เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]

        ท่ามกลางวิหารโบราณได้มีแท่นหินที่เหมาะสำหรับการบ่มเพาะและหลินเฟิงก็เริ่มเข้าฌาน จากนั้นหินหยวนที่อยู่รอบๆ ตัวได้ดูดซับอย่างต่อเนื่องเป็นหยวนชี่ที่บริสุทธ์จู่ๆ เปลือกตาของหลินเฟิงก็เปิดขึ้นและหยุดเข้าฌานต่อ 

        เส้นทางแห่งการบ่มเพาะไม่ได้หมายความว่าจะสามารถทะลวงสู่ขอบเขตได้เสมอไปนอกเสียจากว่าจะดูดซับหยวนชี่ฟ้าดินให้เพียงพอและยังต้องมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งกับการรับรู้เพื่อให้ทันกับสถานการณ์ข้างนอกนั่นถึงจะสามารถประสบความสำเร็จได้

        หลินเฟิงรู้สึกว่าหยวนชี่ฟ้าดินภายในร่างกายของเขาเพียงพอที่จะทะลวงสู่ขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 3 ได้ แต่ในตอนนี้ขาดเพียงโอกาสเท่านั้น เมื่อโอกาสมาถึงเมื่อไร เขาก็สามารถทะลวงได้สำเร็จ

        “ตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่วิหารโบราณ ก็ดูเหมือนจะผ่านไปเจ็ดวันแล้ว”

        หลินเฟิงคำนวณเวลาในใจ จากนั้นลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆ วิหารแล้วก้าวเดินไปยังทางออก

        ด้วยความแข็งแกร่งของหลินเฟิงในตอนนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะสามารถออกไปจากหน้าผานี้ได้แต่มีเพียงแค่ช่องทางเดียวเท่านั้นที่ทั้งลึกและแคบถึงจะสามารถออกไปได้

        ในมุมมองของหลินเฟิง เส้นทางนี้อาจเป็นบรรพบุรุษของนิกายหยุนไห่ที่สร้างขึ้นและเป็นเส้นทางเดินยาวที่นำไปสู่หุบเขาเมฆพายุ

        หลินเฟิงเชื่อว่าเส้นทางนี้ถูกสร้างโดยคนจากนิกายหยุนไห่รุ่นก่อนๆบรรพบุรุษของนิกายหยุนไห่ได้สร้างพวกมันเอาไว้เพื่อให้เหล่าสมาชิกรุ่นหลังได้หลบซ่อนตัวแต่เหล่าบรรพบุรุษคงจะคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาสได้ใช้มันเพราะพวกเขาต่างตกตายและกลายเป็นส่วนหนึ่งของทะเลเลือดไปแล้ว

        หลินเฟิงเดินมาเป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ในที่สุดเขาก็มาถึงปลายทางมันเป็นทางที่แคบ อย่างมากเขาต้องแทรกตัวเพื่อออกไป

        แม้ว่ามันจะมืดมากแต่ในที่สุดหลินเฟิงก็สามารถมองเห็นทองฟ้ายามราตรี พร้อมกับพระจันทร์เต็มดวงเป็นครั้งแรกในรอบ 1 สัปดาห์ อากาศด้านนอกมีความหนาวเย็น อย่างมากหลินเฟิงรู้สึกเย็นไปถึงลำคอและปอด

        “น่าแปลกใจ สถานที่นี้เป็นจุดเชื่อมต่อและมันยังเป็นเส้นทางที่ปลอดภัยมากๆ” หลินเฟิงกล่าวชื่นชมผู้ที่สร้างเส้นทางนี้ สถานที่แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของหุบเขาเฮยเฟิงไม่เคยมีมนุษย์คนใดผ่านทางนี้มาก่อน สถานที่แห่งนี้ยังคงถูกครอบครองโดยเหล่าสัตว์อสูรแต่สัตว์อสูรส่วนใหญ่มีขนาดใหญ่โตกว่าค่าเฉลี่ย แม้ว่าพวกมันจะพบทางเดินแต่มันก็ไม่สามารถเข้าไปได้เพราะทางเดินมีขนาดเล็กและแคบเกินไปสำหรับพวกมัน

        นอกเหนือจากพวกสัตว์อสูร แม้ว่าจะมีมนุษย์คนใดเข้ามาพบเจอเส้นทางนี้แต่จะมีใครบ้างที่เต็มใจเข้ามายังเส้นทางที่คับแคบและมืดมิดโดยไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ใด?

        หลินเฟิงนั่งอยู่บนหินและจ้องมองไปที่ดวงจันทร์ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า…

        หลินเฟิงรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างมาก

        ย้อนกลับไปในวันที่หลินเฟิงควบม้าออกมาจากเมืองหยางโจวเพื่อไปนิกายหยุนไห่เขาได้มองเห็นทิวทัศน์มากมายไม่ว่าจะเป็นทะเลสาบหรือแม้น้ำ แต่ตอนนี้เขาไม่คาดคิดเลยว่านิกายหยุนไห่ก็จะให้กำเนิดแม่น้ำเหมือนกันแต่เป็น… แม่น้ำโลหิต ภาพการเข่นฆ่าและสังหารหมู่ถูกฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเขา

        หลินเฟิงไม่มีทางเลือก เขาได้แต่หวังว่าจะพบเจอกับอนาคตที่ดีขึ้น

        แม้ว่าจะต้องเผชิญกับอากาศที่หนาวเย็นและลมแรง แต่หลินเฟิงก็ยังนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นโดยไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

        ในเวลาเดียวกันหยวนชี่ฟ้าดินเริ่มผันผวนอย่างน่าประหลาด จากนั้นมันก็พุ่งตรงไปหาหลินเฟิงราวกับต้องการเจาะเข้าไปในเนื้อหนังและกระดูกของเขามันเป็นเรื่องที่อัศจรรย์และน่าทึ่งในเวลาเดียวกัน

        แต่หลินเฟิงก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากนัก เขายังคงจ้องมองไปที่ดวงจันทร์ด้วยใบหน้าโศกเศร้าในตอนนี้หลินเฟิงต้องการลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เขาสูญเสียมากเกินไป

        “หืม???”

        หลินเฟิงที่กำลังนั่งอยู่บนหินรู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง

        ปราณที่บริสุทธิ์ราวกับน้ำนมลอยอยู่บนมือเขา มันเข้มข้นยิ่งกว่าปราณที่เขาครอบครองก่อนหน้านี้

        “ข้าทะลวงสู่ขอบเขตจิตวิญญาณขั้นที่ 3 แล้ว?”

        หลินเฟิงกลายเป็นตกตะลึง เขาไม่คิดว่าการนั่งอยู่บนหินและระลึกถึงสิ่งต่างๆจะทำให้เขาทะลวงระดับได้

        “ขอบเขตจิตวิญญาณขั้นที่ 3… เมื่อรวมกับสิ่งที่ข้ามีหากข้าเจอกับต้วนหานอีกครั้ง ข้าก็สามารถเอาชนะมันได้อย่างแน่นอน”

        เมื่อคิดถึงเรื่องของต้วนหาน ดวงตาของหลินเฟิงพลันกลายเป็นเย็นชาในทันทีทั้งต้วนหานและพ่อของเขาจะต้องตาย… พวกเขาทำลายนิกายและสังหารเหล่าสหายของเขา

        “ผู้ใดกัน???” มีเสียงดังตะโกนใส่หลินเฟิงเขาหันกลับไปพร้อมกับม่านตาที่หดลง

        ในตอนนั้นได้มีร่างเงาปรากฏตัวหน้าหลินเฟิง เขารู้สึกราวกับว่ามันเป็นภาพลวงตา

        มันคือภาพเงาที่งดงามอย่างมาก แสงจันทร์สาดส่องอยู่บนร่างนั้น ทำให้หลินเฟิงสามารถมองเห็นลักษณะของนางได้ชัดเจน

        งดงามอะไรเช่นนี้! หลินเฟิงรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ในความฝันหญิงสาวสวมเสื้อผ้าสีขาวบริสุทธิ์ ทุกคนที่พบเจอนางจะต้องรู้สึกอยากปกป้องและดูแลนางอย่างแน่นอน

        “สมบูรณ์แบบ!”

        หลินเฟิงตกตะลึงอย่างมาก แม้ว่าเขาจะมีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าและจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งแต่เมื่อเห็นร่างของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เขาทำได้เพียงแค่คิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่าว่ามีหญิงสาวที่งดงามขนาดนี้อยู่ในโลกด้วยหรือ? นางงดงามราวกับ เทพธิดา!

        หลิ่วเฟยเองก็งดงามและแข็งแกร่งมาก หลินเฟิงตระหนักได้ว่าสาวงามในโลกนี้งดงามยิ่งกว่าโลกเก่าของเขาเสียด้วยซ้ำ

        สาวงามที่ยืนอยู่หน้าหลินเฟิงราวกับเป็นภาพลวงตา คล้ายกับว่านางหลุดออกมาจากภาพวาด

        “เจ้าเป็นใคร? แล้วมาทำอะไรที่นี่?”

        สาวงามเริ่มเปิดปากถาม เสียงของนางทำให้หลินเฟิงหลุดจากภวังค์นางงดงามเกินไป นางงดงามมากจนหลินเฟิงไม่สามารถทำใจเชื่อได้ว่านางเป็นคนจริงๆ

        “ข้ามีชื่อว่าหลินเฟิง เจ้าหาที่นี่พบได้อย่างไร?”

        หลินเฟิงรู้สึกงงงวยขณะที่จ้องมองไปยังหญิงสาวนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?

        หลินเฟิงเดินเข้าหาหญิงสาว เขารู้ได้ทันทีว่านางแข็งแกร่งมาก         

        “หลินเฟิง…”         

        หญิงสาวพึมพำชื่อของหลินเฟิงและกล่าวต่อ “ข้าอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอดแต่เจ้าก็เข้ามาที่นี่และถามข้าว่ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

        “ข้าไม่รู้ว่าข้ามาที่นี่ได้อย่างไร” หลินเฟิงตอบกลับพร้อมยักไหล่แต่ไม่น่าเชื่อว่า นางจะเชื่อเขา

        “ถ้าเช่นนั้นโปรดออกไปเถิด” หญิงสาวกล่าวอย่างเย็นชา

        “แต่ว่าข้าไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนและจะจากไปได้อย่างไร?” หลินเฟิงกล่าวขณะยิ้มอย่างเขินอาย เขารู้เพียงแค่ทางที่เข้ามาแต่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

        “ตอนนี้พวกเราอยู่ในหุบเขาเฮยเฟิงใช่หรือไม่?”

        หญิงสาวจ้องมองไปที่เขา หลินเฟิงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขายังอยู่ที่หุบเขาเฮยเฟิงหรือไม่?

        “ที่นี่คืออีกด้านหนึ่งของหุบเขาเฮยเฟิง”

        “…” หลินเฟิงกลายเป็นไร้คำพูด ที่นี่คืออีกด้านหนึ่งของหุบเขาเฮยเฟิง?

        “ผู้อาวุโสเป่ยอาจไม่เคยมาที่นี่มาก่อน”

        หลินเฟิงทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น ด้านนอกของหุบเขาเฮยเฟิงมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอยู่แต่ด้านในหุบเขาเฮยเฟิงนั้นมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าอยู่เต็มไปหมด ถ้าหลินเฟิงต้องการไปจากที่นี่มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก

        ถ้าผู้อาวุโสเป่ยรู้เรื่องนี้มาก่อน เขาจะต้องไม่ทิ้งหลินเฟิงไว้ในวิหารโบราณคนเดียวและไม่มีทางบอกกล่าวถึงเส้นทางนี้เป็นแน่

        “เจ้าบอกว่า เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอด?”

        หลินเฟิงตระหนักได้ถึงสิ่งที่นางกล่าวมาก่อนหน้านี้ เขาประหลาดใจอย่างมากมีคนอาศัยอยู่ภายในหุบเขาเฮยเฟิง?

        “จริงๆ แล้ว ข้าอยู่ที่นี่กับท่านแม่ของข้าตั้งแต่ข้ายังเด็ก”

        หญิงสาวพยักหน้าอย่างมั่นใจ

        “เจ้าเคยออกไปจากที่นี่หรือไม่?” หลินเฟิงถาม

        “ไม่เคย”

        “…” หลินเฟิงไม่รู้ว่าเขาจะพูดอย่างไรดี แต่เขาคิดว่าดีแล้วที่หญิงงามเช่นนางไม่เคยออกไปยังโลกภายนอกเพราะความงดงามที่มากเกินไปของนางอาจทำให้นางพบเจอกับความยากลำบาก นางคือสาวงามล่มเมืองอย่างแท้จริง

        “บางทีแม่ของนางอาจงดงามเหมือนกับนาง นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพวกนางถึงอยากอยู่กันอย่างสันโดษ” หลินเฟิงคิด

        หลินเฟิงยังคงถามนางต่อ “แถวนี้ไม่มีสัตว์อสูรเลยงั้นหรือ?”

        “ไม่ ที่นี่ไม่มีอะไรเลย” หญิงสาวส่ายหัวช้าๆ

        หลินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่แปลกใจเลยที่ว่าทำไมนางถึงสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้

        “เจ้าจะออกจากที่นี่หรือไม่?”

        หญิงสาวถามหลินเฟิงขณะจ้องมองไปที่เขา ดวงตาของนางเป็นประกาย

        “แน่นอน ข้าจะจากไปในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า” หลินเฟิงกล่าว

        “ข้าจะช่วยเจ้าออกจากที่นี่”

        หญิงสาวเปิดปากพูดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หลินเฟิงรู้สึกกังวลนางจะพาหลินเฟิงออกจากที่นี่ด้วยตัวเอง?

        ในหุบเขาเฮยเฟิงมีสัตว์อสูรอยู่มากมายหญิงสาวคนนี้ไม่น่าใช่ผู้ฝึกยุทธ์ที่อ่อนแอนางน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลินเฟิง ถึงนางจะไม่ได้อ่อนแอแต่ก็ไม่น่าจะแข็งแกร่งอะไรมากมาย แล้วอย่างนี้นางจะสามารถพาเขาออกไปจากหุบเขาเฮยเฟิงได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร?

        จิตวิญญาณของหลินเฟิงมีกลิ่นอายที่คล้ายกับหมอกปีศาจ ทำให้เป็นเรื่อง่ายที่เขาจะเข้าไปยังหุบเขาเฮยเฟิงเขาสามารถปลอมตัวเป็นสัตว์อสูรและเดินได้อย่างอิสระรอบหุบเขา

        “เจ้าไม่เชื่อในความแข็งแกร่งของข้า?” หญิงสาวถามราวกับว่านางสามารถอ่านความคิดของหลินเฟิงได้

        “ใช่ ข้าไม่อาจเชื่อได้ หุบเขาเฮยเฟิงเป็นที่ที่อันตรายมากเจ้าคิดว่ามันง่าย? นอกจากนี้เจ้ายังบอกว่าเจ้าไม่เคยออกจากที่นี่มาก่อน”

        “แม้ว่าข้าจะไม่เคยออกจากที่นี่ แต่ข้ารู้จักหุบเขาเฮยเฟิงดีกว่าใครๆข้ารู้ว่าจะไปที่ไหนเพื่อหลีกเลี่ยงเหล่าสัตว์อสูร มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับข้ามาก โปรดตามข้ามา”

        หญิงสาวกล่าวอย่างไม่แยแสขณะมองไปที่หลินเฟิง

        รู้จักดีกว่าใคร? นางรู้วิธีหลบเลี่ยงเหล่าสัตว์อสูร?

        หลินเฟิงประหลาดใจอย่างมาก เขาจ้องมองไปที่หญิงสาวอย่างสงสัยถ้านางสามารถทำได้จริงๆ มันจะเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมอย่างมาก

        “เจ้ายินดีจะพาข้าออกไปหรือไม่?” หลินเฟิงถาม

        “แน่นอน แม้ว่าข้าจะไม่เคยออกจากที่นี่ แต่ข้าก็อยากจะเห็นว่าโลกภายนอกเป็นเช่นไรเหมือนกันถ้าข้าต้องการออกจากหุบเขาเฮยเฟิง ข้าอาจต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า” หญิงสาวพูดตรงไปตรงมา

        “ดี แล้วแม่ของเจ้า…”

        “นางไปข้างนอก ข้าไม่รู้ว่านางจะกลับมาเมื่อไร ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องของนาง”

        หลินเฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย มันยากมากที่จะอยู่เพียงคนเดียวในหุบเขาเฮยเฟิงที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่ทรงพลังเหล่านี้

        หลินเฟิงพยักหน้าและถาม “แล้วพวกเราจะไปกันตอนไหน?”

        “ตอนนี้” หญิงสาวตอบ

        “ดี ข้าต้องการไปยังนิกายหยุนไห่ เจ้ารู้จักมันหรือไม่?” หลินเฟิงถาม         

        “ข้ารู้ ข้ารู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับหุบเขาเฮยเฟิงดี… แต่ถ้าข้าออกจากหุบเขาเฮยเฟิง ข้าอาจจะหลงได้”

        หญิงสาวตอบอย่างตรงไปตรงมา เห็นได้ชัดว่านางไร้เดียงสามาก…