ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ขาดสติเพียงชั่วครู่

        ตอนนี้ของมีคมก็จี้อยู่ที่คอผมแล้ว..

        แถมยังเป็นดาบจริง คมจริง และคนที่จ่อดาบมาที่คอผมดูเหมือนโกรธผมเอามาก ๆ ราวกับผมไปกดกริ่งหน้าบ้านของเธอแล้ววิ่งหนียังไงอย่างงั้น

        หรือไม่..

        เธอก็อาจเป็นคนที่ตงป๋ายซานส่งมาก็เป็นไปได้

        แต่ก็นะ..

        หากยี่ฟู่ของผมรู้เรื่องนี้เข้า..

        เข้าคงตามมากระทืบผมซ้ำให้จมดินแน่

        ถ้ารู้ว่าผมมาตกม้าตายเพราะหญิงสาวแบบนี้

        และเพราะคิดได้แบบนั้น...

        ผมเลยเผลอขำในลำคอออกมา

        แต่แค่เบา ๆ เท่านั้น

        แต่ดูเหมือนเสียง หึๆ นั้นของผม จะเป็นเหมือนประกายไฟที่ตกใส่ถังน้ำมัน

        “นี่เจ้าขำอะไร!! หรืออยากให้ข้าปาดคอเจ้าจริง ๆ!!”

        น้ำเสียงของสตรีตรงหน้าแสบเข้าไปถึงโพรงประสาท

        แล้วดาบนั่นก็ถูกกดลึกลงมานิดหนึ่ง

        ตอนนี้...

        คอผมมีเลือดไหลซิบออกมา

        ผมรีบยกมือขึ้นช้า ๆ แบบไม่ให้เข้าใจผิด

        ปากก็พลั้งไปอย่างเร็วกว่าเหตุผล

        “โว ๆ ๆ คัมดาว คัมดาว (calm down) แม่นาง..

        ดาบมีคมแต่ไร้ตา เดี๋ยวมันเจือนคอข้าขาดขึ้นมา จะยุ่งนะขอรับ

        เอาเป็นว่า..

        เรามานั่งคุยกันดี ๆ ดีกว่าหรือไม่? แค่บอกข้ามาเถอะว่า-!”

        “หุบปากเจ้าปีศาจหื่นกาม!!”

        เสียงแสบหูตวาดแทรกคำพูดผมกลางคัน

        แล้วดาบก็ถูกกดลงอีกนิดหนึ่งจนผมสัมผัสได้ถึงความแสบบริเวณต้นคอ

        ผมกัดฟันแน่น

        แต่ไม่ใช่เพราะเจ็บหรอกนะ

        คือผมเนี่ยนะ? ปีศาจหื่นกาม?

        นี่เธอเห็นผมเป็นพวกเดียวกับซุนโหวหวังไปแล้วหรือไงเนี่ย!

        ในหัวผมตอนนั้นมีแต่ภาพซุนโหวหวังหัวเราะแหะ ๆ พร้อมชูนิ้วโป้งให้

        ซึ่งผมก็อยากจะยกนิ้วอื่นสวนภาพในหัวนั้นแต่ทำไม่ได้

        ผมยังไม่อยากตาย..

        โดยเฉพาะสถานการณ์แบบนี้..

        ผมยิ่งไม่อาจตายได้

        ผมเลยเลือกที่จะเงียบไว้ก่อน

        สายตาค่อย ๆ ไล่มองจากดาบ มองไปที่หน้าคนถือดาบ..

        เธอคนที่จ่อดาบจี้คอของผมเป็นผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นผู้ชาย ใบหน้าที่จ้องผมนั้นเรียกได้ว่าเป็นหญิงงามหมดจดคนหนึ่ง โดยเฉพาะดวงตาที่ทั้งกลมโตดำขลับ

        ทว่าตาสวย ๆ นั่นกลับมองมาที่ผมด้วยความรังเกียจ

        ส่วนด้านซ้ายนั้นก็มีคนอีกคนหนึ่ง ผมดูผ่าน ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่

        แม้ว่าคนนั้นมันจะใส่ชุดแบบผู้ชาย แต่ในเมื่อคนที่ถือดาบยังเป็นหญิงแต่งตัวเป็นชาย

        ผมจึงไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

        แต่น่าจะเป็นผู้ชายมั้ง แม้ใบหน้าของมันจะเรียกได้ว่าสวยไม่แพ้คนเป็นผู้หญิงเลย แต่ผมก็เห็นลูกกระเดือกของมัน

        แล้วที่บอกว่ามันหน้าตาสวยไม่แพ้ผู้หญิงเลย จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนัก

        เพราะมันดันหน้าตาเหมือนกับคนที่ถือดาบจ่อคอผมเปะ ๆ

        ดูแล้วน่าจะเป็นฝาแฝด

        ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ผม มันใช้มือแตะไปที่ใบดาบของฝาแฝดหญิงของมันพร้อมพูดออกมาประมาณว่า

        “เบามือหน่อยเซียเอ๋อร์.. อย่าได้ก่อเรื่อง”

        โอเค.. มาถึงตรงนี้มันก็น่าจะเป็นผู้ชายจริง ๆ

        แถมคำที่มันใช้เรียกผู้หญิงยังเติม 'เอ๋อร์' ลงท้าย จึงน่าจะเป็นพี่ชายด้วย

        ด้านคนที่ถูกเรียกว่า 'เซียเอ๋อร์' แม้จะขัดใจ

        เธอก็ยอมถอนดาบออกจากคอของผม แต่ไม่ใช่ว่าถอนออกแล้วเก็บดาบลงไปนะ

        เธอแค่ขยับใบดาบออกห่างเล็กน้อย แต่ก็ยังถือในท่าที่พร้อมจะกดดาบใส่คอของผมอีกครั้งหากผมทำให้เธอไม่พอใจ

        ฝ่ายคนเป็นพี่ผงกหัวเล็กน้อยก่อนก้มโน้มตัวลงมา

        มันค่อย ๆ พยุงร่างไร้สติของฮว่าผิงขึ้นเบา ๆ

        ไม่ใช่แค่เขาอุ้มร่างของฮว่าผิงออกจากตัวผมอย่างสุภาพนะ

        แต่เขายังหาผ้าห่มมาคลุมร่างของนางไว้ด้วย

        ท่าทีของเขา ทุกอย่างตั้งแต่ยืนยันยันยกมือ ดูแล้วไม่ใช่พวกไร้การอบรม

        แถมตอนที่เขาหยิบผ้าห่มมาคลุมให้หญิงสาวคนเมื่อครู่

        ผมก็เห็น...

        สิ่งที่ห้อยอยู่ที่เอวของเขา

        เป็นพู่หยก

        ไม่ใช่แค่หยกธรรมดานะ แต่เป็นหยกเนื้อเนียนสีเหลืองอมส้ม

        มีลวดลายแกะสลักที่ดูประณีตและเก่าแก่อย่างบอกไม่ถูก

        สิ่งเดียวกันกับที่ผมมีอยู่ในถุงผ้าผูกไว้กับสายรัดเอวด้านใน

        สิ่งเดียวกันกับของ..

        ที่แม่ของผมทิ้งไว้เป็นของดูต่างหน้า

        สิ่งเดียวกันกับที่ยี่ฟู่เคยบอกไว้ว่า...

        'นี่คือเครื่องหมายของคนราชวงศ์หนาน'

        ผมพยายามไม่ทำตัวลุกลี้ลุกลน

        พยายามสบตากับเขาแบบนิ่งที่สุดเท่าที่คนที่เพิ่งจะโดนจี้คอแล้วโดนเหวี่ยงลงเตียงจะทำได้

        แต่ในหัวกลับเดือดพล่าน

        'เป็นไปได้เหรอ... เป็นไปได้ไหมว่ามันคือคนราชวงศ์หนาน?'

        ผมไม่ได้เก่งเรื่องหยกอะไรหรอก..

        ไม่ได้อินกับหินสีเขียวพวกนี้ด้วยซ้ำ

        แต่ผมจำลักษณะของพู่หยกที่ตัวเองมีได้แม่น

        และหยกที่ห้อยอยู่ตรงหน้า มันเหมือนกันเสียจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

        ผมไม่รู้ว่าเขาเห็นผมจ้องหยกของเขานานแค่ไหน

        แต่สายที่เขามองมาที่ผมนั้นเรียกได้ว่าทั้งสุภาพ และมีความเกรงใจปนอยู่ในนั้น

        ก่อนนี้แฝดคนพี่จะพูดกับผม

        “เจ้าน่ะ... ไขว้แขนไว้ข้างหลัง”

        มันสั่งผมมาแบบนั้น ผมไม่เถียง ไม่ถาม ไม่บ่นอะไรทั้งนั้น

        ก็แน่นอนสิครับ.. ดาบยังจ่อคอผมอยู่แบบนี้ ถ้ายังเถียงอีกผมก็บ้าเต็มทีแล้ว

        แล้วพอสั่งผมเสร็จ มันก็ได้หันไปหาน้องสาวของมัน

        “เซียเอ๋อร์..

        จี้ดาบค้างเอาไว้ คอยดูอย่าให้มันผู้นี้ตุกติก”

        ด้านแฝดหญิงจับดาบเปลี่ยนมุมในท่าที่พร้อมจะสับหัวผมได้ทุกเมื่อ

        ผมค่อย ๆ ไขว้แขนตามคำสั่งให้ชายคนนั้นมัด

        มือของเขาสัมผัสที่ข้อมือผม

        แล้วทันใดนั้น...

        ปึ๊ก

        แวบนั้นแหละที่ผมรู้เลยว่าเขาเองก็เป็นจอมยุทธ์..

        และไม่ใช่จอมยุทธ์ระดับต่ำ ๆ ด้วย เป็นสัมผัสปราณขั้นต้น

        ระดับเดียวกับผมเป๊ะ ๆ

        “เซียเอ๋อร์อย่าลดดาบลงเป็นอันขาด

        มันมีวรยุทธ์..

        ถ้ามันตุกติกลงมือได้เลย”

        สายลมเย็นวาบผ่านข้อมือของผม

        ของที่เขาใช้มัดไม่ใช่เชือกธรรมดาแน่นอน เย็นแบบนี้ น่าจะเป็นเหล็กเย็นผสมวัตถุพิเศษอะไรบางอย่าง

        แถมยังรัดแน่นจนเลือดแทบไม่ไหลเวียน

        “สะ...สะ...ท่านพี่...”

        เสียงของสาวถือดาบดังขึ้นจากข้างหลัง

        “เหตุใดไม่ลงมือเลยจะได้แล้ว ๆ กันไป?”

        ผมฟังแล้วถึงกับต้องเบ้ปาก (ในใจนะ ไม่ใช่ตอนนี้!)

        นางนี่มันสายบู๊สุดโต่งจริง ๆ

        “ไม่ได้...

        พวกเราจะไม่ฆ่าใครหากไม่จำเป็น

        หากเรื่องนี้แพร่ออกไปคงไม่ดีต่อตำแหน่งของข้าในอนาคต...”

        คำตอบของชายชุดขาวยิ่งทำให้ผมเริ่มสงสัยหนักว่า พวกเขาคือใครกันแน่

        แล้วมันคนนั้นก็ดีดนิ้วเบา ๆ

        เสียง 'คลิก' แว่วดังจากแหวนมิติของเขา แล้วสิ่งที่ปรากฏออกมาก็เล่นเอาผมต้องเลิกคิ้ว

        อันหนึ่งคือดาบ ซึ่งผมไม่ได้แปลกใจอะไร แต่ของอีกชิ้นนี่มัน..

        เป็นของรูปร่างประหลาดตา ไอ้ของกลม ๆ ที่มีสายเหมือนหูฟังหมอ แต่ใส่หูได้แค่ข้างเดียวมันคืออะไร?

        เขาหยิบไอ้ของแปลก ๆ นั่นขึ้นแนบกับหู ส่วนปลายอีกด้านแนบไปที่ผนังห้อง

        ขณะที่อีกมือหนึ่งถือดาบไว้แน่น

        “เงียบให้หมด”

        มันไม่ได้พูดเสียงดังอะไร

        แต่พลังในน้ำเสียงมันทำให้ห้องทั้งห้องเงียบสนิทเหมือนสำนักฝึกวรยุทธ์หลังเคารพธงชาติ

        ผมถึงกับกลืนน้ำลายแบบเงียบ ๆ ไม่ให้ใครได้ยิน

        นี่มันอะไรกันแน่?

        แล้วไอ้หูฟังเวทมนตร์? นั่นมันอะไร

        ผมเริ่มคิดหนักขึ้นเรื่อย ๆ ว่าผมไม่ได้ถูกล่อลวงมาเข้าฉากวาบหวามธรรมดาแน่

        ทุกคนในห้องต่างเงียบกริบ

        เงียบจนน่ากลัว

        คนหนึ่งถือดาบเหมือนยืนเฝ้าโลงศพ อีกคนฟังเสียงกำแพงเหมือนจับผี

        ส่วนผม..

        นั่งอยู่ตรงกลางแบบตัวประกอบที่หายใจผิดจังหวะก็อาจหลุดบทไปได้ง่าย ๆ

        แต่คิดไปคิดมา จากท่าทางของคนเป็นพี่ชาย

        ดูท่าแล้วผมน่าจะไม่ใช่เป้าหมายหลักของมัน

        ผมคงแค่ 'อยู่ผิดที่ผิดเวลา' ก็เท่านั้น

        แล้วเมื่อคิดได้แบบนั้น ผมก็เลยลองยื่นขอไมตรีจากพวกมันดู

        “นี่แม่นาง... ช่วยลดดาบลงสักนิดได้ไหม?

        อย่าได้เข้าใจผิด ข้าแค่จะขอเช็ดเลือดหน่อยน่ะ

        ข้าไม่ได้ฉีดยากัน 'บาดทะยัก' มานานแล้ว

        ไม่รู้ว่ายังมีภูมิเหลืออีกหรือไม่..

        ข้าอาจกลายเป็นจอมยุทธ์คอเน่าแห่งยุทธภพได้นะ..”

        เสียงผมยังไม่ทันจะจาง

        เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ลอยมา

        “หุบปาก!!”

        สาวในชุดชายนั่นหันขวับ ดวงตาแข็งกร้าวกว่าดาบในมือเสียอีก

        ผมนี่รีบเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน

        “ถ้าเจ้ายังพูดอีกคำเดียว ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า...

        แต่ข้าจะจับเจ้าตอนให้เหมือนโคเนื้อเลยคอยดู!”

        โอเค..

        ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อกก่อนจะยิ้มกวนกลับไปเหมือนคนไม่กลัวตาย

        “งั้นเจ้าก็ต้องจับข้าถอดกางเกงก่อนสิแม่นาง..

        ฉะนั้นอย่าไปยุ่งกับมันเลย..

        ปล่อยมันอยู่ที่เดิมนั่นแหละดีแล้ว”

        “เจ้า!!”

        เสียงตวาดหลงของสาวคนนั้นดังขึ้นมาเสียงดังจนผมต้องหลุดหัวเราะในใจ

        แถมหน้าขอเธอในตอนนี้แดงยิ่งกว่ากุ้งต้มเสียอีก

        “หากเจ้าพูดมาอีกคำ!

        ข้าสาบานเลยว่าต่อให้ข้าไม่เคยเห็นของคนใดมาก่อน..

        ข้าก็จะเห็นของเจ้าเป็นคนแรก!! ไอ้ปีศาจหื่นกาม!!”

        เฮ้..!!

        คำก็บ้ากาม สองคำก็หื่นกาม

        ถ้าไอ้อย่างผมเรียกบ้ากามแล้วโหวหวังมันจะเรียกว่าอะไร

        “เงียบทั้งสองคนนั่นแหละ!”

        คนเป็นพี่ที่ดูสุขุมในตอนแรก พลันเอ่ยเตือนแบบไม่หันมา

        มันยังคงจดจ่ออยู่กับเครื่องมือแปลกประหลาดของมันที่แนบหูอยู่กับกำแพง

        ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง..

        ที่ต่างออกไปคือสายตาของหญิงสาวที่จ้องผมเมื่อครู่นั้น

        จากแววตาขยะแขยงเปลี่ยนมาเป็น..

        อยากจะฆ่าผมแทนแล้ว

        เอาน่า..

        ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่มีคนอยากจะทำแบบนั้นกับผมน่ะ..

        มันก็เคย ๆ มีหลายคนคิดจะทำแบบนั้น

        ผมชินไปแล้วล่ะ

        หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง

        ไอ้คนที่หูแนบกำแพงก็ได้เก็บอุปกรณ์ของมันลงไปในแหวนมิติ แล้วจึงเดินมาหาน้องสาวก่อนจะกระซิบเบา ๆ

        “พวกนั้นไปแล้ว..

        เรารอสักพักก่อนค่อยออกไปตามจะดีกว่า

        อย่าให้ใครจับพิรุธได้”

        “ท่านพี่... แล้วท่านได้อะไรจากห้องนั้นมาบ้าง?”

        เสียงเซียเอ๋อร์ฟังดูเปลี่ยนไป

        ดูเบาและจริงจังขึ้น ราวกับเข้าสู่โหมดสายลับเต็มตัว

        “พอสมควร...”

        คนเป็นพี่ตอบสั้น ๆ พร้อมกับเหลือบสายตามาทางผมแวบหนึ่ง ราวกับบอกว่าผมเป็นส่วนเกิน

        ก่อนจะหันไปพูดกับน้องเบา ๆ อีกครั้ง

        “กลับถึงที่พักก่อน... ข้าจะเล่าให้ฟัง”

        จากนั้นมันก็หมุนตัวกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตากับผม

        “สหาย...

        ข้าต้องขอโทษที่ทำให้เจ้าลำบากใจ ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับเจ้า หรือกับสตรีผู้นั้นเลย

        ไม่นานพวกข้าก็ไปแล้ว..

        ข้าเพียงขอความร่วมมือเจ้า อดทนอีกประเดี๋ยว..”

        พอมันพูดแบบนั้น

        ผมจึงได้ขอไมตรีกับมันอีกสักครั้ง

        “เช่นนั้นเจ้าช่วยบอกน้องสาวของเจ้าให้ลดดาบลงก่อนได้หรือไม่..

        คือข้าก็ไม่ได้เรื่องมากนะ..

        แต่ตอนข้ากลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกมันชอบไปดุลกับดาบของนาง

        ทำเอาข้าปวดคอไปหมด”

        ผมลองขอเรื่องนั้นกับมันดู

        อย่างน้อยท่าทีของพวกมันก็ดูไม่ได้มาดร้ายกับผม

        และอย่างน้อย ๆ มันก็เหมือนจะทำงานของมันสำเร็จแล้ว..

        คนเป็นพี่พลันผงกหัวไปทางน้องสาว

        ยัยคนนั้นดูจะขัดใจเล็กน้อย แต่เธอก็ยอมลดดาบลงพร้อมกับทำเสียง 'จิ๊' เบา ๆ

        ก่อนที่คนเป็นพี่จะหันมาทางผมอีกครั้ง

        “เดี๋ยวข้าจะแก้มัดให้เจ้า..

        ส่วนนาง”

        คนผู้นั้นหันไปทางฮว่าผิงที่ยังสลบอยู่

        “คงต้องปล่อยให้นางหลับต่ออีกหน่อย..

        ข้ากลัวนางจะตื่นตระหนกเกินไป..”

        พอพูดถึงการแก้มัดเชือก..

        ผมก็ได้ยกมือที่เคยถูกมัดไว้ข้างหลังขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วก็พูดไปอย่างหน้าตาเฉย

        “อ้อ..เรื่องเชือกน่ะเหรอ?

        ข้าเผลอทำมันขาดไปแล้วล่ะ..”

        สิ้นคำพูดของผม คนที่ย่อตัวคุยกับผมอยู่เมื่อครู่ก็ผงะถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

        สีหน้ามันตอนนั้นนี่ไม่ต่างจากคนเพิ่งรู้ว่าข้าวสารในโอ่งคือขี้เถ้าฟืน! ดวงตาที่เคยดูใจเย็นฉ่ำราวกับน้ำคลองยังกับโดนไฟลวกกะพริบตาปริบ ๆ แล้วลุกขึ้นแทบจะทันที

        แถมยังเหยียดขาตรงราวกับกำลังยืดเส้นเตรียมเปิดศึกกันจริง ๆ

        สายตาที่มองมานั้นผวาราวกับคนเห็นผี

        “ปราณกระบี่... สำนักสี่ขุนเขา…”

        การที่มันคนนี้จะตกใจแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอก เพราะสิ่งที่มันพูดออกมา 'ปราณกระบี่สำนักสี่ขุนเขา' น่ะ

        ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์ทั่วไปของสำนักสี่ขุนเขาจะฝึกได้

        หนึ่งเลย.. คนที่จะฝึกได้นั้นต้องมีสถานะ 'เป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนักสี่ขุนเขาสาขาหลัก'

        ซึ่งการที่ยี่ฟู่ของผมเป็นศิษย์ของอดีตเจ้าสำนักคนก่อน จึงทำให้ท่านได้เรียนปราณกระบี่นี้มา

        ก่อนจะสอนให้ผมในช่วงสองปีก่อน

        และสงสัยละสิว่าปราณกระบี่นี้สำคัญขนาดไหน ถึงได้จำกัดคนที่จะฝึก

        แน่นอนว่ามันร้ายกาจเป็นอย่างมาก แล้วยังเป็นสิ่งที่ทำให้สำนักสี่ขุนเขาคือสำนักอันดับหนึ่งเคียงคู่กับวิชากระบี่โบยสวรรค์

        โดยปราณกระบี่นั้นถูกแบ่งออกเป็นสามขั้น

        ขั้นแรกเรียกว่า 'เจนกระบี่' ฝึกให้พลังปราณในร่างคมเหมือนคมกระบี่ ขนาดถือไม้จิ้มฟันยังแทงคนตายได้เหมือนถือของมีคม

        ขั้นที่สอง 'กระบี่ไร้คม' คือทำให้ร่างเราทนต่อของมีคมได้

        สามารถทำให้อาวุธของคู่ต่อสู้ไม่อาจเฉือนเนื้อหนังได้ หากระดับวรยุทธ์พอ ๆ กัน

        ขั้นสุดท้าย 'กระบี่ไร้ลักษณ์'

        อันนี้คือที่สุดของที่สุด พวกนายลองนึกภาพดูว่าคนคนหนึ่งสามารถเสกกระบี่ขึ้นจากลมดู หรืออะไรก็ได้ที่เคลื่อนไหวรอบตัว...

        นั่นแหละกระบี่ไร้ลักษณ์

        ส่วนผมน่ะเหรอ?

        ตอนนี้ฝึกสำเร็จแค่ขั้นแรกเท่านั้น

        ให้ทำไงได้.. มีเวลาแค่สองปีเอง..

        แต่เอาจริง ๆ ยี่ฟู่ของผมก็ไม่ถึงขั้นสุดท้ายหรอก เพราะเขาถนัดหมัดกับฝ่ามือมากกว่า ไม่ใช่สายกระบี่โดยกำเนิด

        ดังนั้นที่ผมได้เรียนมาก็ถือว่าโชคดีสุด ๆ แล้ว

        แล้วพอมาดูไอ้คนหน้าตื่น ๆ ตรงหน้า

        พวกนายต้องเห็นแววตาของมัน

        คือมันตกใจเหมือนเห็นเจ้าสำนักตัวจริงโผล่มาตรงหน้า

        ก่อนจะพูดว่า

        “เจ้าคือผู้ใดกันแน่?”

        ผมมองหน้ามันอยู่นาน..

        ก่อนจะค่อย ๆ เหลือบสายตาลงไปมองพู่หยกที่มันห้อยไว้ตรงเอว

        ไม่ต้องพูดมาก ไม่ต้องเฉลยชื่อใครทั้งนั้น

        แค่พูดกลับไปว่า

        “ข้าไม่ถามว่าเจ้าเป็นใคร..

        เจ้าเองก็ไม่ควรถามว่าข้าเป็นใคร..

        จริงหรือไม่?”

        แค่นั้นแหละ พวกนายควรเห็นสีหน้ามันตอนนั้น...

        อารมณ์ประมาณคนโดนจับได้ว่าใส่กางเกงในกลับด้านกลางงานเลี้ยงเลย

        ไอ้มือที่เคยคุมสถานการณ์ตอนนี้รีบคว้าเอวตัวเองเหมือนกลัวผมจะดึงพู่หยกออกมาตีแสกหน้า

        แล้วในสายตามันตอนนั้นมีแต่ความตื่นตระหนกแบบของจริง

        เพราะมันคงรู้ว่าผมนั้นพอจะเดาสถานะของมันได้แล้ว

        จากพู่หยกที่ผูกอยู่ข้างเอวของมัน

        เสียงน้องสาวของมันก็ดังขึ้นมาแบบไม่สนบรรยากาศ

        “เสด็จพี่! จัดการมันเลยดีหรือไม่?”

        เธอง้างดาบขึ้นในท่าเตรียมต่อสู้

        “ต่อให้ระดับฝีมือของท่านกับเขาจะเท่ากัน

        แต่เรามีกันสองคน..”

        คนเป็นพี่พลันผลักดาบของน้องสาวให้ลดต่ำลง

        แต่ดวงตายังคงจับมองมาทางผมแบบเกร็ง ๆ

        “อย่าได้วู่วาม!

        หากว่าเขาผู้นี้เป็นศิษย์หรือเป็นลูกหลานของหกกระบี่แห่งซื่อซานจริง ๆ ละก็..

        อย่าว่าแต่เจ้ากับข้าร่วมมือกันเลย..

        แม้จะมีข้าเพิ่มอีกสองคนก็ไม่แน่ว่าจะสู้เขาได้”

        เจ้าชายตรงหน้ากลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ

        “เจ้าก็เห็น..

        เขาสามารถใช้ปราณกระบี่ตัดตรวนเหล็กได้อย่างง่ายดายโดยที่พวกเราไม่รู้..

        อย่าได้ตอแยกับเขา..

        อีกอย่าง..

        หากเขามีสหายเราก็อาจโดนเปิดเผย...”

        คือพูดตรง ๆ มันประเมินผมสูงจนน่ากลัว ทั้งที่ผมก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้น (แต่ก็ใช่ว่าจะกระจอกนะเออ อย่าลืมว่าผมฝึกกับยี่ฟู่มา)

        แล้วไม่ทันไร..

        มันคนนั้นก็ได้ยกมือขึ้นทำท่าคารวะผม

        ส่วนน้องสาวของมันนั้น..

        “เสด็จพี่!! อย่า!!”

        คนเป็นน้องสาวดูท่าทางจะตกใจไม่น้อย พอเห็นพี่ชายของเธอโค้งให้ผมแบบนั้น

        แต่ดูเหมือนเจ้าพี่ชายจะไม่แคร์อะไรเลยสักนิด ยังคงโน้มตัวต่ำลงต่อไปเหมือนธูปงอ ๆ แท่งหนึ่ง

        “เมื่อครู่ที่ข้าล่วงเกินท่านไป..

        เป็นเพราะไม่รู้ว่าท่านเกี่ยวข้องกับหกกระบี่แห่งซื่อซาน ขอเพียงท่านไม่เอาความ ข้าจะจดจำความใจกว้างของท่านไปชั่วชีวิต

        หากมีโอกาสได้ไถ่โทษ..

        ข้าจะทำแน่!”

        แล้วเขาก็เงยหน้าตั้งหลังตรง ผินตัวหันหลังกลับ ทำจะเดินจากไป

        แบบไม่มีแม้แต่ชื่อทิ้งไว้ให้สืบประวัติบนเฟสบุ๊ค

        ผมนี่เลิกคิ้วเลยนะพวกนาย.. แค่โชว์ปราณกระบี่ครั้งเดียวถึงกับทำให้เชื้อพระวงศ์คนหนึ่งก้มหลังได้

        สงสัยผมคงต้องใช้บ่อย ๆ แล้วมั้ง

        แต่ก็นะ..

        ต่อให้มันจะทำตัวนอบน้อมกับผม

        แต่เลือดที่ไหลตรงคอของผมเมื่อชั่วโมงที่แล้วยังทิ้งรอยแสบอยู่เลย

        ผมจะปล่อยมันไปแบบนี้ก็กระไรอยู่

        “บอกว่าจะทำคุณไถ่โทษ แต่ข้ายังไม่รู้จักชื่อเจ้าเลย

        วันหน้าหากข้าคิดจะร้องขอ...

        ข้าจะไปตามเจ้าจากที่ใดเล่า?”

        ก็คนเราน่ะนะ.. ไม่ได้อยากข่มใครหรอก

        แต่ถ้ามีช่องให้ตอกกลับแบบนี้ ไม่ใช้ก็บ้าแล้ว ยิ่งเป็นคนระดับเจ้าขุนมูลนายของแคว้นหงสาเพลิงนิรันดร์ด้วยแล้ว

        ก็สมควรมีไมตรีต่อกันไม่ใช่หรือไง?

        แล้วแน่นอน..

        พอผมพูดออกไปแบบนั้น

        ยัยน้องสาวที่ไม่รู้ไปต่อยรังแตนที่ไหนมาก็ได้ตวาดออกมา

        “มันจะมากเกินไปแล้ว!!

        แค่เสด็จพี่ของข้าโค้งหลังให้เจ้าก็ถือว่าเขาให้เจ้ามากพอแล้ว!

        อย่าได้กำเริบจนเกินไป!”

        ผมหันไปมองด้วยหางตา

        เอาจริงนะ..

        เสียงของเธอในตอนนั้นแหลมพอจะทำให้คิ้วผมแทบหลุดติดอากาศ

        โชคดีที่เจ้าพี่ชายรีบดุทันควัน

        “อย่าเสียมารยาทเซียเอ๋อร์…”

        จากนั้นเจ้าพี่ชายก็หันกลับมาบอกชื่อเสียงเรียงนามแบบเต็มยศ

        “ข้า หนาน หงชุน พระราชนัดดาในองค์กษัตริย์ หนาน เฟิงฉี

        ส่วนนี่คือน้องสาวของข้า หนาน หงเซีย”

        แล้วเขาก็ลากน้องสาวออกจากห้องไป

        ไม่ได้หันกลับมามองผมอีกเลยแม้แต่นิดเดียว

        ผมได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น

        มองไปที่ประตูที่ในตอนนี้คนที่เคยอยู่ได้เดินหนีไปแล้ว

        “อ่า... มันเป็นญาติของเราจริง ๆ แฮะ…”

        ผมลูบบาดแผลที่คอ..

        ตอนนี้แห้งและตกสะเก็ดแล้ว แต่ก็แสบไม่เบา

        “ว่าแต่... เชื้อพระวงศ์จากแคว้นหงสาฯ มาทำอะไรอยู่ที่นี่?”

        ก็เอาเถอะ...

        บนผืนแผ่นดินยุทธทวีป

        ไม่มีเรื่องไหนเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรอก