจตั๋วให้คนถัดไป

“เอาล่ะ ชาชาน้อยรออยู่ตรงนี้นะ” ฉินเฉายิ้ม “เอาเป็นว่าเธอแพ้การแข่งนี้นะ!”

“ไม่ยุติธรรม!” เหลียวชาชาตะโกน

“ใครบอกให้เธอโตช้า!” ฉินเฉาหัวเราะ “รออยู่ที่นี่ และเป็นเด็กดีล่ะ เราจะมาตัดสินกันว่าใครจะเป็นผู้ชนะ และจากนั้นจะกลับมาหาเธอ หึหึ....”

ให้เหลียวชาชามองพวกเขา ไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ ทุกคนพากันตื่นเต้น พุ่งเข้าไปนั่งบนเครื่องเล่น และติดบาร์รักษาความปลอดภัยให้ร่างกายพวกเขา

เหลียวชาชาไม่พอใจ เธอบุ้ยปากและกลอกตาของเธอไปที่ฉินเฉา

‘เจ้าบ้าฉินเฉานั่น เห็นชัดๆ ว่าซ้ำคนที่กำลังบาดเจ็บ!’ อย่างไรก็ตาม จู่ๆ เหลียวชาชาก็คิดขึ้นมา ‘ถ้าผู้ชนะเป็นฉินเฉา...เขาจะขออะไรจากฉัน?’

‘เขา...จะขอเรื่องน่าอายมั้ยนะ....’

เมื่อเธอกำลังฝันกลางวันอยู่นั้น ฉินเฉาและคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ ถูกยกขึ้นไปที่ความสูง 50 เมตร

ในตอนนี้เอง ชายชุดดำจู่ๆ ก็เข้ามาจากข้างหลังกลุ่มคนพร้อมกับชายในชุดเดียวกันอีกไม่กี่คน และจากนั้นก็เอามือปิดปากเหลียวชาชา

เหลียวชาชาที่กำลังฝันกลางวัน รู้สึกแค่ปากของเธอถูกผ้าขาวๆ ยัดไว้ จากนั้นก็มีกลิ่นแปลกๆ โชยเข้าจมูกของเธอ สติของเธอเริ่มเบลอ....

เมื่อเห็นฉากนี้จากกลางอากาศ ฉินเฉาก็สั่น และรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว พวกแก๊งพี่น้องนั่น ไม่คิดว่ายังมีความคิดชั่วร้ายอีก!

จบตอน