ผม อาโอบะ อิสึคิ บุรุษผู้กลับมาเกิดใหม่เป็ก็อบลิน ด้วยความสามารถพิเศษที่ยิ่งฆ่าศัตรูมากเท่าไหร่ผมก็จะยิ่งเก่งและแข็งแกร่งขึ้นซึ่งเป็พรที่ได้จากพระเ้า และนี่คือวันแรกที่ผมมาหยั่งโลกแฟนตาซี ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของดาบ และเวทย์มนต์
" อ๊าคคคคคคคคคคคคคค เจ็บๆ " ผมร้องโอดครวญตอนที่ มายมาเธอร์ ให้กำเนิดผมใน มายโฮม แห่งหนึ่ง และหัวผมเกิดฟาดพื้นอย่างแรงจนแทบจำตัวเองในอดีตชาติไม่ได้
มาย มาเธอร์ ของผมอายุประมาณ 18 ปี หน้าตาสะสวย ผมทอง ตาแดง ดูงดงาม ราวกับภาพวาดนางฟ้าหรือเทพธิดาเลยทีเดียว และเธอก็เป็ 1 ในกลุ่มอัศวินหยิงที่มาลอบจู่โจมรังก็อบลินแต่เกิดพลาดท่า ถูกพ่อผมจับได้ และพวกท่านทั้งสอง ก็ได้ปั่มปั้มกันจนเกิดผมขึ้นมา เพื่อนๆคงไม่อิจฉาผมใช่ม๊าาาาาา
มายมาเธอร์ ของผม พาผมเดินทางกลับมาหยั่งเมืองมนุษย์ ซึ่งตอนนี้ ถูกพวกซอมบี้ทำลายไปเกือบหมดแล้ว
" ไม่จริง " มายมาเธอร์ อุทาน เธอมองดูบ้านเกิดของเธอ กลายเป็นรกบนดิน ที่นั่นเต็มไปด้วยซอมบี้มากมาย และไร้สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่
ในตอนที่มายมาเธอร์ ของผมบุกรังก็อบลิน โลกภายนอกก็เกิดโรคระบาดร้ายแรง ประชากรมนุษย์กว่า 80 เปอเซ็นของโลก กลายเป็ ซอมบี้ และกำลังรุกรานพื้นที่ของมนุษย์ไปเรื่อยๆ
มายมาเธอร์ของผมสิ้นหวัง หลังจากที่ท่านได้ฆ่า คุณ ตา คุณ ยาย ที่กลายเป็ซอมบี้แล้ว ท่านก็ชักดาบขึ้นมาฆ่าตัวตาย โดยทิ้งผมซึ่งเป็ ก็อบลิน ให้สู้ชีวิตเพียงลำพังั้แ่เด็ก
ผมต้องรอดไปให้ได้ แม้จะไม่มี มายมาเธอร์แล้วก็ตาม
10 วันแรกแห่งความทรมาน ผมได้แต่กินถั่วกระป๋องเน่าๆ ใน โปปุสโตร์ ที่ไม่มีคนขายแล้ว มันคงเหมือนกับ เซเว่น ในโลกเดิมของผม
ของดูต่างหน้าของ มายมาเธอร์ ของผมคือดาบเล่มงาม และกล่องเพลงหนึ่งกล่องสำหรับเด็กทารก ผมเคยคิดว่าที่ท่านทิ้งผมเพราะท่านไม่ชอบเด็กทารกก็อบลิน แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ว่า มายมาเธอร์ ของผม้าให้ผมแข็งแกร่งและอยู่รอดในโลกนี้ได้เอง โดยไม่มีเธอ
แต่ผมก็ยังคงระลึกถึงหน้าสวยๆ ของมายมาเธอร์ ตลอดเวลา
ผมใช้ชีวิตอย่างก็อบลินเร่ร่อน จนถึงวันที่ 20 ผมก็กลายเป็ก็อบลินที่โตเต็มวัย ร่างกายของผมเต็มไปด้วยซิคแพค จากการฝึกออกกำลังกายของผมทุกวัน และวันนี้เองที่ผมพบกับ ก็อบมิคัง
เธอกำลังถูก กลุ่มมนุษย์รายล้อม และกำลังจะฆ่าเธอ ผมที่แอบอยู่ในพุ่มไม้ จึงได้แสดงตัวออกมา
พวกมนุษย์สวะพวกนั้น หันคมมีดเข้าใส่ผม และพุ่งเข้ามาโจมตี อย่างไม่คิดชีวิต แต่พวกมันก็สู้ผมไม่ได้ เพราะขนาดของผม ไม่เหมือนก็อบลินธรรมดา ผมสูงถึง 180 เิเ ในขณะที่มนุษย์พวกนี้สูงอย่างมากก็แค่ 167 เิเ
4 ก้านธูปต่อมา...ผมก็สามารถไล่กลุ่มมนุษย์พวกนี้ไปได้ และเข้าไปช่วยก็อบมิคัง
เธอมีส่วนสูงเพียง 149เิเ แต่มีใบหน้างดงาม ไม่ต่างจาก มายมาเธอร์ ของผมนัก พวกเราคุยกันอย่างถูกคอ ผมจึงพาเธอไปมายโฮม ของผม
ซึ่งที่นั่น มีสิ่งประดิษฐ์มากมาย จากการวิจัยของผม
พวกเราพักกันอยู่ที่มายโฮม ของผม จนถึงวันที่ 30 พวกซอมบี้ จึงได้เข้ามาในเมืองนี้
และในคืนที่พวกซอมบี้จู่โจมนั้นเอง ผมก็ได้เห็น กลุ่มมนุษย์ใจร้ายพวกนั้น ถูกกินกับตา
ผมได้แต่จับมือก็อบมิคัง และพาเธอวิ่งหนีเข้าไปในป่า ซาเกีย ที่ๆซึ่งผมไม่รู้จักมาก่อน แต่ก็อบมิคัง ก็ได้เสนอให้ผมไปบ้านของเธอ
" ไปที่ถ้ำของพวกเรามะ อาโอบะ " ก็อบมิคังกล่าว
"อืม " ผมกล่าวตอบ
และพวกผมก็มุ่งสู่ถ้ำก็อบลิน โดยทิ้งโลกที่ล่มสลายไว้ข้างหลัง
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
2K
