เวลาสี่ทุ่มสิบเจ็ดนาที กู้ซื่อเหิงมองจำนวนผู้เข้าชมบนหน้าจอมือถือเป็ครั้งที่สามสิบเจ็ด
7
ตัวเลขนั้นปักหลักอยู่ตรงมุมขวาบนของห้องไลฟ์สดอย่างเหนียวแน่น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับกำลังหัวเราะเยาะการแสดงอันทุ่มเทของเขาในคืนนี้ เขากระแอมออกมาทีหนึ่ง พยายามทำเสียงให้ดูน่าเชื่อถือขึ้นอีกสักนิด แม้แต่เ้าตัวยังไม่ค่อยจะเชื่อคำพูดที่กำลังจะพ่นออกมาต่อจากนี้เลยก็ตาม
“เอาละครับ มาดูดวงชะตาของชาวราศีพฤษภในสัปดาห์หน้ากัน” เขาพูดใส่ไมโครโฟนพลางใช้นิ้ววาดไปมาบนแผ่นผังดวงเมือง [1] มั่ว ๆ “อืม... ดาวศุกร์เคลื่อนเข้าสู่เรือนที่สิบ [2] เพื่อน ๆ รู้ไหมครับว่านี่หมายความว่าอย่างไร? มันหมายความว่าเื่งานของพวกคุณจะมีการ... เอ้อ เปลี่ยนแปลง? ใช่ครับ การเปลี่ยนแปลง อาจจะได้เลื่อนตำแหน่ง หรือไม่ก็ถูกเชิญให้ออก อันนี้ต้องดูตามบุญวาสนาและกรรมที่พวกคุณสะสมมานะครับ”
ข้อความในหน้าจอไลฟ์เด้งขึ้นมาหนึ่งแถว [อาทิตย์ก่อนคุณบอกว่าชาวราศีพฤษภจะมีลาภ ผมเลยไปซื้อหวย ไม่ถูกสักใบเลยเนี่ย]
กู้ซื่อเหิงแสร้งทำเป็มองไม่เห็น
“ต่อมา ดาวอังคารกับดาวเสาร์ทำมุมสัมพันธ์ [3] ที่ค่อนข้างตึงเครียด มุมนี้มักจะหมายถึง... ความขัดแย้ง? อุปสรรค?” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สมองว่างเปล่าขาวโพลน “เอาเป็ว่ามันไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร แนะนำว่าสัปดาห์หน้าอย่าเพิ่งออกจากบ้าน อย่าพูดเยอะ และอย่าใช้เงินเปลืองครับ เอาละ รายต่อไป ราศีเมถุน—”
[คุณเอาอีกแล้วนะ] ข้อความอีกแถวเลื่อนผ่านไป [อาทิตย์ก่อนบอกว่าชาวราศีเมถุนจะเจอรักแท้ ผมอุตส่าห์ไปงานเลี้ยงรุ่น หวังว่าจะเจอสาว ๆ สักคน ที่ไหนได้นอกจากจะไม่มีสาว ๆ เข้ามาแล้ว ผลคือเจอแต่พวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์ทั้งนั้นเลย]
กู้ซื่อเหิงถอดหูฟังออกพลางนวดใบหูที่เริ่มล้า
หน้ากากสุนัขจิ้งจอกที่เขาสวมอยู่ค่อนข้างคับ มันรัดจนเขารู้สึกปวดหนึบที่ขมับ หน้ากากใบนี้เขาซื้อมาจากอินเทอร์เน็ตเมื่อสามปีก่อนตอนเริ่มทำไลฟ์ใหม่ ๆ ตอนนั้นเขาคิดว่าการเป็หมอดูต้องมีมาดลึกลับเสียหน่อย ผลคือผ่านไปสามปี ความลึกลับยังสร้างไม่สำเร็จ แต่ผิวบนใบหน้ากลับถูกขัดจนหยาบกร้านไปหมดแล้ว
[กู้ครึ่งเซียน พูดความจริงมาเถอะ คุณดูดวงเป็จริง ๆ หรือเปล่า?]
ข้อความนี้ทำให้เขาหลุดขำออกมา ดูดวงเป็งั้นเหรอ? ถ้าเขาดูเป็จริง ๆ สิ่งแรกที่เขาจะทำคือดูให้ตัวเองว่าเมื่อไรจะดังเสียที
“เพื่อน ๆ ครับ” เขาผายมือใส่กล้อง “เื่การดูดวงเนี่ย เชื่อก็มี ไม่เชื่อก็ไม่มี ผมมอบความสบายใจให้พวกคุณน่ะ เข้าใจไหมครับ ความสบายใจน่ะ”
[ถุย]
[หน้าด้าน]
[ปิดไลฟ์เถอะ ดูแล้วเหนื่อยแทน]
จำนวนคนดูลดลงจาก 7 เหลือ 5
กู้ซื่อเหิงตัดสินใจในทันที “เอาละครับเพื่อน ๆ วันนี้ขอจบการไลฟ์เพียงเท่านี้ ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุน เจอกันใหม่สัปดาห์หน้าเวลาเดิมนะครับ” พูดจบเขาก็กดปิดไลฟ์ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ
โลกกลับคืนสู่ความเงียบสงบในที่สุด
เขาเอนกายลงบนโซฟาพลางควานหาซองมันฝรั่งทอดที่ยังไม่ได้แกะจากใต้โต๊ะน้ำชา
นี่คือสิ่งปลอบใจเพียงอย่างเดียวของเขาในวันนี้
โทรศัพท์สั่นเตือนขึ้นมา เป็ข้อความเสียงจากแม่ของเขา กู้ซื่อเหิงกดเปิด เสียงของแม่กู้ที่กังวานแจ่มใสก็ดังไปทั่วห้องนั่งเล่นทันที
“ลูกรัก ไลฟ์เป็ยังไงบ้าง? วันนี้คนดูเท่าไร?”
กู้ซื่อเหิงเคี้ยวมันฝรั่งกร้วม ๆ พลางตอบกลับแบบอู้อี้ “พันกว่าคนครับ”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิครับ” เขาโกหกคำโตหน้าตาย “อีกหน่อยผมก็ดังพลุแตกแล้ว”
แม่กู้ส่งสติกเกอร์รูป “คิดว่าแม่แกโง่รึไง” กลับมา ก่อนจะตามด้วยข้อความเสียงอีกแถว “วันนี้แม่ตรวจดวงให้ลูกแล้ว ทายซิว่าเป็ยังไง?”
กู้ซื่อเหิงกลอกตา แม่ของเขาคือหมอดูที่มีชื่อเสียงพอสมควรในวงการ ลูกค้ามีั้แ่นักแสดงแถวหน้าไปจนถึงเ้าของบริษัทจดทะเบียน แน่นอนว่าครอบครัวเขารวยมาก เขาไม่ต้องไม่ทำงานก็มีเงินใช้ไปจนตาย แม้ว่าเงินที่เขาใช้มาจากการที่แม่ดูดวงให้คนอื่น แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าความชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยอดปรมาจารย์ท่านนี้ยามอยู่บ้านคือการดูดวงเื่สัพเพเหระให้เขา
“เป็ยังไงครับ?” เขาถามกลับตามน้ำ
“ดาวหงหลวนขยับ [4] !” เสียงของแม่กู้แฝงความตื่นเต้น “วันนี้แม่ตั้งกระดานดวง [5] เห็นดวงจร [6] ของลูกเดินมาทับดาวหงหลวน หมายถึงจะมีคู่ครอง! แถมดาวดวงนี้ยังมาจากเรือนอี้หม่า [7] อีกด้วย แสดงว่าวาสนานี้มาจากคนภายนอก เป็ประเภทที่หล่นลงมาจาก์เลยละ!”
จังหวะการเคี้ยวมันฝรั่งของกู้ซื่อเหิงหยุดชะงัก
“แม่ครับ คราวก่อนแม่บอกว่าดาวเนื้อคู่ผมขยับ ผลคือถุงเท้าที่ผมทำหายถูกเจอใต้เตียงนะ”
“นั่นมันไม่เหมือนกัน!”
“คราวก่อนนู้นบอกว่าผมจะมีโชคเื่ดอกท้อ [8] ผลคือแม่ส่งลูกท้อมาให้ลังหนึ่ง ผมกินจนท้องร่วงเลย”
“นั่นก็ถือว่าเป็ดอกท้อรูปแบบหนึ่งนะ!”
“แม่ครับ”
“เอาละ ๆ ไม่คุยกับลูกแล้ว ลูกค้ามาพอดี” แม่กู้รัวคำพูด “เอาเป็ว่าลูกเปิดตาดูให้ดี สองวันนี้ต้องมีเื่ดี ๆ เกิดขึ้นแน่นอน! เชื่อแม่เถอะ ไม่พลาดหรอก!”
ข้อความเงียบหายไปแล้ว
กู้ซื่อเหิงจ้องมองรูปโปรไฟล์ของแม่บนหน้าจอมือถือ เป็รูปที่เธอรีทัชเอง ฉากหลังเป็ผังแปดทิศ [9] เธอนั่งตัวตรงอยู่ตรงกลาง ดูสง่างามใจดี และมีตัวหนังสือตัวเขินพ่วงไว้ด้านข้างว่า “ไม่เชื่อก็ช่าง”
เขาถอนหายใจพลางโยนโทรศัพท์ไปข้างตัว
ดาวเนื้อคู่ขยับ?
วาสนาหล่นมาจาก์งั้นเหรอ?
ในสภาพที่เขาเอาแต่เก็บตัวอยู่บ้าน กินเงินเก่า ไลฟ์สดมีคนดูแค่เลขหลักเดียวอย่างนี้ จะมีวาสนาอะไรหล่นลงมาได้? มีคนส่งอาหารตกลงมาหน้าบ้านยังจะดูเป็ไปได้มากกว่า
ราตรีภายนอกหน้าต่างมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ภายในห้องนั่งเล่นเปิดเพียงโคมไฟตั้งพื้นไว้ดวงเดียว แสงสีส้มสลัวทำให้ทั้งห้องดูเงียบเหงาชวนง่วงนอน กู้ซื่อเหิงวางซองมันฝรั่งไว้ข้างตัวและจมลงไปในโซฟา เตรียมตัวจะงีบสักพัก
จากนั้นเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น
ติ๊งต่อง
กู้ซื่อเหิงลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง เที่ยงคืนสิบเจ็ดนาที ใครจะมา?
เชิงอรรถ