ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 99 ปีศาจ!

นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

บรรยากาศบนท้องถนนเงียบสงบซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ทั้งที่เพิ่งผ่านไปเพียงคืนเดียว

นายพลเชสเตอร์ ถอดชุดทหารและใส่ชุดนอน เขาหลับไปบนเตียงกับภรรยาของเขาและต้องตื่นในตอนเช้าตรู่ หลังจากถูกปลุกโดยทหารที่อยู่ใต้สังกัดของเขา

“มีเรื่องอะไรเร่งด่วนถึงมาปลุกฉันตั้งแต่เช้ากัน?” นายพลเชสเตอร์ รู้สึกประหลาดใจ เขารู้ว่าทหารคงจะมีเรื่องเร่งด่วนที่สำคัญถึงกล้ามาปลุกเขาตั้งแต่เช้า เขาจึงสวมเสื้อทหารทับชุดนอนที่อยู่ด้านในแล้วออกไปพบ

เมื่อเขาเพิ่งเปิดประตูนายทหารนายนั้นก็กล่าวอย่างรีบร้อน:“ รายงานครับท่าน! เมื่อคืนที่ผ่านมา มิส. ลูซี่ เจน ได้หายตัวไป!”

“ คุณกำลังพูดถึงอะไร?!” เชสเตอร์ ขมวดคิ้วจากนั้นก็ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ “ ฉันบอกให้ทหารประจำการอยู่ในพื้นที่ คอยเฝ้าดูอย่างเข้มงวดตลอด 24 ชั่วโมง แล้วนี่มันอะไรกัน? พวกนายทุกคนมัวทำอะไร? คนหายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วพึ่งจะมาแจ้งฉันในตอนเช้า?!”

นายทหารคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงที่หวาดกลัว:“ ทหารติดอาวุธที่ประจำการอยู่ในพื้นที่มีทั้งหมด 25 นาย พวกเขาทุกคนล้วนหมดสติและเพิ่งถูกค้นพบในตอนเช้า”

“ล้วนหมดสติ? มันเป็นฝีมือของใครหรือเป็นกลุ่มองค์กรใด?

นายพลเชสเตอร์ พึมพำกับตัวเอง และทหารนายนั้นรายงานต่อไปอีกว่า: "ตามรายงานของทหารที่ฟื้นขึ้นมา คนร้ายน่าจะมีคนเดียว และคนๆนั้นมีพลังมาก…”

"ขยะ! พวกขยะ ถูกคนๆเดียวเล่นงานจนสลบไสลไม่ได้สติ?” เชสเตอร์ คำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา คนแรกที่เขานึกอยู่ในใจคือ ไคล์ บางทีอาจมีเพียงเขาที่มีความแข็งแกร่งเช่นนี้

ชายคนนั้นไม่ได้ไปที่ ญี่ปุ่น แต่แอบกลับมาในระหว่างทาง?

นายพลเชสเตอร์ ถามอย่างใจเย็น:“ แล้วเครื่องบินรบขนส่ง พลตรีไคล์ ล่ะ?”

“ การเดินทางเป็นไปได้ด้วยดี ตามเวลานั้นน่าจะถึงโตเกียวตั้งแต่เมื่อคืน” ทหารนายนั้นตอบกลับอย่างรวดเร็วซึ่งทำให้ นายพลเชสเตอร์ ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิดอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่า นายพลเชสเตอร์ เงียบไปทหารนายนั้นก็ถามขึ้นว่า:“ เอ่อ ท่านครับ จะให้คนของเราออกค้นหา มิส.ลูซี่ หรือไม่?”

“เล่นงานทหารคุ้มกันแค่หมดสติโดยไม่ได้ลงมือฆ่าตามรูปการแล้ว พลตรีไคล์ น่าจะเป็นคนสั่งการ” นายพลเชสเตอร์ คิดเรื่องนี้และถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้:“ แจ้งกองกำลังที่ประจำการอยู่ในพื้นที่ ให้พวกเขาทำการค้นหาอย่างลับๆ อย่างไรก็ตามคนได้สูญหายไปภายใต้การดูแลของเรา หาก พลตรีไคล์ กลับมา……”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เขาก็ชะงักทันทีโดยไม่พูดอะไรต่อ ผู้ชายคนนั้นไป ญี่ปุ่น คนเดียวแล้วยังจะกลับมาได้อยู่อีกเหรอ?

………………………

ณ ขณะนี้. ในระดับความสูง 6,000 เมตร บนน่านฟ้าโตเกียวของญี่ปุ่น

ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง นักบินของญี่ปุ่นสองนายกำลังจะตาย หลังจากที่หางเครื่องบินถูกโจมตีจนไฟลุกท่วมและนักบินคนหนึ่งแทบจะเป็นลมหมดสติเพราะความกลัวที่ถาโถมเข้ามา

ในฐานะนักบินที่เก่งกาจของกองทัพอากาศญี่ปุ่น มันเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขาที่ได้เผชิญหน้ากับศัตรูในระดับสัตว์ประหลาดเช่นนี้

โดยไม่ต้องอาศัยอาวุธปืนใด ๆ กลับสามารถทำลายเครื่องบินรบที่มีประสิทธิภาพสูง 5 ลำได้อย่างต่อเนื่องและยังทำการไล่ล่าบนอากาศในระดับความสูงที่สูงกว่า 10,000 เมตร ไปยังพื้นที่ที่มีเมฆสายฟ้าซึ่งได้ก่อตัวเป็นพายุฝนอยู่ในระดับความสูง 6,000 เมตร

และขณะนี้การไล่ล่ายังคงดำเนินต่อไป!

“ ปีศาจ! มันเป็นปีศาจ!”

"หนี! ต้องหนีออกไปจากที่นี่!”

นักบินทั้งสองคนกรีดร้องด้วยความกลัว พวกเขาทำได้แค่เพียงบังคับให้เครื่องบินเร่งความเร็วและหนีเข้าไปในเมฆที่มืดครึ้มราวกับแมลงวันที่ไร้หัว

ในระยะ 100 เมตรท่ามกลางความมืดมิด ไคล์ จ้องมองเครื่องบินรบทั้งสองลำที่กำลังบินไกลออกไปด้วยความเร็วเท่าที่พวกเขาจะทำได้

ต้องการหนี? มันไม่ง่ายอย่างนั้น!

ใบหน้าของ ไคล์ ไม่มีการแสดงออก เขาดึงการ์ดสีฟ้าออกมา แล้วโยนไปข้างหน้าในอากาศที่ว่างเปล่าจนเกิดแสงสว่างวาบออกมา

การ์ดสีฟ้าที่เขาโยนออกไปก็คือ นกอินทรีย์ยักษ์สีฟ้า ราชันย์แห่งเวหาตัวจริง!

ไคล์ ขึ้นไปบนหลังของมันและมือซ้ายคว้าขนเหล็กแข็งสีฟ้าสองสามเส้น จากนั้นก็สั่งให้ นกอินทรียักษ์สีฟ้า ตามเครื่องบินรบทั้งสองลำไป เมื่อได้รับคำสั่ง นกอินทรีย์ยักษ์สีฟ้า ก็ร้องคำรามพร้อมกับบินถาโถมไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียงทำให้เกิดสายลมที่แหลมคมดังนั้น ไคล์ จึงให้ เวนอม ครอบคลุมร่างกายของเขาทั้งหมดรวมถึงใบหน้าเพื่อป้องกัน

และด้วยความเร็วที่สุดยอด 10 วินาทีต่อมา เครื่องบินรบทั้งสองลำก็อยู่ในระยะสายตาของ ไคล์ 

มือซ้ายของเขาจับขนนกอินทรียักษ์สีฟ้าอย่างมั่นคงและมือขวาที่ว่างเปล่าดึงดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนออกมา

ร่างกายส่วนบนของเขาเอนไปข้างหลังแล้วขว้างดาบยาวที่อยู่ในมือขวาออกไป

'ควับ! '

วินาทีต่อมาดาบยาวที่ถูกขว้างอย่างรุนแรงราวกับพายุเฮอริเคนพุ่งเข้าใส่ถังเชื้อเพลิงที่ด้านหลังของเครื่องบินรบปลายดาบทะลุออกไปอีกด้านหนึ่งของตัวถัง ส่งผลให้น้ำมันรั่วไหลออกไปตามใบดาบ

ไคล์ กระโดดจากด้านหลังของนกอินทรียักษ์สีฟ้าพร้อมกับเปิดใช้ แอร์สปรินต์ ร่างของเขาราวกับกระสุนที่มืดมิดพุ่งทะยานไปที่เครื่องบินรบ

กรงเล็บอันแหลมคมกวาดไปที่ตัวถังบริเวณน้ำมันที่รั่วไหลจนเกิดเป็นประกายไฟและมันได้จุดไฟให้ลุกไหม้

'ตูม! '

เครื่องบินรบเกิดการระเบิดอย่างรุนแรงและ ไคล์ ที่อยู่ในระยะใกล้ก็ได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดด้วยเช่นกัน และทันใดนั้นเส้นสีดำก็พุ่งไปจับยึดดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนที่ถูกแรงระเบิดจนปลิวกระเด็นออกไปกลับคืนมา

นกอินทรียักษ์สีฟ้าร้องคำรามและพุ่งไปรับ ไคล์ 

ไคล์ จับขนสีฟ้าแล้วนั่งอยู่บนหลังนกอินทรียักษ์ การระเบิดเมื่อสักครู่มันได้เผาไหม้ชุดรบเวนอมและผิวหนังบริเวณแขนซ้ายของเขา

แต่บาดแผลก็ได้รับการรักษาด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ซึ่งทันกับจังหวะในการซ่อมแซมส่วนที่เสียหายของชุดรบเวนอม

นี่คือความน่ากลัวของ ไคล์ และนี่คือการเปลี่ยนแปลงของร่างกายซุปเปอร์โซลเยอร์บวกกับความสามารถในการรักษาตัวเอง มันเป็นพลังเหนือมนุษย์ที่ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงอาการบาดเจ็บของตัวเอง

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะอธิบายตัวตนของ ไคล์ ด้วยคำว่า 'สัตว์ประหลาด'

“เหลืออีกหนึ่ง ”

ไคล์ เอ่ยออกมาอย่างไม่แยแส คืนนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ศัตรูหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

เขาออกคำสั่งให้นกอินทรียักษ์สีฟ้าพาเขาบินไล่ตามเครื่องบินรบลำสุดท้าย และในเวลาไม่ถึง 10 วินาทีเครื่องบินรบลำสุดท้ายก็ปรากฏอยู่ในระยะสายตา

หลังจากผ่านไป 5 นาที

ในระดับความสูงหลาย 1,000 เมตร บนน่านฟ้าดินแดนของญี่ปุ่น นกอินทรียักษ์สีฟ้ากระพือปีกเบาๆ ลอยอยู่บนอากาศและ ไคล์ นั่งบนหลังของมันด้วยสีหน้าที่เฉยชา โดยที่มือซ้ายของเขาจับนักบินชาวญี่ปุ่นเอาไว้

นักบินไม่ได้เสียชีวิต แต่ดวงตาของเขากลายเป็นสีขาวและตกอยู่ในสภาพกึ่งหมดสติโดยมีฟองสีขาวออกมาจากปาก เขาพึมพำด้วยความสับสนเป็นภาษาญี่ปุ่น “ปะ.ปีศาจ…”

ไคล์ จับนักบินบนเครื่องบินรบลำสุดท้ายและต้องการถามข้อมูลทางทหารของญี่ปุ่น แต่ไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะใช้การไม่ได้ถึงเพียงนี้ เขายังไม่ทันได้ถามอะไรมันก็เสียสติไปก่อนแล้ว

“ในเมื่อไร้ประโยชน์ก็อย่าอยู่เลย”

ไคล์ ส่ายหน้าและกำลังจะโยนนักบินที่อยู่ในมือของเขาออกไป แต่ เวนอม กลับส่งเสียงมาหาเขาจากนั้นของเหลวสีดำก็ก่อตัวเป็นหนวดแล้วแทงเข้าไปที่ด้านหลังศีรษะของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว .

ภายใต้การจ้องมองที่เคร่งขรึมของเขาพลังชีวิตของนักบินค่อยๆลดลงและ เวนอม ก็ได้ส่งข้อมูลชุดหนึ่งมาให้เขา ซึ่งทั้งหมดเป็นข้อมูลโดยละเอียดของกองทัพอากาศญี่ปุ่น