บทที่ 15 บ่อนการพนันที่ซ่อนอยู่ในบ้าน
ในค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงดาวแสงเดือนที่ส่องสว่างบนท้องฟ้ายามมืดมิด บัดนี้มีชายสวมฮู้ดสีดำสนิทสองคนเดินเข้าไปในซอยหนึ่งของเมืองปะเหลียน ซอยแห่งนี้เป็ที่สมสู่ของพวกนักเลงอันธพาลมาช้านาน อีกทั้งผู้คนในซอยแห่งนี้มีแต่พวกที่ไร้ความเป็มนุษยธรรม เอาแต่ผลประโยชน์ส่วนตัวไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ วัยชรา ต่างเอาแต่ผลประโยชน์ส่วนตนกันหมดทุกคน
เมื่อชายทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง เป็บ้านที่มีหลังคาทรงหมาแหงน กว้างราว 10 เมตร หน้าบ้านมีประตูเหล็กดำทึบอยู่ทางขวา ทางซ้ายเป็หน้าต่างกระจกสองบานมีเหล็กดัดกั้นอยู่ ชายทั้งสองยืนอยู่หน้าประตู เห็นแสงไฟลอดผ่านช่อง และมีเสียงดังแว่ว ๆ อยู่ด้านในเหมือนมีกันอยู่หลายคน ชายคนที่ตัวสูงกว่าเข้าไปเคาะประตูสามครั้ง แล้วะโเรียกเบา ๆ เพื่อไม่ให้บ้านข้าง ๆ ใแตกตื่น
"พี่แหลม ๆ นี่ผมเอง...ปุ๊ หัวหน้าหน่วยที่ 1 จากแก๊งปะเหลียนแฟมิลี่"
ชายคนนี้ยืนเรียกอยู่สองสามครั้งก็มีใครคนหนึ่งมาเปิดประตู จากนั้นถามกับชายทั้งสองคนว่า "พวกมึงเป็ใคร...รายงานตัวมา"
ชายคนที่ยืนเรียกก็แจกแจงไปอีกที "ผมชื่อปุ๊ หัวหน้าหน่วยที่ 1 จากแก๊งปะเหลียนแฟมิลี่ ้าพบพี่แหลมหน่อยครับ"
"อ๋อ...มึงหรอที่ชื่อปุ๊" จากนั้นเขาก็ชวนทั้งสองคนให้เข้าไปในบ้าน "เข้ามา...ตอนนี้พี่แหลมรอมึงอยู่ด้านใน"
บรรยากาศของห้องแรกที่ทั้งสองได้เดินเข้าไปดูมืดสนิท มีเพียงเเสงไฟสลัว ๆ ที่ส่องมาจากห้องถัดมา เพียงแค่นี้ก็ทำให้ทั้งสองคนสังเกตได้ชัดว่าห้องแรกนี้มีอะไรอยู่บ้าง เท่าที่พวกเขาสังเกตเห็นมีเพียงโซฟาที่วางติดผนังทางขวามือ มีรูปภาพกลุ่มวัยรุ่นหลายคนประดับอยู่สามภาพเหนือโซฟา ส่วนผนังทางฝั่งประตูห้องถัดไปมีตู้โทรทัศน์ที่ไม่ได้มีของประดับอะไรมากที่จะประดับวางไว้ เมื่อผ่านห้องแรกไปก็เริ่มได้ยินเสียงดังโหวกเหวกมาทีละนิด ทำให้ทั้งสองมั่นใจได้แล้วว่าที่นี่มีคนอาศัยอยู่มากไม่น้อย แทบปวดตาทันทีที่มาถึงห้องถัดมา เนื่องจากเดินกันมาด้วยความมืด แล้วจู่ ๆ ก็เจอแสงจ้าจากดวงไฟที่เปิดหมดทุกดวงในห้องนี้ ทำให้ดวงตาปรับสภาพไม่ทัน ต่อมาก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อได้เห็นบรรยากาศภายในห้องนี้ มีกลุ่มวัยรุ่นชายฉกรรจ์นับสามสิบคนอาศัยอยู่ ทั้งยังมีโต๊ะสนุกเกอร์สามโต๊ะที่ตั้งวางให้เล่นอยู่ มีโต๊ะเล่นไพ่อีกสองโต๊ะที่กลุ่มวัยรุ่นยืมล้อมกันอยู่ ส่วนผนังทางด้านซ้ายมีตู้สล็อตอีกสี่ตู้ให้กลุ่มวัยรุ่นได้เล่นกัน คนทั้งสองทำได้แค่ถลึงตาเบิกโพลงใกับสิ่งที่ได้เห็น นี่มันไม่ใช่บ้านคนเเล้ว แต่นี่มันคือบ่อนการพนันต่างหาก ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าบ้านเล็ก ๆ แค่นี้จะมีบ่อนขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ภายใน พอทั้งสองกวาดตามองไปลึก ๆ ก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งพิงที่พนักโซฟาสีน้ำตาล แขนสองข้างโอบไหล่หญิงสาวที่นั่งคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ
"นู่น..พี่แหลมอยู่ตรงนู้น"
ชายทั้งสองหันมองหน้ากันก่อนเดินเข้าไปที่โซฟาสีน้ำตาลที่มีชายตัวใหญ่ผิวเข้มนั่งครอเคลียหญิงสาวอยู่ตามที่ชายคนนี้บอก
แผลเป็น่าขยักแขยงเหนือคิ้วซ้ายของชายที่ชื่อพี่แหลมดูหน้าเกรงขามเป็อย่างมาก ไม่ว่าเด็กคนไหนได้เห็นได้มองเป็อันต้องร้องไห้ไปตาม ๆ กัน ปุ๊กับเพื่อนที่มาด้วยกันได้ไปยืนอยู่ตรงหน้าชายที่ชื่อแหลม ทั้งสองยืนขาสั่นด้วยความกลัว เมื่อได้ยินเสียงคำพูดแรกของเขา
"เป็ไร...ถึงได้ให้เด็กมานัดกูไว้!"
เสียงแผดใหญ่ราวกับั์ดังน่าสยดสยองผิดกับร่างกายของเขาที่ดูเบาบางเหมือนคนขาดสารอาหารยังไงยังงั้น แต่ยังไงก็ตาม ถึงแม้ร่างกายเขาจะซูบผอมเอามากแค่ไหนแต่เสียงและแผลเป็นั้นทำให้เขาดูน่าเกรงขามอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ปุ๊สังเกตแผลเป็เหนือคิ้วซ้ายดูเละราวกับเคยโดนของเเข็งอะไรบางอย่างทุบเอาไม่มีผิด ทำให้เขาถึงกับยกมือขวาขึ้นลูบแผลเป็บนคิ้วของเขาด้วยเหมือนกัน แตกต่างกันมาก! แผลเล็ก ๆ ของเขาดูแล้วสู้ของชายคนนี้ไม่ได้เลย เห็นแค่นี้ก็ทำให้รู้เลยว่าชีวิตของเขาได้ผ่านเื่ราวอันหฤโหดมามากแค่ไหน ปุ๊เริ่มตั้งสติหยุดความกลัวที่มีต่อชายคนนี้ออกไป แล้วชี้แจงจุดประสงค์ที่เขามาในวันนี้ให้ชายร่างผอมบางตรงหน้าได้ฟัง
ลมกระพือเบา ๆ มาเป็สาย พัดใบไม้แห้งเหี่ยวของต้นยางนาหน้าโรงเรียนปะเหลียนวิทยาคาร หลุดลุ่ยลงสู่พื้นอย่างช้า ๆ จีนเดินเหม่อมาจนถึงทางเข้าหน้าโรงเรียนแล้วหยุดนิ่งตามองพื้น มือที่ถือกระเป๋าก็หลุดออกจากมือลงไปกองอยู่กับพื้น โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย เธอยืนนิ่งอยู่นานทำให้นักเรียนและคุณครูที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับงงว่าเธอนั้นเป็อะไรไป ทำไมเธอยังคงนิ่งไม่ยอมก้มลงไปหยิบกระเป๋าซักที ไม่ผิดเลยที่พวกเขาไม่รู้ เพราะเื่นี้เป็สิ่งที่เธอรู้สึกอยู่คนเดียว เธอเอาแต่นึกถึงเื่เมื่อวานที่ผ่านมา ความกระวนกระวายก็ปรากฏขึ้นภายในใจ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไม่เธอต้องเป็ห่วงกริ้นท์ด้วย ทั้ง ๆ ที่ทั้งสองก็ไม่ถูกชะตากันมาก่อนเลย แต่แล้ววันนี้ทำไมความรู้สึกของเธอถึงเปลี่ยนไป พอนึกถึงเื่กริ้นท์ทีไรใจก็เต้นสั่นทุกที
"นี่เราเป็อะไรไป...ทำไมต้องนึกถึงแต่เ้าลิงบ้านั่น หรือว่า..." เธอสะบัดหน้าละสิ่งที่คิดออกไป "ไม่ใช่..ไม่จริง เป็ไปไม่ได้! อย่างเ้าลิงบ้านั่น"
"พรึ่บ!!"
จีนถึงกับสะดุ้งเมื่อมีมือข้างหนึ่งมาจับไหล่ของเธอ ความคิดทั้งหมดภายในหัวก็ถูกสลัดออกไป ทำให้จีนกลับมามีสติอีกครั้ง
"นี่จีน...เธอมายืนทำอะไรตรงนี้!"
เสียงหวาน ๆ ของคนที่มาเรียกสติจีนก็คือมิ้นท์ เธอเห็นจีนยืนไม่ได้สติอยู่เลยสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจีนถึงนิ่งไปอย่างนั้น ด้วยเหตุนี้มิ้นท์เลยต้องเข้าไปเรียกสติจีนไว้
"มีอะไรหรือเปล่า" มิ้นท์ถามอย่างห่วงใยก่อนก้มลงไปหยิบกระเป๋าที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมาคืนให้กับเพื่อนสาว "เข้าไปในโรงเรียนพร้อมกันนะ"
จีนพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในโรงเรียนพร้อมกัน ส่วนคนที่เห็นเหตุการณ์อยู่บริเวณหน้าโรงเรียนก็ยังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็เลิกสนใจไปเพราะเห็นจีนกลับมามีสติได้ตามเดิม
ระหว่างที่มิ้นท์กับจีนเดินผ่านหน้าอาคาร 203 ซึ่งเป็อาคารแรกสองชั้นที่เมื่อเดินเข้ามาจะต้องมาถึงก่อน ก่อนที่จะไปถึงอาคารหลักสามชั้นทางด้านใน มิ้นท์สังเกตเห็นจีนยังคงเหม่อลอยอยู่ เธอเลยเอ่ยถามเพื่อดึงสติจีนกลับมาอีกครั้ง
"ฉันได้ยินมาว่าเธอถูกกลุ่มรุ่นพยายามทำร้ายนี่จริงหรือเปล่า"
จีนพยักหน้าแต่ไม่พูดอะไร มิ้นท์เลยถามไปอีกครั้งว่า "แล้วเธอเป็อะไรมากหรือเปล่า" พูดจบมิ้นท์ก็ยื่นแขนสองข้างไปเกาะบ่าของจีนให้หยุดเดิน แล้วดึงมาให้ยืนอยู่ซึ่งหน้า จากนั้นตรวจดูร่างกายของเพื่อนสาวอย่างละเอียด จีนยืนอึ้งตาเบิกโพลงเพราะถูกเพื่อนสาวเขย่าแขนตรวจดูาแอย่างแรง
"ฉันไม่เป็ไรมิ้นท์...หยุดเขย่าแขนฉันได้แล้ว"
มิ้นท์ยิ้มแหย ๆ รีบปล่อยมือที่กุมออกทันที แล้วตั้งใจฟังเพื่อนสาวเล่ารายละเอียด
"พอดีตอนนั้นไอ้หน้าลิงผ่านมาพอดี ฉันเลยรอดมาได้ ถ้าไม่มีเขาฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าจะเจอกับอะไรบ้าง"
เท่าที่ได้ฟังมิ้นท์ก็เข้าใจได้ทันทีว่าไอ้หน้าลิงที่จีนว่านั้นเป็ใคร แต่ที่เธอรู้สึกผิดปกติไปก็คือสำเนียงเสียงของเธอได้เปลี่ยนไปจากเดิม จากที่เมื่อก่อนจีนไม่เคยพูดดีกับกริ้นท์เลยสักครั้ง มีแต่จะดุด่าว่าร้ายเขาด้วยความที่ไม่ถูกชะตามาโดยตลอด ถึงแม้คราวนี้เธอจะพูดชื่อกริ้นท์เหมือนเดิม แต่มิ้นท์ก็ฟังออกว่าเธอไม่ได้จ่อหาว่าร้ายอะไรเขาเลย
08 : 30 น. ขณะนี้นักเรียนได้เข้าเรียนกันตามคาบเรียนแรกของตนกันหมดทุกคน ยกเว้นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ห้อง B ซึ่งเป็ห้องเรียนของกริ้นท์กับมิ้นท์นั่นเอง เนื่องจากวันนี้อาจารย์ผู้สอนได้ขอลาหนึ่งวัน กริ้นท์กับเพื่อน ๆ เลยไม่มีเรียนไปตลอดสองคาบติด มิ้นท์นั่งอยู่ที่โต๊ะประจำของเธอเหมือนเคย และปกติเวลาเธอไม่มีเรียน เธอมักจะหยิบงานที่ค้างอยู่ขึ้นมาทำตลอด แต่ครั้งนี้ไม่ใช่! ตอนนี้เธอเอาแต่จี้ถามเพื่อนชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เื่ของเมื่อวานที่ผ่านมา รวมทั้งแบงค์และแจ็คด้วยเหมือนกันที่มายืนล้อมจี้ถามเื่เดียวกับที่มิ้นท์อยากรู้ ความจริงคาบเรียนแรกแจ็คมีเรียนวิชาภาษาไทย แต่เขากลับมาวุ่นวายอยู่กับห้องของกริ้นท์ไม่ยอมรีบไปเข้าเรียนสักที กริ้นท์เริ่มรำคาญเพื่อนสนิททั้งสองคนเลยเล่าสิ่งที่เจอมาให้ฟังอย่างละเอียด แจ็คเหลือบตามองบนมือกุมปลายคางพยายามนึกถึงกลุ่มชายที่ช่วยกริ้นท์ไว้ว่่าเป็ใคร เพราะเขารู้สึกคุ้นเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน พอรู้ว่าที่เกิดเหตุเป็ซอยบ้านหาดเลาตาเขาเลยเลิกขึ้นปากอ้าค้าง
"หรือว่า..."
เพื่อนทั้งสามคนหันไปมองแจ็คเป็ตาเดียวกัน เนื่องจากอยากรู้ด้วยเหมือนกันว่าวัยรุ่นกลุ่มนั้นเป็ใคร ทำไมถึงต้องมาช่วยกริ้นท์ไว้
"หรือว่าจะเป็พวกแก๊งหลังตลาด!!"
สิ้นเสียงของแจ็ค เพื่อนทั้งสามก็พยายามนึกตามคำพูดของเพื่อน
"คนที่ช่วยนายไว้ใช่คนที่ผมสีแดงยาว ตาใส่คอนเทคเลนส์สีแดงรึเปล่า"
กริ้นท์พยักหน้าช้า ๆ แล้วตอบไป "ใช่.." แต่ถึงยังไงทั้งสามคนก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี อาจเพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินไม่เคยรู้จักมาก่อนก็ได้ เลยนึกยังไงก็นึกไม่ออกสักที
"ว่าแล้วเชียว ต้องเป็พี่จอมแน่ ๆ ในซอยนั้นมีแค่เขาคนเดียวที่จะช่วยนายได้"
“ใช่ ๆ เขาชื่อจอม!!” กริ้นท์รัวลิ้นตอบ
"พี่จอม...แก๊งหลังตลาด…! ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลย" แบงค์พยายามนึกตามที่แจ็คเล่าให้ฟัง
"ไม่แปลกที่นายจะไม่รู้จัก เพราะนายเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนที่นี่ แต่ถ้าใครที่อยู่แถวนี้มาก่อนแล้ว เป็ไปไม่ได้เลยที่จะไม่รู้จักพี่จอม"
แล้วพี่จอมเขาเป็คนยังไงเหรอ..?" กริ้นท์ถามอย่างสนใจ
"เท่าที่ฉันได้ยินมาเขาก็เป็คนดีนะ ยิ่งคนในหมู่บ้านที่เขาอยู่มีแต่คนรักมากกว่าคนเกลียดเสียอีก แต่ก็นะ...ขึ้นชื่อว่านักเลง ก็ต้องมีคนที่ไม่ชอบเขาอยู่บ้างเหมือนกัน และที่สำคัญ..! พี่จอมก็เป็ศิษย์เก่าของโรงเรียนนี้ด้วยเหมือนกัน ถ้าคิดอีกมุมว่าเขาเป็นักเลง พวกนายสบายใจได้เลย พี่จอมเขาจะไม่เข้ามาแตะต้องคนที่เรียนที่นี่เลยสักคน"
กริ้นท์สนใจบุคคลที่เพื่อนพูดถึงเป็อย่างมาก ยิ่งได้ฟังเขาก็ยิ่งนับถือชายคนนี้เข้าไปใหญ่ ไม่แปลกเลยที่เขาจะให้ความสนใจกับจอมเป็พิเศษ
"เท่าที่ฟังมา เขาก็เป็คนดีอยู่ไม่น้อยเลยนะ แล้วเหตุผลอะไรที่ว่าเขาจะไม่แตะต้องนักเรียนโรงเรียนนี้ด้วยล่ะ" แบงค์ถามอย่างสงสัย
"ไม่รู้สิ...ฉันก็รู้มาเท่านี้เหมือนกัน"
กริ้นท์วิเคราะห์เื่ราวของชายคนที่เพื่อนเล่าอยู่ภายในใจ แต่ก็คิดไม่ตกว่าเหตุผลอะไรที่ต้องเข้ามาช่วยเขาไว้ ถึงยังไงก็ตาม เขาก็ได้ช่วยกริ้นท์ไว้แล้ว หากเขามีปัญหาอะไร กริ้นท์ก็ต้องช่วยเขากลับบ้างเหมือนกัน
"พี่เขาจะเป็ใครอะไรยังไงก็ช่าง...แต่ตอนนี้นายรอดมาได้แล้ว ไปเจอพี่เขาอีกเมื่อไหร่ ก็ค่อยไปขอบคุณเขาอีกครั้งแล้วกัน"
คนที่เงียบนั่งฟังมาโดยตลอดได้พูดขึ้น ทำให้ทุกคนต้องหันไปฟังทันที กริ้นท์เห็นด้วยกับคำพูดของมิ้นท์ เขาจึงพยักหน้าช้า ๆ แล้วเอ่ยออกไป "มันก็จริงของเธอ ถ้าได้เจอเขาอีกที ฉันต้องไปขอบคุณเขาอีกครั้ง"
••••• Silver Bullet •••••
551
![คุณหนูโอเมก้ากับเบต้าคนสวน [โอเมก้าxเบต้า]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753970660_9338693.webp)
