ตอนที่ 172 เป็นดั่งสวรรค์ประทานพร เผ่าพันธุ์เซียนโบราณช่างน่าเวทนา
ในตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์ เงาร่างของผู้อาวุโสใหญ่ในอาภรณ์ขาวสะอาดสะบัดพลิ้ว ลึกลงไปในดวงเนตรดุจประกายกระจกแก้ว ภาพนับอนันต์ผุดวาบราวกับฟ้าสวรรค์บรรจงวาด ก่อให้เกิดบรรยากาศอันลี้ลับประหนึ่งเซียนผู้ครอบครองมรรคาแห่งสวรรค์
ณ ยอดผาสูง เขายืนอยู่ดั่งประภาคารเหนือเมฆหมอกสีเทาทึบ สายตาเจาะลึกทะลุม่านหมอกมองเห็นภาพเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นภายในดินแดนเซียนโบราณ ราวกับทุกสิ่งอยู่ในกุมมือแห่งอำนาจที่ลี้ลับเกินหยั่งถึง
เขารู้ซึ้งถึงที่เหตุการณ์ที่บังเกิดขึ้นทั้งมวล
ภาพแห่งอดีตและผลลัพธ์แห่งปัจจุบันแจ่มกระจ่างในห้วงคำนึง จนแม้แต่เขาเองก็ยังมิอาจห้ามความหนาวเย็นที่คืบคลานขึ้นมาจากเบื้องลึกของจิตวิญญาณ
“กู้ฉางเกอใช้วิธีการเช่นนี้ ราวกับผลักดันเผ่าพันธุ์โบราณให้มุ่งหน้าสู่ทางตัน ช่างเป็นวิธีการที่เหี้ยมโหดนัก ดูท่าว่าข้าคงจะประเมินเขาต่ำเกินไปจริงๆ”
น้ำเสียงของผู้อาวุโสใหญ่แฝงไว้ด้วยความซับซ้อน บ่งบอกถึงความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะเข้าใจ
เบื้องข้างเขาปรากฏชายชรารูปร่างสมส่วนผู้หนึ่ง
เสื้อผ้าของเขามอมแมมเต็มไปด้วยคราบเปื้อน รูปลักษณ์แสนธรรมดาดุจชาวไร่ชาวนาแห่งโลกมนุษย์ ผิวคล้ำหยาบกร้าน และฟันสีเหลืองหม่นที่แลดูมิน่าจดจำ
แม้กระทั่งมีดครัวที่เหน็บไว้ที่เอวยังมีสนิมจับจนพรุน
บุคคลผู้ธรรมดาสามัญที่ดูไร้ซึ่งจุดเด่นเช่นนี้
ในเวลานี้กลับยืนเคียงข้างผู้อาวุโสใหญ่แห่งตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์ ด้วยท่าทีสนิทสนมราวกับเป็นสหายอันเก่าแก่
เมื่อได้ยินถ้อยคำของผู้อาวุโสใหญ่ ชายชราผู้นั้นก็แสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันสีเหลืองที่แสนจะขัดตา เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบนาบว่า “ถึงอย่างไรก็เป็นลูกหลานแห่งตระกูลกู้ของข้า วิธีการเช่นนี้มีอันใดให้น่าแปลกใจเล่า”
“เจ้าเด็กกู้ฉางเกอนั้น ข้ามิเคยพบเห็นเขามาก่อน ทว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้าก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเขาในตระกูลมามิน้อย…”
“เรื่องเช่นนี้ก็มิได้นับว่าอยู่นอกเหนือความคาดหมายอันใด”
วาจานั้นเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย ทว่าในดวงหน้ากลับแฝงไว้ด้วยความหมายอันลึกซึ้งที่ยากจะตีความ
“ศิษย์พี่คิดตัดสินใจแล้วหรือ” ผู้อาวุโสใหญ่เงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายชรา ก่อนเอ่ยถามขึ้นอย่างจริงจัง
“ล้วนมิมีสิ่งใดให้ต้องตัดสินใจทั้งนั้น ในตอนนี้ นายน้อยแห่งตระกูลของข้ากำลังถูกข่มเหงในดินแดนเซียนโบราณ แถมยังเกือบจะสิ้นชีพลง หากข้าต้องการจะเข้าไปเยือนยังที่แห่งนั้น นี่ก็มินับว่าเป็นเรื่องที่สมควรหรอกหรือ หรือว่าเจ้าก็คิดจะขัดขวางข้าด้วย”
ชายชรากล่าวพลางแย้มรอยยิ้มเหยียดกว้าง เผยฟันเหลืองซี่ใหญ่ ทว่าทุกถ้อยคำล้วนแล้วแต่เผยแรงกดดันดั่งฟ้าคำรามที่แฝงไว้ในท่าทีสบายๆ ออกมา
อำนาจแห่งตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยงนั้น ย่อมเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งแดนสวรรค์
เมื่อผู้อาวุโสใหญ่ได้ฟังดังนั้นก็เพียงแค่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ศิษย์พี่ ท่านยังมองดูเรื่องนี้มิกระจ่างแจ้งอีกหรือ หรือแท้จริงแล้วท่านแกล้งทำเป็นมิรู้กัน เห็นได้ชัดว่านี่เป็นแผนการณ์ของกู้ฉางเกอ ที่จ้องจะจัดการสรรพชีวิตของเผ่าพันธุ์แห่งดินแดนเซียนโบราณทั้งปวง”
“ข้ามิสน! นายน้อยแห่งตระกูลกู้ของข้าได้ออกไปฝึกปรือยังดินแดนเซียนโบราณ ทว่ากลับถูกเผ่าพันธุ์ภายในนั้นนำอาวุธศักดิ์สิทธิ์มาลอบโจมตีได้ เรื่องนี้ได้จุดชนวนความโกรธเกรี้ยวของตระกูลข้าแล้ว ที่ยังมิพลิกแผ่นดินเซียนโบราณให้พินาศก็ถือว่าเมตตานัก”
เขาหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยต่อ “ในเมื่อสำนักมรรคาและขุมกำลังอำนาจต่างๆ ต่างก็ได้ส่งตัวมหายุทธ์ไปยังที่แห่งนั้นแล้ว ไฉนเล่าเจ้าจึงจะต้องเอ่ยห้ามข้าด้วย หรือว่าเจ้ามิพอใจตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยงของข้ากัน”
เมื่อผู้อาวุโสใหญ่ได้ฟังคำก็เงียบงันไป ก่อนจะมิกล้าโต้ตอบคำถามนี้โดยง่าย
ความมิพอใจต่อตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยงอย่างนั้นหรือ
ผู้ใดเล่าจะล่วงรู้ว่า ในที่สุดแล้วตระกูลนี้จะสำแดงสิ่งใดออกมาอีก สัตว์เทพหรืออสูรปีศาจที่มิอาจคาดเดานั้นอาจจะปรากฏตัวขึ้น
“เจ้ายังจะขัดขวางข้าอีกหรือไม่” ชายชราผู้นั้นเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเปี่ยมไปด้วยความเบิกบาน ทว่าก็ยังคงแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันลึกล้ำ
ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้วแน่น
หากเขาตอบว่าจะขัดขวางชายชราผู้นี้ ซึ่งแท้จริงแล้วคือผู้อาวุโสแห่งตระกูลกู้ เขาผู้นี้ก็ย่อมจะลงมือโดยมิลังเลในทันทีเลยแม้แต่น้อย
และเขาก็มิได้สงสัยในเรื่องนั้น
แม้เขาจะมิได้หวาดกลัว ทว่าในยามนี้ ดินแดนเซียนโบราณต่างก็เต็มไปด้วยเหตุการณ์มากมาย ขุมอำนาจและสำนักต่างๆ นั้นก็ต่างส่งคนของตนเข้าไปยังที่แห่งนั้นด้วย
หากเขาต้องเผชิญหน้ากับชายชราผู้นี้ ผลลัพธ์ก็ย่อมจะเป็นการเปิดโอกาสให้เหล่าศัตรูฉวยโอกาสเอาได้โดยง่าย
ในอดีตเมื่อครั้งก่อน เขาเคยให้คำมั่นไว้ว่าจะคุ้มครองเผ่าพันธุ์ในดินแดนเซียนโบราณ หากพวกเขาหลบเร้นตัวมิปรากฏตัวต่อโลกภายนอก
คำมั่นนี้เขาได้ยึดมั่นเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ทว่าการกระทำของกู้ฉางเกอกลับเปิดประตูให้เหล่าสำนักจากโลกภายนอกเข้ามาแทรกแซง ส่งผลให้เขาเองก็ยังมิทันได้ตั้งตัว
การปล่อยให้กู้ฉางเกอเข้าไปในดินแดนเซียนโบราณ ก็มิต่างอันใดกับการนำพาหายนะไปสู่ที่แห่งนั้น
“ศิษย์พี่ ด้วยพลังฝีมือที่ท่านครอบครองอยู่ การเข้าไปในที่แห่งนั้น มิใช่ว่าท่านตั้งใจจะทำลายเผ่าพันธุ์แห่งเซียนโบราณทั้งหมดกระนั้นหรือ”
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสใหญ่ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แววตาเต็มไปด้วยความหนักแน่น
“ยิ่งไปกว่านั้น หากข้าจำมิผิด ท่านมิใช่ผู้อาวุโสแห่งสายตระกูลของกู้ฉางเกอ ทว่ากลับเป็นของสายตระกูลของกู้เซียนเอ๋อร์เอง…”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ แววตาของผู้อาวุโสใหญ่ก็ฉายประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา
เรื่องที่กู้ฉางเกอเคยชำแหละกระดูกของผู้อื่น เขานั้นย่อมรู้ดี และมั่นใจว่า ผู้อาวุโสแห่งตระกูลกู้เบื้องหน้าก็ย่อมรับรู้ด้วยเช่นกัน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผู้อาวุโสท่านนี้ได้หลับใหลอยู่ในความเงียบงัน
ทว่าในช่วงมินานมานี้ เขากลับก้าวออกจากเขตตระกูล สายโลหิตของเขาในตระกูลกู้ก็มิได้รุ่งโรจน์ดังเช่นในอดีตอีกต่อ
เรื่องนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของเขาอย่างหลีกเลี่ยงมิได้
เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในตระกูลกู้เมื่อครั้งก่อน หากเขาเพียงเอ่ยถาม ก็ย่อมมิมีผู้ใดหาญกล้าปิดบังแม้แต่คำเดียว
ดังนั้น จุดมุ่งหมายที่เขาจะไปยังดินแดนเซียนโบราณในครั้งนี้ ก็ย่อมมิใช่เพื่อช่วยเหลือกู้ฉางเกอ หรือทวงคืนความยุติธรรม
ในสายตาของผู้อาวุโสใหญ่ เหตุผลนั้นน่าจะเป็นเพราะเพื่อปกป้องกู้เซียนเอ๋อร์เสียมากกว่า ด้วยเพราะหวาดเกรงว่ากู้ฉางเกออาจหมายมาดลงมือกับนางได้
แต่กระนั้น…
ในยามนี้ กู้ฉางเกอคือศิษย์ผู้สืบทอดของตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์ อย่างน้อยที่สุด ในการฝึกปรือครั้งนี้ เขาย่อมเป็นตัวแทนแห่งศักดิ์ศรีของตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์อย่างแท้จริง
หากแม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่จะปราศจากความรู้สึกพึงใจใดๆ ต่อกู้ฉางเกอ ทว่าในเวลานี้ เขาก็จำต้องหาวิธีถ่วงเวลาให้ได้
“กู้ฉางเกอย่อมเป็นนายน้อยของตระกูลกู้ ข้ามิอาจลงมือกระทำอันใดกับเขาได้ เรื่องการเข่นฆ่ากันเองในสายโลหิตนั้น เป็นสิ่งที่มิอาจยอมรับได้ในตระกูลกู้ของข้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชราก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหัวเราะเช่นเคย คล้ายกับมิให้ความสำคัญใดๆ ต่อเรื่องนี้
ทว่าประกายในดวงตากลับวาบขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะหายลับไป
ผู้อาวุโสใหญ่ยังคงสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับเข้าใจความหมายเบื้องลึกของคำพูดนั้น
เรื่องที่สายโลหิตเดียวกันลุกขึ้นมาเข่นฆ่ากันเอง นั่นย่อมหมายถึงเหตุการณ์ที่กู้ฉางเกอเคยลงมือกับกู้เซียนเอ๋อร์ในอดีต
ชัดเจนเหลือเกินว่าผู้อาวุโสแห่งตระกูลกู้ผู้นี้ แม้จะกล่าวว่ามิใส่ใจ ทว่าในส่วนลึกของหัวใจก็ยังคงเต็มไปด้วยความมิพอใจต่อเหตุการณ์ในครั้งนั้น
ถึงกระนั้น เมื่อเขาเอ่ยวาจารับประกันเช่นนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ก็คลายกังวลไปมิน้อย
อย่างน้อยกู้ฉางเกอก็คงมิถึงขั้นเอาชีวิตมิรอด
ทว่าการที่จะต้องสังเวยความเจ็บปวดก็คงจะหลีกเลี่ยงมิได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสใหญ่จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเลือกวิธีการประนีประนอมอย่างรอบคอบ
“ครานี้ ข้าจะร่วมเดินทางไปกับศิษย์พี่ด้วย”
ผู้อาวุโสแห่งตระกูลกู้ผู้ดูคล้ายกับชาวนาผู้นั้นเพียงแค่หัวเราะขึ้นมาเบาๆ แววตาแฝงนัยลึกซึ้ง “ดูเหมือนว่าเจ้าจะห่วงใยกู้ฉางเกอผู้นั้นมากเสียยิ่งกว่าตระกูลกู้ของข้าเสียอีกนะ”
ผู้อาวุโสใหญ่แค่นเสียงเย็นก่อนเอ่ยขึ้นว่า “มิว่าคนผู้นั้นจะเป็นเช่นไร เขาก็คือศิษย์ผู้สืบทอดของตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์ อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในตัวเลือกสำหรับตำแหน่งเจ้าตำหนักในอนาคต”
สำหรับผู้ที่ยึดมั่นในหลักการดั่งผู้อาวุโสใหญ่แล้ว เรื่องของกฎและเกียรติยศย่อมมีความสำคัญเหนือยิ่งกว่าอารมณ์ส่วนตัว
แม้เขาจะมิชอบกู้ฉางเกอ ทว่าท้ายที่สุดแล้ว คนผู้นั้นก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้ที่ชื่นชอบใช้เล่ห์กลยั่วยุผู้อื่น
ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงยังคงรู้สึกชื่นชมในความสามารถบางประการของกู้ฉางเกออยู่บ้าง
“ฮึๆ...”
ชายชราหัวเราะขึ้นเบาๆ มิเอ่ยวาจาใดต่อความ ทว่ากลับสะบัดชายแขนเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งออกเบื้องหน้า
ดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่หรี่ลงเล็กน้อย
ทันใดนั้น ในเบื้องหลังของชายชราผู้นั้น พลันปรากฏพลังอำนาจอันมหาศาลถาโถมลงมาจากความว่างเปล่า ก่อนทะลวงผ่านห้วงอากาศเบื้องสูง จนเกิดเป็นทางเดินลี้ลับประหนึ่งเชื่อมโยงมิติแห่งดวงดาราและจักรวาลเข้าด้วยกัน
ตูม!
แสงสว่างเจิดจ้าประหนึ่งประตูแห่งแสงเทพเจ้าเปิดออก เสียงแห่งเซียนบรรเลงแว่วก้อง กระแสปราณเซียนบริสุทธิ์พวยพุ่งราวกับอีกฟากหนึ่งของโลกกำลังเผยตน
จากนั้น เหล่าร่างที่สวมเกราะศึกแห่งเซียน พลันปรากฏตัวขึ้นบนหลังอสูรร้ายซึ่งมีสายโลหิตโบราณบริสุทธิ์อันเกรียงไกร กลิ่นอายแห่งสงครามพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจนฟ้าสะท้านปฐพีสะเทือน
แต่ละคนต่างประดับไปด้วยเกราะอันเจิดจรัสดุจแสงดาราผ่านยุทธภูมิอันยาวนาน ดวงตาเย็นเยียบประหนึ่งคมกระบี่สวรรค์ ทะลุทะลวงห้วงอากาศให้สั่นสะท้าน
ภาพเบื้องหน้าปราศจากสิ้นซึ่งข้อสงสัยใดๆ
นี่คือกองกำลังอันไร้เทียมทานของตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยง
เมื่อพวกเขาปรากฏตัว ก็ดูคล้ายกับหมื่นพันทัพใหญ่กำลังเคลื่อนพล สายลมโหมกระหน่ำก้องฟ้าดิน ประกายแห่งเสียงสะท้อนทั่วผืนพิภพจนสะท้านถึงจิตวิญญาณ
การมาเยือนของพวกเขาส่งผลให้เหล่าขุมอำนาจจากสำนักและตระกูลต่างๆ ที่กำลังจะเข้าสู่ดินแดนเซียนโบราณ ต่างหยุดชะงักไปโดยสิ้นเชิง
“ถึงกับส่งกองกำลังเช่นนี้มา ดูเหมือนว่าตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยงนั้นจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก…” ผู้อาวุโสใหญ่เผลออุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเผยความสั่นสะท้าน
กองกำลังชุดนี้ ทุกผู้คนในนั้นล้วนอยู่ในขอบเขตราชันเทวะ!
ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนต่างเป็นนักรบผู้ผ่านศึกมานับมิถ้วน ดุดันด้วยสายโลหิตเหล็กที่ยากจะทลาย กลิ่นอายการสังหารแผ่ขจรจนฟ้าสวรรค์ต้องสะท้านไหว
“นี่มิใช่ผู้ที่ข้าส่งมา หากแต่เป็นนายน้อยกู้ฉางเกอที่สั่งการมาด้วยตนเอง”
“ครั้งนี้ พวกเขาล้วนมิยอมอยู่ภายใต้อาณัติของข้า”
คำพูดของผู้อาวุโสแห่งตระกูลกู้ ทำให้ผู้อาวุโสใหญ่ต้องหยุดคิด ดวงตาเผยความฉงนลึกซึ้ง
กู้ฉางเกอสั่งการเองหรือ
เขาคิดจะทำสิ่งใดกันแน่
ในชั่วขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสใหญ่ถึงกับนิ่งงัน ความคิดปะติดปะต่อมิอาจจะคาดเดาถึงจุดประสงค์ของกู้ฉางเกอได้
“ไปกันเถิด ศิษย์น้อง” ชายชราเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเดินไปข้างหน้า หมอกหนาทึบที่ปกคลุมอยู่เหนือดินแดนเซียนโบราณพลันแยกตัวออกอย่างรวดเร็ว
เขานำกองกำลังอันแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ติดตามไปด้วย
ผู้อาวุโสใหญ่ได้แต่มองภาพนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วก้าวตามไปเช่นกัน
ครั้งนี้ เขาคงมิอาจปกป้องเผ่าพันธุ์ในดินแดนเซียนโบราณได้อีกแล้ว
ในเวลาเดียวกัน เหตุการณ์คล้ายคลึงนี้ก็กำลังเกิดขึ้นในพื้นที่ต่างๆ ของตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์
ครืน!
เรือศึกมากมายปรากฏขึ้นเหนือฟากฟ้า ลอยลำขึ้นลงมาจากท้องนภาในตลอดช่วงเวลานี้
เหล่าสำนักและขุมอำนาจจากดินแดนอนันต์สวรรค์ต่างเร่งรีบเดินทางมายังที่แห่งนี้
ดินแดนเซียนโบราณซึ่งเป็นเสมือนชิ้นเนื้ออันแสนหอมหวาน ได้ถูกการวางแผนอันแยบยลของกู้ฉางเกอทำให้กลายเป็นจุดสนใจ จนดึงดูดผู้คนมากมายให้มารวมตัวกัน
ด้วยข้ออ้างที่เหมาะสมและชอบธรรม
หากแต่ก่อนยังมีการปิดบังหลบเลี่ยง ส่งเพียงคนรุ่นเยาว์เข้ามาเพื่อบังหน้า บัดนี้พวกเขาต่างเปิดเผยตัวตน และนำเหล่าผู้แข็งแกร่งเข้าสู่สนามโดยปราศจากฉากหน้าปิดบังใดๆ
เปรียบเสมือนการฉีกหน้ากากที่เคยสวมใส่จนสิ้น
…
ณ เขตตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล ในดินแดนเซียนโบราณ
หลังจากเก็บกวาดทุกสิ่งจนหมดสิ้น กู้ฉางเกอก็จากไปด้วยความพึงพอใจ
เขามิได้ปล่อยให้ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลเผยแพร่ข่าวใดเกี่ยวกับตัวเขา
ด้วยเพราะเรื่องนี้สำคัญยิ่ง อย่างน้อยจนกว่าการวางแผนของเขาจะเสร็จสิ้น กู้ฉางเกอก็ย่อมมิอนุญาตให้ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลนี้มีความเกี่ยวพันกับเขาแม้เพียงน้อยนิด
นี่เป็นเพียงการวางหมากเล็กๆ เท่านั้น ทว่ามินาน สิ่งนี้ก็จะกลายเป็นอาวุธอันร้ายแรงในภายหลัง
ท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลก็ถือเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังที่สุดในดินแดนเซียนโบราณ
การที่เขาสามารถควบคุมพวกมันได้โดยแทบมิต้องออกแรง ก็ย่อมเป็นสิ่งที่มิอาจมองข้ามไปได้
เมื่อถึงเวลาสำคัญ หากเขาใช้พวกมันเป็นอาวุธลับโต้กลับในเงามืด ก็จะสร้างความเสียหายอันมหาศาลให้แก่เผ่าพันธุ์อื่นได้อย่างแน่นอน
“เรื่องของเย่หลิงนั้นจัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ถึงเรื่องของข้าบ้างเสียที การปรากฏขึ้นของจิตวิญญาณแห่งเซียนก็คงใกล้เข้ามาถึงในทุกขณะ ข้าต้องหาให้พบว่าเยวี่ยหมิงคงซ่อนตัวอยู่ที่ใด”
หลังกลับถึงตำหนัก กู้ฉางเกอจึงสั่งการให้ผู้ติดตามออกไปตามหาที่อยู่ของเยวี่ยหมิงคง
เขามิอาจคาดเดาได้ว่าจิตวิญญาณแห่งเซียนนั้นจะปรากฏตัวขึ้นเมื่อใดหรือว่าที่ไหน ทว่าเพียงแค่หาตัวเยวี่ยหมิงคงพบ ก็คงจะเพียงพอสำหรับเขาแล้ว
เยวี่ยหมิงคงซึ่งเป็นผู้ที่กลับชาติมาเกิดใหม่ ย่อมล่วงรู้ถึงเป้าหมายอันสูงสุดของเขา ด้วยนิสัยของนาง แน่นอนว่านางจะต้องหาวิธีเข้ามาขัดขวางเขาแน่
ในช่วงนี้ เยวี่ยหมิงคงก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน
กู้ฉางเกอแสยะยิ้มบางที่มุมปาก มิต้องครุ่นคิดก็รู้แล้วว่านางคงกำลังออกตามหาแหล่งที่อยู่ของจิตวิญญาณแห่งเซียนอยู่
การใช้คู่หมั้นของตนเป็นดั่งหนูค้นหาสมบัติในเวลานี้ กู้ฉางเกอหาได้มีความละอายใจแม้แต่น้อย
แน่นอนว่า หากเยวี่ยหมิงคงล่วงรู้เข้า นางก็คงจะโกรธเกรี้ยวจนแทบอยากจะสังหารเขาให้ตาย
แม้นางจะระมัดระวังหรือหลบหลีก มิต้องการดึงดูดความสนใจของกู้ฉางเกอเพียงใด ทว่ากู้ฉางเกอก็ย่อมอ่านพฤติกรรมของนางออกจนหมดสิ้น
และมินาน ผู้ติดตามที่เขาส่งออกไปก็กลับมา พร้อมกับข่าวคราวของเยวี่ยหมิงคง
เกรงว่าเยวี่ยหมิงคงเองนั้นก็อาจจะมิเคยคาดคิดว่า ใกล้ตัวนางนั้นยังมีสายลับที่กู้ฉางเกอแฝงเร้นไว้ตั้งแต่ต้น
ด้วยความชาญฉลาดอันลึกล้ำของกู้ฉางเกอ การวางแผนของเขาแต่ละก้าวล้วนคำนวณเผื่อไว้ล่วงหน้ามากถึงสิบก้าว
ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้รับรู้มาโดยตลอดว่า เยวี่ยหมิงคงนั้นเป็นผู้ที่กลับชาติมาเกิดใหม่ จะอย่างไรเขาก็ย่อมมิปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปได้เป็นแน่
เมื่อรู้ว่าเยวี่ยหมิงคงนั้นมุ่งหน้ามายังดินแดนเซียนโบราณ เขาจึงเตรียมการทั้งหมดเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว
“เทือกเขาไป่เหิงอย่างนั้นหรือ”
ภายในตำหนัก กู้ฉางเกอเดินทอดน่องพลางคิดไตร่ตรอง ข้อมูลเกี่ยวกับเทือกเขานี้ผุดขึ้นในห้วงความคิด
ในเมื่อเยวี่ยหมิงคงอยู่ในที่แห่งนั้น ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าประตูเซียนจะปรากฏขึ้นในที่แห่งนั้นเช่นกัน
ด้วยเหตุนี้ สถานที่ซึ่งจิตวิญญาณแห่งเซียนจะปรากฏตัวในที่สุดก็จะกระจ่างชัด
“หากมิมีเยวี่ยหมิงคง การที่จะรู้ที่อยู่ของจิตวิญญาณแห่งเซียนได้นั้น ข้าก็คงแต่ต้องรอให้มันเผยตัวออกมาเอง การที่มีนางอยู่นั้น กลับกลายเป็นดั่งการประทานพรสวรรค์มาให้กับข้าจริงๆ ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา นางได้ช่วยแก้ปัญหาให้ข้าจนแทบจะมิต้องลงแรงใดๆ เลย...”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบางเบาแฝงความสนุกสนานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกู้ฉางเกอ
มิใช่ว่าเขานั้นต้องการจะวางแผนต่อกรกับเยวี่ยหมิงคงโดยเจตนา เพียงแต่ว่าบางเรื่องนั้น ได้กลายเป็นความเคยชินของเขาไปเสียแล้ว
มินานนัก เขาพลันหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มขบคิดถึงข้ออ้างเพื่อป้องกันมิให้นางสงสัยในตัวเขา
หากจะให้สมจริง ก็คงต้องสร้างสถานการณ์ที่ดูเหมือนเขาบังเอิญพบเจอนางที่เทือกเขาไป่เหิง
“มาเถิด!”
เสียงเรียกของกู้ฉางเกอดังก้องกังวาน
ครานี้ เขาตั้งใจจะใช้งานหุ่นเชิดที่ได้รับมาจากมหาเทพวัฏสงสาร นี่คือโอกาสที่เหมาะสมอย่างยิ่ง
ในมิช้า รัศมีแสงหลากสีพลันพุ่งทะยานจากซากปรักหักพังแห่งหนึ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
…
“ท่านอา!”
ในเวลาเดียวกัน ณ ผืนภูเขาอันกว้างใหญ่
กลุ่มอัจฉริยะรุ่นเยาว์นำโดยเย่หลางเทียนและเย่หลิวหลี ต่างก็ยืนรอคอยอย่างสงบสำรวม ดวงหน้าแสดงถึงความเคารพ
ทันใดนั้น เสียงอันกึกก้องแห่งห้วงอากาศพลันดังสะท้อน
ราชรถศึกและเรือศึกมากมายต่างทะยานฝ่าท้องนภาอันเวิ้งว้างมาเยือนที่แห่งนี้
บนเรือศึกเหล่านั้น ปรากฏร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนเด่นอย่างองอาจ ดวงเนตรเปล่งประกายดุจดาวฤกษ์ พลังบำเพ็ญของเขาสูงส่งถึงขั้นว่าที่ผู้ศักดิ์สิทธิ์
เบื้องหลังเขานั้น คือกลุ่มผู้แข็งแกร่งจากตระกูลเย่ พลังนั้นล้ำเลิศอย่างยิ่ง
ชายวัยกลางคนผู้นั้นคือเย่โหมว ท่านอาของเย่หลางเทียน
เขาคือผู้ที่รับรู้ข่าวคราวแล้วรีบรุดจากโลกภายนอกเพื่อมาช่วยเหลือเหล่าอัจฉริยะตระกูลเย่ เพื่อทวงคืนความยุติธรรม
การปรากฏตัวของเขา เป็นตัวแทนในการแสดงถึงท่าทีของตระกูลเซียนโบราณ
“เรื่องนี้ ตระกูลเราได้รับทราบแล้ว ในวันข้างหน้า ดินแดนเซียนโบราณจะกลายเป็นสมรภูมิแห่งการแย่งชิงอำนาจ มิมีผู้ใดจะหนีพ้นได้”
เย่โหมวเอ่ยพลางพยักหน้า ดวงตากวาดมองเหล่าอัจฉริยะจากตระกูลเย่ด้วยรอยยิ้ม
“เช่นนั้น การฝึกปรือของพวกเราก็ต้องสิ้นสุดลงแล้วใช่หรือไม่” เย่หลางเทียนเอ่ยถาม
“ใช่แล้ว ความปลอดภัยของพวกเจ้าจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของพวกเรา ดินแดนเซียนโบราณนั้นเหยียดหยามกันเกินไปแล้ว มิเห็นพวกเราอยู่ในสายตา บัดนี้ถึงเวลาที่พวกมันจะต้องประจักษ์ถึงอำนาจแห่งตระกูลเซียนโบราณของพวกเราแล้ว” เย่โหมวกล่าวพร้อมเผยประกายในดวงตาอันเยือกเย็น
คำพูดของเขาสะท้อนถึงจุดยืนของขุมอำนาจจากโลกภายนอก ที่พร้อมกันเข้าปกป้องเหล่าอัจฉริยะของพวกเขา
ในอดีต การฝึกปรือในดินแดนเช่นนี้ย่อมหมายถึงการยอมรับความเป็นความตาย หากผู้ใดดับสูญในระหว่างฝึกฝน ก็มิอาจมีข้อท้วงติงใดๆ
ทว่าในครานี้ การฆ่าฟันอย่างจงใจของเผ่าพันธุ์แห่งเซียนโบราณที่ล้ำเส้นจนเกินไป ได้เปลี่ยนแปลงความหมายของการฝึกฝนไปโดยสิ้นเชิง
“ท่านอา ครานี้เป้าหมายของเผ่าพันธุ์เซียนโบราณที่แท้จริงนั้นคือประมุขน้อยแห่งตระกูลกู้ พวกเราเป็นเพียงเป้าหมายรองเท่านั้น พวกนั้นคงมิกล้าจะล่วงเกินพวกเรามากนัก…”
เย่หลิวหลีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว ใบหน้างดงามประดุจหยกขาวฉายแววแห่งความโกรธเกรี้ยว
การที่กู้ฉางเกอกล้าต่อกรกับผู้สืบทอดวิชามาร นับเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่ต่อเหล่าสรรพชีวิตในใต้หล้า
เล่ห์กลของเผ่ามนุษย์ปักษานั้นต่ำช้านัก จนก่อให้เกิดความเกลียดชังในวงกว้าง
ในสายตาของนาง การกระทำของกู้ฉางเกอนั้น ล้วนทำเพื่อปกป้องผู้คนในใต้หล้า
นั่นทำให้แม้แต่นางที่เคยถูกเขารังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังอดมิได้ที่จะมองเขาในแง่มุมใหม่
ความรู้สึกของนางที่มีต่อเผ่ามนุษย์ปักษาจึงยิ่งเปี่ยมไปด้วยความชิงชังยิ่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่โหมวกลับเผยแววตาแปลกประหลาดก่อนจะส่ายศีรษะเบาๆ “เรื่องนี้ หากมิใช่เพราะการวางแผนการอันล้ำลึกของกู้ฉางเกอ พวกเราคงมิมีข้ออ้างเข้าไปแทรกแซงในเรื่องนี้ได้ พวกเจ้าประเมินความน่ากลัวของเขาต่ำเกินไปแล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้ามิจำเป็นจะต้องไปกังวลถึงเรื่องความปลอดภัยของกู้ฉางเกอ ตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยงนั้นได้ตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว พวกเขาแสดงความโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรง และได้ส่งกองกำลังอันแข็งแกร่งมาเพื่อช่วยเหลือ ครานี้เผ่ามนุษย์ปักษาคงหนีมิพ้นภัยพิบัติเป็นแน่”
คำพูดนี้ทำให้เย่หลางเทียนและเย่หลิวหลีถึงกับตกตะลึง
ในสายตาของพวกเขา การกระทำของกู้ฉางเกอนั้นราวกับเป็นการถูกบีบให้เลือก มิมีผู้ใดคาดคิดว่าเบื้องหลังนั้นจะซ่อนเร้นซึ่งความลึกล้ำเอาไว้เช่นนี้
“เล่ห์กลของกู้ฉางเกอนั้นช่างสูงส่งเกินกว่าจะหยั่งถึงจริงๆ…”
เย่หลางเทียนที่เพิ่งตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น อดมิได้ที่จะเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างรุนแรง
ในด้านพลังบำเพ็ญ เขานั้นก็อยู่ห่างไกลจากกู้ฉางเกออยู่แล้ว ทว่าแม้แต่ในด้านเล่ห์เหลี่ยมและการวางแผน เขาก็กลับถูกบดขยี้จนแทบไร้ซึ่งหนทางตอบโต้
หากมิใช่เพราะคำเตือนของท่านอา เขาก็คงมิสามารถมองเห็นถึงความซับซ้อนเบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้เลย
“ด้วยบุญคุณของกู้ฉางเกอ ตระกูลเย่ของเราก็จะได้ส่วนแบ่งจากสถานการณ์ในครั้งนี้ไปด้วย...” เย่โหมวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ขณะที่สายตาของเขาจ้องลึกไปยังส่วนลึกของดินแดนเซียนโบราณ ที่แห่งนั้นคือสถานที่ที่เผ่าพันธุ์อันทรงพลังต่างๆ มารวมตัวกัน มหาสงครามที่น่าหวาดหวั่นที่สุดกำลังจะปะทุขึ้นในมิช้า
บัดนี้ ผืนธารแห่งดินแดนเซียนโบราณได้กลายเป็นความขุ่นมัว
ในพื้นที่อื่นๆ นั้น ฉากอันคล้ายคลึงกันเหล่านี้ก็ได้กำลังเกิดขึ้น ตระกูลปักษาทองศักดิ์สิทธิ์ เขตต้องห้ามสระวิญญาณอมตะ ตระกูลหวังแห่งชีวิตอันยืนยง รวมถึงสำนักอมตะนิรันดร์และสำนักมรรคาสูงสุด ต่างก็พากันประชุมปรึกษาหารือ
ในขณะเดียวกัน นอกเขตดินแดนเซียนโบราณ เรือศึกโบราณสลักด้วยทองแดงสีม่วง และเรือบินเก่าแก่ กำลังทะยานลงมาจากภูเขาอันลี้ลับ
ในกลุ่มนั้น มีเงาร่างที่ปกคลุมไปด้วยอำนาจมารอันเข้มข้นยืนเด่นเป็นสง่า พลังแห่งจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่แผ่กระจายออกมาดุจดวงสุริยันอันเจิดจ้า ครอบคลุมพื้นที่ไปไกลนับพันลี้
“สำนักมารกำเนิดฟ้า !”
“พวกบ้าคลั่งนี่ก็ยังมาเอี่ยวด้วย...” เสียงอุทานจากผู้ฝึกบำเพ็ญหลายคนดังขึ้น ใบหน้าซีดขาวและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น หลายคนรีบหลีกหนีจากรอบบริเวณนั้นในทันที
สำนักมารกำเนิดฟ้า หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่าสำนักเทพกำเนิดฟ้า เป็นที่เลื่องลือถึงความโหดเหี้ยมและดุดันอย่างถึงที่สุด
พวกเขายึดมั่นในหลักการที่ว่า หากสังหารคนของเขาหนึ่งคน ก็จะตอบโต้คืนกลับด้วยการล้างผลาญตระกูลของมันทั้งตระกูล
ด้วยเหตุนี้จึงมิมีผู้ใดกล้าล่วงเกินสำนักมารกำเนิดฟ้ามากนัก
พวกเขาเป็นทั้งเผด็จการที่ดุร้าย และนักรบผู้แข็งแกร่งซึ่งเกินกว่าจะหยั่งถึง
“ได้ข่าวว่า ประมุขน้อยแห่งตระกูลกู้นั้นมีสายสัมพันธ์ทางมารดากับสำนักมารกำเนิดฟ้า...”
ภายนอกตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์ มีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน สุ้มเสียงนั้นเผยให้เห็นถึงการตระหนักถึงความเชื่อมโยงอันน่าหวาดหวั่น
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในดินแดนเซียนโบราณหาใช่ความลับสำหรับโลกภายนอกไม่ เพราะยังมีช่องทางเฉพาะที่สามารถส่งข่าวสารออกไปได้
ในช่วงเวลานี้ การที่เผ่าพันธุ์เซียนโบราณกระทำการล้ำเส้นจนเกินไป จึงทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่มไปทั่วทุกสารทิศ
“คิดดูแล้ว เผ่าพันธุ์เซียนโบราณนี้ช่างน่าเวทนาเสียจริง”
“คิดจะล่วงเกินใครไม่ว่า ทว่ากลับดันไปล่วงเกินประมุขน้อยแห่งตระกูลกู้ได้”
ในชั่วพริบตา ผู้ฝึกบำเพ็ญจำนวนมิน้อยถึงกับสั่นสะท้าน ความรู้สึกเวทนาต่อเผ่าพันธุ์เซียนโบราณพลันผุดขึ้นในใจ
เพราะตามรูปแบบการกระทำของสำนักมารกำเนิดฟ้าแล้ว ในครั้งนี้ ดินแดนเซียนโบราณคงจะต้องเผชิญกับหายนะที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเป็นอย่างแน่แท้
106K
