ฉันแค่อยากเล่นเกมเงียบ ๆ

แน่นอนว่านี่เป็นแค่ความรู้สึกที่ตัวละครสีเลือดส่งไปถึงโจวเหวิน อวัยวะภายในของโจวเหวินไม่ได้หดตัวลงจริง ๆ

“แปลกจริง ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติปรากฏตัวขึ้นเลย บริเวณช่องหินก็ไม่มีหญ้าสักต้น อะไรกันที่ทำให้ตัวละครสีเลือดตาย ไม่แปลกใจที่แม้แต่กองทัพยังอับจนหนทาง ที่แห่งนี้อาถรรพ์จริง ๆ” โจวเหวินยังอยากเข้าไปที่สระบัวและวัดพระเล็กอีกครั้ง แต่กลับได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“โจวเหวิน ตื่นหรือยัง” เสียงของหลี่เสวียนดังมาจากข้างนอก

โจวเหวินเพิ่งสังเกตเห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว เขาเล่นเกมโต้รุ่งโดยที่ไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน

“ประตูไม่ได้ล็อก” โจวเหวินกล่าว

หลี่เสวียนผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นโจวเหวินกำลังถือโทรศัพท์เล่นเกม อีกทั้งขอบตายังดำคล้ำเล็กน้อยและผมยุ่งเหยิง จึงอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างตกใจ “นายคงไม่ได้เล่นเกมมาทั้งคืนหรอกนะ”

“มีเรื่องอะไรก็เล่ามาเถอะ ถ้าไม่มีอะไรก็อย่ารบกวนฉันนอน” โจวเหวินวางโทรศัพท์ลงแล้วพูด

เขาตั้งใจจะนอนสักพัก เมื่อก่อนการนอนถือเป็นการพักผ่อนสำหรับเขา แต่ตอนนี้การนอนกลับกลายเป็นการทรมานเขา

ความรู้สึกของการถูกผีอำนั้นทรมานมาก อีกทั้งยังมีเสียงกระซิบที่เหมือนภูตผีดังอยู่ข้างหูตลอดทั้งคืน

มีแค่โจวเหวินเท่านั้นที่สามารถตั้งจิตแน่วแน่ ไม่สนใจเสียงกระซิบที่รบกวนจิตใจ และฝืนทนต่อแรงกดดันแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นถูกทรมานแบบนี้ทุกวันก็คงกลายเป็นบ้าแล้ว

แม้แต่โจวเหวินยังเผลอต่อต้านการนอนหลับโดยไม่รู้ตัว จนสุดท้ายใช้เวลาไปกับการเล่นเกมอย่างบ้าคลั่ง

“มหาวิทยาลัยซีหยางเปิดเทอมเร็วกว่ามหาวิทยาลัยทั่วไป อีกไม่กี่วันก็ต้องเข้ารายงานตัวแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่แน่พวกเราอาจได้เห็นเรื่องสนุกหลังจากเข้าเรียน” หลี่เสวียนพูดพลางหัวเราะหึ ๆ

“เรื่องสนุกอะไร” โจวเหวินถาม

หลี่เสวียนกล่าวด้วยท่าทางลึกลับ “ได้ยินมาว่านักศึกษามหาวิทยาลัยระดับตำนานหลายคนที่อยู่ในยี่สิบอันดับแรก ต่างไปยังสระบัวเพื่อสังหารดอกบัวหัวใจพุทธะขนาดมหึมาดอกนั้น แต่ไม่มีใครทำสำเร็จ ในทางกลับกันยังเสียสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับตำนานไปจำนวนมาก ตอนนี้พวกเขากำลังเร่งหาซื้อสัตว์เลี้ยงคู่หูที่บินได้ พวกเราอาจจะได้เห็นศึกใหญ่ในเร็ว ๆ นี้”

“ทางมหาวิทยาลัยซีหยางกับกองทัพต่างมีผู้แข็งแกร่งระดับมหากาพย์ ทำไมถึงไม่ส่งผู้แข็งแกร่งระดับมหากาพย์ไปกำจัดดอกบัวหัวใจพุทธะนั้นให้จบ ๆ ล่ะ” โจวเหวินถามอย่างไม่เข้าใจ

“ถ้าช่วยจัดการปัญหาซะทุกเรื่อง แล้วจะบ่มเพาะคนรุ่นถัดไปอย่างพวกเราได้ยังไง ทางสหพันธ์ตั้งกฎไว้ว่า ทรัพยากรเหล่านี้จะเก็บไว้ให้สำหรับความหวังในอนาคตอย่างพวกเรา ถ้าไม่ใช่สถานการณ์พิเศษ ทางกองทัพและมหาวิทยาลัยจะไม่เข้าแทรกแซง” หลี่เสวียนกล่าว

หลี่เสวียนเงียบลงครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “เดิมทีฉันว่าจะชวนนายออกไปกินอาหารเช้า แต่ดูจากสภาพของนาย น่าจะอยากนอนมากกว่า งั้นฉันไปเองละกัน”

หลังจากหลี่เสวียนเดินจากไป โจวเหวินก็นอนลงบนเตียง เขาเข้าสู่ภาวะนอนหลับอย่างรวดเร็วเฉกเช่นปกติ อาการผีอำก็เกิดขึ้นบนตัวเขาในเวลาเดียวกัน เสียงกระซิบที่ราวกับภูตผีก็ดังขึ้นข้างหูเขาอย่างไม่หยุด ราวกับแมลงวันที่ไล่ไม่ยอมไปสักที

โจวเหวินไม่สนใจความรู้สึกที่ทรมานเหล่านั้น และเมินเฉยต่อเสียงกระซิบ ตั้งใจจดจ่อกับการนอน แต่ก็ยากจะหลับลึกได้เหมือนเมื่อก่อน

หลังจากนอนไปประมาณสี่ห้าชั่วโมง ก็ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงโทรศัพท์ ตอนนี้โจวเหวินรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อยแล้ว

“ฟางรั่วซีเหรอ” โจวเหวินดูชื่อคนโทรเข้ามาที่แสดงขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ พบว่าเป็นฟางรั่วซี

“ฮัลโหล โจวเหวิน ไม่ได้เจอกันนานเลย ได้ยินมาว่านายสมัครเข้ามหาวิทยาลัยซีหยาง เป็นเรื่องจริงไหม” เสียงของฟางรั่วซีดังขึ้น

“ใช่แล้ว” โจวเหวินตอบ

“งั้นก็ดีแล้ว” ฟางรั่วซีเหมือนโล่งใจลง

“หมายความว่ายังไงเหรอ” โจวเหวินไม่เข้าใจความหมายของฟางรั่วซี

“ไม่มีอะไร ฉันมีธุระต่อ วางสายก่อนนะ” เสียงของฟางรั่วซีฟังดูสบายใจขึ้นมาก หลังจากพูดจบก็วางสายทันที

“ประหลาด !” โจวเหวินมองโทรศัพท์อย่างพูดอะไรไม่ออก

ทันทีที่เขาจะวางโทรศัพท์ลง เสียงสายเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้คนที่โทรเข้ามาคือโจวหลิงเฟิง

“ฮัลโหล พ่อ” โจวเหวินรับโทรศัพท์

เสียงของโจวหลิงเฟิงดังขึ้น “ลูก ตอนนี้อยู่ที่ลั่วหยางสินะ”

“ใช่ครับ มีอะไรเหรอ” โจวเหวินรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

“เสี่ยวหลานอยากชวนลูกมากินข้าวด้วยกัน ครอบครัวพวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา” โจวหลิงเฟิงยิ้มกล่าว

“ผมอยู่ที่นี่สบายดี ทางฝั่งพ่อก็น่าจะสบายดี ไม่ต้องฝืนมาพบกันหรอกครับ” โจวเหวินขมวดคิ้วกล่าว

“ยังไงวันหน้าก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ก็ควรจะทำความรู้จักกันสักหน่อย อีกทั้งเสี่ยวหลานก็อยากเจอลูกมาก ไว้หน้าพ่อสักครั้ง มากินข้าวด้วยกันเถอะ” โจวหลิงเฟิงไม่มีท่าทียอมแพ้

โจวเหวินครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วจึงตอบ “ก็ได้ เจอที่ไหนเมื่อไร”

“ตรงนั้นไปค่อนข้างยาก ลูกอยู่ไหน เดี๋ยวพ่อให้คนไปรับลูก” โจวหลิงเฟิงกล่าว

โจวเหวินบอกที่อยู่ไป แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นบ้านของหลี่เสวียน แค่บอกชื่อถนนใกล้เคียงไปเท่านั้น

“ได้เลย ลูกรอก่อนนะ พ่อจะให้คนไปรับลูก” โจวหลิงเฟิงพูดจบก็วางสายทันที

โจวเหวินไม่รู้ว่าคนที่โจวหลิงเฟิงส่งมารับจะมาเมื่อไร จึงรีบลุกจากเตียงล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกจากบ้าน เมื่อไปถึงริมถนนที่นัดกันไว้แล้วยังไม่เห็นว่ามีใครมา เขาก็นั่งยองอยู่ข้างทางเล่นเกมต่อ

ครั้งนี้โจวเหวินไม่ได้ไปเมืองพุทธใต้ดินต่อ แต่เลือกไปที่รังมด เขาอยากลองดูว่าตอนนี้พอมีโอกาสสังหารมดบินปีกเงินตัวนั้นไหม

แต่ยังไม่ทันเจอมดบินปีกเงิน ก็ได้ยินเสียงรถเบรกดังจากข้าง ๆ รถออฟโรดคันหนึ่งจอดเทียบริมทาง

เมื่อโจวเหวินเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นขาเรียวยาวขาวเนียนข้างหนึ่งยื่นออกจากประตูรถที่เปิดออก จากนั้นก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

“อันจิ้งเหรอ” โจวเหวินคาดไม่ถึงว่าโจวหลิงเฟิงจะให้อันจิ้งมารับเขา จึงตกใจเล็กน้อย

อันจิ้งมองโทรศัพท์ในมือของโจวเหวิน เมื่อเห็นว่าเป็นภาพหน้าจอเกม เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากมองโจวเหวินตั้งแต่หัวจรดเท้าไปหนึ่งรอบ สีหน้าก็เย็นชาลง “นายไม่ได้ฝึกวิชาพิฆาตตะวันเหรอ”

“ฉันอยากจะถามเธอพอดีเลย ฉันเคยโทรไปถามพ่อ เขาบอกว่าเขาไม่ได้ส่งวิชาพิฆาตตะวันมาให้ฉัน” โจวเหวินควบคุมตัวละครสีเลือดไปยังพื้นที่ปลอดภัยแล้วออกจากเกม ก่อนจะมองหน้าอันจิ้งแล้วถาม

“ฉันหวังทำร้ายนาย เลยมอบวิชาพิฆาตตะวันให้นาย” อันจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา จากนั้นขึ้นรถแล้วพูดต่อโดยที่ไม่ได้หันหน้ากลับ “ยังไม่ขึ้นรถอีก”

โจวเหวินไม่คิดว่าอันจิ้งจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ จนไม่รู้ว่าที่เธอพูดเป็นความจริงไหม

แต่ในเมื่อเธอมาแล้ว อีกทั้งเขายังรับปากโจวหลิงเฟิงแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลให้เปลี่ยนใจกลับ โจวเหวินจึงเปิดประตูรถแล้วนั่งข้างคนขับ

“นี่ คืนให้เธอ” โจวเหวินหยิบแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกวิชาพิฆาตตะวันออกมา

หลังจากฝึกคัมภีร์สะกดเซียน พลังลมปราณชนิดอื่นก็ไม่สามารถโคจรในร่างกายเขา ดังนั้นไม่ว่าวิชาพิฆาตตะวันจะเป็นของจริงหรือปลอม ก็ล้วนไม่มีความหมายสำหรับเขา