ผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า

    ผงลืมตัวตน

         ไฟที่ล้อมรอบได้ดับลงหมดแล้วพร้อมสายฝนที่ตกลงมาอย่างโหมกระหน่ำตอนนี้ทั่วทั้งสนามเต็มไปด้วยคนที่บาดเจ็บไม่มีต่อสู้ไหวถึงจะมีคนที่สู้ได้แต่ก็แค่ไม่กี่คนซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือหลินฟานที่กำลังปืนอยู่บนต้นไม้เพื่อมองไปรอบๆกับจือหลิงเพื่อหาตำแหน่งของเฉินฉานไอ้คนที่มันทำให้สถานการณ์เป็นอย่างงี้ แต่ก็ยังไม่หลบ เหมือนอีกฝ่ายจะแอบซ่อนได้อย่างมิดชิด แต่ก็ไม่ผิดจากที่ทั้งคู่คาดเดาหลินฟานเป็นคนที่ใครทำมันก่อนต้องได้เอาคืนแต่ถ้าหาไม่เจอก็ต้องยอมปล่อยผ่าน

     

    "แถวนั้น เจอไหม จือหลิง " หลินถาม


    "ไม่เจอเลยสักนิด"

     

    "จะเอายังไงหรือจะไม่หาแล้ว สัตว์ก็ใกล้เข้ามาแล้ว ถ้าเบี่ยงความสนใจไม่ทันมีหวังได้ตายหมดนะ" จือหลืงตอบย่างกังวลเพราะเสียงสัตว์อสูรเหมือนจะเริ่มใกล้เข้ามาทุกๆที่

     

    "มันก็ถูกของเธอ ลองถามอีกหน่อยถ้าไม่เจอก็ต้องปล่อยไอ้พวกสารเลวนั้น " หลินฟานถอนหายใจ

    ทั้งสองก็เริ่มปืนไปทั่วๆบริเวณเพื่อสอดส่องว่ามีโอกาสจะเจอไหม ปืนไปปืนมาบังเอิญไปเจอกับพวกไปซานให้เข้า


    "หลินฟาน แกยังมีชีวิตสิะนะ"


    "หื้ม เลื่อนระดับรวบรวมพลังขั้นที่5แล้วด้วย"

     

    ไปซานสังเกตพลังงานที่แผ่ออกมาจากร่างกายของหลินฟานที่ยังมีสัญญาณของการเลื่อนระดับอยู่ ทั้งเจสัน และริน ตกใจในทันทีไม่ขึ้นว่ามันจะอยู่ในระดับเดียวดับกับพวกมันแล้ว

     

    "แล้วจะทำไม" หลินฟานตอบกลับพร้อมเดินสวนกลับพวกไปซานในทันทีเพราะไม่มีเวลามาทะเลาะกับพวกนั้น สถานการณ์ตอนนี้ไม่รู้จะมีชีวิตรอดไหม

     

    "ไปซาน แล้วพวกเราจะทำไงดี เดี๋ยวพวกสัตว์อสูรกำลังจะมา"

     

    "ไม่ห่วงฉันมี"ผงลืมตัวตน" แต่ก็ประมาทไม่ได้ก่อนอื่นพวกเราก็ไปหาที่หลบซ่อนตัวกัรก่อนแล้วค่อยใช้มัน"


    "โอเค"

     

       ผงลืมตัวตนนั้นเป็นอย่างชนิดนึงที่ประเภททำให้สัตว์อสูรหรือคนมองไม่เห็นชั่วคราวเป็นผงวิเศษที่เหมาะลอบฆ่าเป็นของที่สมาคมนักฆ่าชอบใช้เวลาที่จะไปสังหารคน แต่เป็นของที่มีราคาแพงมาก หลายๆคนจึงไม่ค่อยอยากจะซื้อ ถ้าไม่ใช่พวกที่มีฐานนะก็คงซื้อไม่ได้เพราะมันเป็นสิ่งที่ผิดกฏหมายประเทศรวมทั้งเป็นสินค้าห้ามจัดจำหน่ายในร้านค้าทั่วไปต้องมีเส้นสายพอสมควร แสดงว่าฐานนะไปซานคนนี้ถือว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

     

     

    "เจอแล้วหลินฟาน"  เสียงร้องตะโกนใส่แจ๋วดังขึ้นใกล้ๆไม่ไกลจากหลินฟานที่กำลังปืนต้นไม้เมื่อมองไปก็จะเห็นจือหลิงที่มีบาดแผลยืนอยู่บนต้นไม้ซึ่งกำลังออกไปไกลมองตามไปจะกลุ่มซึ่งมาประมาณ30คน แต่มองไม่ชัดเพราะมันอยู่ไกลมาก เขานั้นไม่คิดว่าข้อสันนิษฐานของจือหลิงจะถูกที่บอกว่า พวกนั้นมันอาจจะสุมรออยู่ในที่ไกลๆ เพราะเมื่อสถานการณ์ตรงจบลงถึงจะมีคนรอดชีวติจากแต่ก็จะเหลือซากสัตว์อสูรจำนวนมากรวมทั้งทรัพย์สินมีค่าของพวกนักผญภัยรวมทั้งทหารรับจ้างอีกหลายๆคนจะรวมเป็นที่มากกว่า1ล้านเครดิคสะอีก สามารถทำให้หลายๆคนตาลุกวาว................

     

     

     

     

    คล้ายกับเรื่องผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า ที่คุณอ่าน