ฝักที่11
การที่ได้นอนใต้ผ้าห่มผืนหนาและมีหมอนข้างนิ่มๆให้กอดนอนใน่หน้าหนาวเนี่ยมันช่างมีความสุขจริงๆเลยน๊า แต่เอ๊ะ!!รู้สึกเหมือนหมอนข้างมันจะแข็งไปหน่อยนะ
ตุ๊บ!ตุ๊บ!
‘อืม..สงสัยจะยัดนุ่นแน่นไปมั้งมันเลยแข็งอย่างนี้แต่ก็ยังมีข้อดีที่กอดแล้วมันอุ่นสบายอ่ะนะอย่างนี้ก็พอจะให้อภัยได้อยู่ล่ะนะ..’
ดินยังคงนอนหลับตาอย่างเกียจคร้านพลางลูบไล้สำรวจหมอนข้างเพื่อหาตำหนิอื่นๆเพื่อจะได้บอกมารดาให้ช่วยแก้ไขในคราวเดียว
‘เฮ้ย!!!!!นี่มันตัวอะไรเนี่ยอ้วนๆ ยาวๆ อย่าบอกนะว่ามันคือ~~~อนาคอนด้า!!!ยี้~หยะแหยงไม่กล้าเปิดตามองเลยมันคงจะลอบเข้ามาเพื่อกินเขาแน่ๆเลย ท่านพ่อท่านแม่ช่วยข้าด้วยแง แง แง แต่ไหนๆ ก็จะต้องตายอยู่แล้วข้าขอสู้ตายล่ะว่ะ..’เมื่อตัดสินใจจะสู้ตายแล้วดินก็ลงมือฆ่างูั์ในทันทีก่อนที่มันจะเขมือบตนลงท้องไปเสียก่อน
อ้ากกกกกกกกก…กก~~~~~
“โอ๊ยยย~~~~ซี๊ดดดดดอย่ากัดๆๆๆ ปล่อยก่อนนน~~”ดินรีบคายสิ่งที่กำลังใช้ปากกัดเสียสุดแรงเพราะกะจะให้มันตายด้วยการกัดในครั้งเดียว
แล้วเมื่อลืมตาขึ้นมองก็ต้องใจหายวาบนี่เขาเกือบจะทำลายเ้าข้าวโพดฝักใหญ่ของรักของหวงของตนไปแล้วหรือนี่ถ้ามันเกิดใช้งานไม่ได้ขึ้นมาคนที่ต้องเสียใจมากที่สุดก็คือตัวเขาเองนี่แหละ
“พี่สิงห์~ข้าขอโทษข้าคิดว่ามันเป็งูั์ก็เลยกะว่าจะฆ่ามันให้ตายท่านปล่อยมือก่อนนะขอรับเดี๋ยวข้าขอดูหน่อยว่ามันมีาแตรงไหนบ้าง”เขาพยายามดึงมือพี่สิงห์ที่กุมฝักข้าวโพดพร้อมกับกางเกงเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้เขาได้ตรวจดูความเสียหายช่างดื้อจริงๆ ผู้ชายคนนี้!
“ม...ไม่เป็ไรเ้าอย่าลำบากเลย ข้าเกรงใจ”
“ข้าเป็คนทำร้ายมันข้าก็ต้องรับผิดชอบดูแลมันเองไม่งั้นข้าคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเลยนะขอรับน๊า~พี่สิงห์ให้ข้ารับชอบมันนะขอรับ”
เมื่อสิงห์เผลอผ่อนแรงไปชั่วขณะดินที่รอโอกาสนี้อยู่แล้วก็รีบดึงกางเกงของชายหนุ่มนั้นลงพร้อมกับจับลูกชายของสิงห์เป็ตัวประกันในทันที
“เอ่อ~ดินปล่อยลูกชายข้าก่อนเถอะนะเดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะจัดการรักษามันเองนะเด็กดี”ชายหนุ่มพยายามเกลี่ยกล่อมเ้าเด็กหน้าจืดที่กำลังจับลูกชายของตนพลิกซ้ายพลิกขวาเพื่อหาจุดที่เสียหายอย่างเอาเป็เอาตาย
ใน่ที่กำลังยื้อยุดกันอยู่นั้ ดินก็ได้แอบร่ายเวทย์แห่งการรักษาให้ลูกชายสิงห์ไปด้วย
“พี่สิงห์ยังเจ็บอยู่หรือไม่ข้าไม่พบรอยแผลเลยนะขอรับ”
“อืม~น่าแปลกจังอยู่ๆ มันก็หายเจ็บเป็ปลิดทิ้งเลยล่ะเอ่อ...งั้นตอนนี้เ้าปล่อยของในมือเ้าได้หรือยังข้าหายดีแล้วล่ะ”สิงห์รีบบอกเ้าตัวเล็กให้รีบปล่อยมือจากลูกชายตนเพราะตอนนี้นอกจากเ้าตัวจะไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยตัวประกันแล้วยังได้ใช้ปลายนิ้วนวดคลึงส่วนหัวของลูกชายเขาอีกจากที่เมื่อครู่นั้นยังเป็ลูกสิงโตตัวน้อยมาบัดนี้กลายเป็สิงโตเ้าป่าตัวใหญ่ั์ไปเสียแล้ว
“พี่สิงห์รู้มั้ยว่าเป็เพราะข้านวดให้ท่านหรอกนะมันถึงได้หายรวดเร็วอย่างนี้ฉะนั้นต้องนวดต่ออีกสักพักนะขอรับ”ดินนั้นก้มหน้าลงไปพูดใกล้ๆติดกับฝักข้าวโพดที่ตนนั้นปรารถนาจะได้ััใกล้ๆสักครั้งนึงลมหายใจร้อนไล้ไปทั่วความเป็ชายจนคนตัวโตนั้นทนกับความ้าที่รุนแรงต่อไปไม่ไหวจึงจับศีรษะเล็กนั้นขึ้นมาแล้วส่งลูกชายตัวโตของตนเข้าไปในปากเล็กๆนั้น จากนั้นจึงจับศีรษะนั้นโขกขึ้นลงพร้อมกับยกสะโพกของตนเองขึ้นลงเพื่อส่งส่วนนั้นให้เข้าออกจนสุดความยาวของมันในทุกครั้ง
เมื่อความซาบซ่านเดินทางมาถึงปลายทางสิงห์จึงขยับสะโพกใส่โพรงปากที่กำลังกลืนกินลูกชายตนอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความเร็วที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อนแล้วปลดปล่อยน้ำนมข้าวโพดให้ดินนั้นได้ดื่มกินจนอิ่มท้องและดูเหมือนเ้าตัวนั้นจะชื่นชอบเสียด้วยจึงพยายามรีดส่วนที่หลงเหลือออกมากินเสียจนหมด
สิงห์นั้นเคยมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวที่มาเสนอตัวให้ตนอยู่บ้างและพวกนางนั้นก็ชอบใช้ปากให้เขาเช่นกันแต่ตัวเขาก็ไม่เคยเจอใครที่สามารถกินลูกชายตัวใหญ่ของตนเข้าไปได้จนสุดความยาวของมันสักคนอีกทั้งยังรู้จังหวะการดูดกลืนที่ทำให้ตนนั้นแทบคลั่งอีกด้วย
ดินยังคงใช้ริมฝีปากทำความสะอาดให้ชายหนุ่มที่นอนเหนื่อยหอบจนสะอาดเกลี้ยงเกลาในที่สุดเขาก็ได้กินข้าวโพดฝักนี้แล้วจริงๆมันอร่อยมากจนอยากจะขอรอบสองเชียวล่ะแต่เอาไว้แค่นี้ก่อนก็แล้วกันเขาไม่อยากจะรุกเร้ามากไปกว่านี้เพราะเกรงว่าพี่สิงห์อาจจะกลัวตนจนหนีไปเสียก่อนนะสิ
!!แอ๊ดดดดด...ดด~!!!
เสียงประตูที่ถูกเปิดออกโดยนายมั่นบิดาของดินและครั้งนี้ก็เป็ครั้งที่สองแล้วที่หนุ่มกล้ามโตนั้นถูกคนเข้ามาพบเห็นในสภาพอุจาดตาเช่นนี้นั้นคือสภาพที่ตนเองนั้นกำลังนอนพิงหัวเตียงอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงโดยมีผู้ร่วมชะตากรรมคนเดิมที่กำลังมีความสุขกับการซุกหน้าอยู่กลางหว่างขาของตนอยู่ซึ่งภายในปากนั้นยังมีเ้าลูกชายของเขาคาอยู่เต็มปากอีกด้วยหมดสิทธิ์จะแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น
นายมั่นที่เห็นภาพตรงหน้านั้นก็ถึงกับนิ่งค้างไปก่อนที่จะได้สติรีบปิดประตูห้องเพื่อป้องกันไม่ให้เ้าลูกชายคนเล็กมาเห็นภาพไม่เหมาะสมนี้
“นี่พวกเ้าทำอะไรกันรู้ตัวหรือไม่ ห๊ะ!!!ถึงจะเป็ผู้ชายด้วยกันทั้งคู่มันก็ไม่ใช่เื่ที่ควรทำอยู่ดีเ้าหนุ่มลุกขึ้นมาแต่งตัวให้ดีๆเถอะ ข้าไม่ได้โทษเ้าทั้งหมดหรอกเพราะบุตรชายข้าก็คงมีส่วนที่ทำให้เกิดเื่เช่นนี้ด้วยเช่นกันข้ารู้นิสัยเ้าบุตรคนนี้ดี”นายมั่นเข้าใจและรู้สึกสงสารเ้าหนุ่มผู้โชคร้ายคนนี้จริงๆที่ต้องมาตกเป็เหยื่อของบุตรชายตนเองและส่วนหนึ่งก็เป็ความผิดของตนด้วยที่ประมาทความใจกล้าของเ้าลูกชายตัวดีจนเกินไป
“ในที่สุดสิ่งที่ข้าคิดไว้ก็เกิดขึ้นจนได้สินะเพียงแต่มันนั้นเร็วไปเสียหน่อยเอาล่ะข้าขอถามเ้าอย่างลูกผู้ชายว่าเ้านั้นได้รักชอบบุตรชายของข้าบ้างหรือไม่ข้าอยากฟังความรู้สึกแท้จริงของเ้า”ถ้าเ้าหนุ่มคนนี้ไม่ได้คิดจะสานต่อความสัมพันธ์ตนก็คงจะพยายามเกลี้ยกล่อมลูกชายให้ยอมตัดใจเสีย
“ข้าไม่รู้จะตอบเช่นไรดีแต่ข้านั้นไม่ได้รู้สึกรังเกียจบุตรชายท่านแม้แต่น้อยแต่ความรักนั้นคงต้องใช้เวลาบ่มเพาะอีกสักหน่อยเพราะข้ากับบุตรท่านเพิ่งจะพบเจอกันเพียงไม่นานต้องขออภัยที่ข้าได้กระทำิ่เกียรติของพวกท่านข้านั้นยินดีและเต็มใจที่จะทำทุกอย่างให้ถูกต้องโดยเร็วขอรับ”
นายมั่นนั้นโล่งใจไปได้เปราะนึงเพราะทีแรกก็กังวลว่าเ้าหนุ่มคนนี้แม้จะมีหน้าตาหล่อเหลาก็ตามแต่บ้างทีนิสัยใจคออาจจะไม่ได้ดีดั่งเช่นใบหน้าก็เป็ได้แต่เมื่อรู้ว่าเ้าหนุ่มตัวโตนั้นยินดีพร้อมที่จะรับชอบก็นับว่าเป็เื่ที่ดียิ่งนักเพราะตนคิดว่าเ้าดินนั้นคงไม่ยอมรับความผิดหวังได้ง่ายๆหรอก
“แล้วครอบครัวของเ้าล่ะพวกเขาจะรับได้หรือไงหากคำตอบคือไม่ได้ข้าขอให้ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า”
“ไม่เอานะท่านพ่อข้ารักพี่สิงห์ข้าจะแต่งงานกับพี่สิงห์ให้ได้ถ้าท่านขัดขวางข้าก็จะหนีตามไปจนได้นั่นแหละ”
“เ้าลูกเวร!เ้าจะไม่ไว้หน้าข้ากับแม่เ้าบ้างหรือไงห๊ะ!”
สิงห์เห็นว่าสองพ่อลูกกำลังจะทะเลาะกันก็รีบพูดแทรกขึ้นมา“ท่านน้าโปรดวางใจเถอะขอรับจริงๆ แล้ววันนี้ที่บ้านข้าก็… เอ่อ~ก็มีเหตุการณ์คล้ายคลึงกันนี้เกิดขึ้นมาเช่นกันขอรับทีแรกท่านแม่จะให้ดินเป็คนนัดหมายพวกท่านเพื่อจะมากล่าวขอขมาและพูดคุยเื่การสู่ขอบุตรของท่านอยู่แล้วล่ะขอรับ”สิงห์รู้สึกระดากอายที่ภายในวันเดียวกันก็มีเื่เช่นนี้เกิดขึ้นมาถึงสองครั้งแถมทุกครั้งยังมีประจักษ์พยานมาพบเห็นเสียทุกครั้ง
“อะไรนะ!!!นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ข้า...ข้า...ข้าไร้ซึ่งคำที่จะพูดกับพวกเ้าแล้ว”นายมั่นอยากจะพูดว่า‘อยากตายนัก’ แต่ไม่กล้าเสี่ยงที่จะพูดออกไปเพราะกลัวว่าเ้าลูกชายจะรีบสนองให้น่ะสิก็บุตรทั้งสองของตนนั้นมันปกติกันเสียที่ไหนล่ะT_T
“จริงหรือพี่สิงห์ที่ท่านบอกว่าท่านแม่จะมาสู่ขอข้าทำไมข้าถึงไม่รู้ล่ะ”ดินนั้นตื่นเต้นดีใจเป็อย่างมากที่ได้รู้เช่นนั้น
“ก็เ้าโง่ไงล่ะเ้าลูกโง่!”นายมั่นไม่พลาดที่ถากถางบุตรชายในทันทีเมื่อมีโอกาสงามๆ เช่นนี้
“ท่านพ่อข้า...”ดินนั้นยังพูดไม่ทันจบก็ถูกบิดายกมือห้ามเสียก่อนส่วนสายตาของท่านจับจ้องมาที่ฟันของเขาเขม็ง
“เดี๋ยวๆเ้าดินข้าเหมือนจะเห็นอะไรบ้างอย่างมันติดอยู่ที่ฟันของเ้านะไหนเ้าลองยิ้มสิเดี๋ยวข้าจะเอามันออกให้เอง”
ยิ้มมมมมมมม…….มมม~~
นายมั่นหยิบเส้นผมหยิกหยอยที่ติดอยู่ที่ซอกฟันของบุตรชายออกมาได้ห้าหกเส้นแล้วพึมพำว่า“ทำไมเส้นผมพวกนี้มันถึงไปติดอยู่ที่ฟันเ้าได้ล่ะมันช่างแปลกนัก แต่ดูๆไปมันก็คุ้นตานัก...อืม~มันคล้ายๆกับขนจักกะแร้เลยว่ามั้ยคงไม่ใช่ว่ามันคือ~ขน!!!”
เมื่อบิดาพิจารณาเส้นผมนั้นได้สักครู่ใบหน้าท่านก็เขียวคล้ำขึ้นทันทีก่อนจะกัดฟันพูดออกมาด้วยเสียงอันแ่เบากว่าเสียงฟ้าผ่าไปเล็กน้อย
“รักจะกินข้าวโพดดด...ด~ก็หัดระวังห_มอยข้าวโพดติดฟันบ้างสิโว้ยไอ้ลูกเวรรรรรรรรรรรร!!!”
ก่อนที่พวกเขาสามคนจะออกจากห้องนอนเก่าของตนนั้นดินก็ได้แนะนำบิดากับว่าที่สามีให้ทั้งสองได้รู้จักกันมันเป็ความรู้สึกที่ดีมากจริงๆที่ได้รู้ว่ากำลังจะได้แต่งงานกับพี่สิงห์คนที่ตนหลงรักั้แ่แรกเห็นถึงแม้ว่ามันอาจจะดูว่าเร็วเกินไปแต่เขาก็เห็นบางคู่คบดูใจกันมาเป็สิบปีแล้วถึงค่อยแต่งงานกันก็ปรากฎให้เห็นอยู่มากมายที่แต่งกันได้ไม่ถึงปีก็เลิกรากันไปฉะนั้นแสดงว่าเวลานั้นไม่ใช่ปัจจัยสำคัญเสมอไป
เมื่อเปิดประตูออกมาก็เจอเ้านัทซึที่ยืนกอดอกแล้วทำปากแบะรออยู่แล้ว
“นัทซึนี่พี่สิงห์ว่าที่สามีของพี่เอง”เขารีบอวดผัวกับน้องชายทันที
“ห๊า!จริงหรือขอรับท่านพี่”
“อย่าเพิ่งถามอะไรมากเ้ารีบทำความเคารพพี่สิงห์เสียก่อนเร็วเข้า”ดินรีบห้ามเ้าน้องชายที่ทำท่าทางใเกินเหตุ
“คาราวะพี่สิงห์ขอรับข้านัทซึ แล้วท่านจะแต่งงานกับพี่ดินจริงๆหรือขอรับ”สิงห์เห็นน้องชายของดินนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูก็จึงก้มตัวลงไปอุ้มขึ้นมาแล้วหอมแก้มไปเสียทีนึง
“จริงสิเดี๋ยวต่อไปข้าก็จะเป็พี่ชายของเ้าอีกคนแล้วนะเ้าจะรังเกียจข้าหรือไม่”หนุ่มตัวโตนั้นกลัวนัทซึจะห่วงพี่ชายแล้วพาลเกลียดตนเลยเสนอตัวเป็พี่ชายอีกคน
นัทซึรีบส่ายหน้า“ข้าไม่รังเกียจพี่สิงห์หรอกขอรับแต่ท่านให้พี่ดินอยู่กับข้าได้มั้ยขอรับข้าไม่อยากให้พี่ดินต้องไปอยู่ที่อื่นเลยฮึก..ฮึกก...ฮืออออ~~~”ดินเห็นน้องชายร้องไห้ก็อยากจะร้องตามตนนั้นคิดแค่ว่าอยากแต่งงานกับพี่สิงห์เพียงเท่านั้นจนลืมไปเลยว่าเมื่อหลังจากแต่งงานไปแล้วนั้นเขาก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านพี่สิงห์ด้วย
“เ้าก็ไปเยี่ยมพี่ชายเ้าได้นี่น๊าหรือไม่ข้าก็จะพาพี่ชายเ้าไปเยี่ยมเ้าบ่อยดีมั้ย?ไม่เอาไม่ร้องนะคนเก่ง”
“เ้าจะรีบร้องไห้ไปทำไมเ้าลูกคนนี้ยังเหลือเวลาอีกต้องนานกว่าพี่ชายเ้าจะแต่งออกไป”นายมั่นก็พยายามปลอบบุตรชายส่วนตนเองนั้นก็รู้สึกใจหายเหมือนกันเมื่อคิดว่าบุตรชายอีกคนจะไม่อยู่กับพวกตนแล้ว
นัทซีเมื่อได้ร้องไห้แล้วก็ไม่ยอมฟังใครทั้งนั้นจนดินต้องเข้ามาจัดการเองเพราะรู้ว่าจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร
“พี่สิงห์ส่งเ้าตัวดีมาให้ข้าอุ้มดีกว่าขอรับ”เ้าน้องชายเมื่อได้ยินพี่ชายพูดเช่นนั้นก็รีบอ้าแขนรอทันทีเมื่อมาอยู่ในอ้อมกอดพี่ชายก็รีบกอดซบไหล่อ้อดอ้อนพี่ทันที
“หยุดร้องได้แล้วน้องพี่ทุกอย่างยังเป็เหมือนเดิมนั้นแหละไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงข้ายังมาส่งเ้าเข้านอนทุกคืนได้เช่นเดิมหรือจะให้มาทำขนมให้เ้ากินทุกวันก็ยังได้ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนก็สามารถกลับไปหาเ้าได้ตลอดนั่นแหละลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ชายนั้นทำอะไรได้บ้างน่ะ”
เ้าน้องชายพอได้ฟังก็ยิ้มหน้าบานขึ้นเพราะรู้ว่าพี่ชายตนนั้นสามารถสร้างประตูเวทย์มิติไปที่ใดก็ได้ตาม้า
“จริงด้วย!ข้าลืมไปเลยแต่ท่านพี่พูดแล้วนะว่าจะทำขนมให้ข้ากินทุกวันน่ะหากท่านผิดคำพูดข้าจะงอนจริงๆด้วยนะท่านอย่าเพิ่งได้ใจไปที่่นี้ข้าไม่ค่อยจะได้งอนท่านเท่าไหร่เพราะข้ากำลังยุ่งหรอกนะหึ”
ดินหอมแก้มน้องชายไปหลายฟอดต่อให้ทะเลาะกันแค่ไหนแต่เ้านัทซึก็เป็เด็กติดพี่อยู่วันยังค่ำ
“พี่สิงห์นี่ก็เย็นมากแล้วข้าว่าท่านรีบกลับไปดูแลท่านแม่ดีกว่านะขอรับถึงแม้ว่าจะมีเสืออยู่เป็เพื่อนท่านก็ตามทีแต่เด็กก็ย่อมเป็เด็กอยู่วันยังค่ำถึงจะตัวโตกว่าข้าก็เถอะนะ”
“ขนาดยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านเ้าก็เริ่มทำหน้าที่ลูกสะใภ้ที่ดีเสียแล้วเหรอหึหึหึ”
ั้แ่ที่เกิดเหตุการณ์ในห้องนอนขึ้นมาสิงห์ก็รู้สึกเหมือนจะยิ่งสนิทกับคนตัวเล็กมากยิ่งขึ้นและนั่นก็ทำให้ตนได้ตระหนักคิดได้ว่าเื่บนเตียงก็สำคัญกับชีวิตคู่มากเช่นกันเหมือนที่เขาว่า‘นั่งคุยหรือจะสู้การนอนคุยกัน’ฉะนั้นเขาคงจะต้องรีบกลับไปศึกษาตำรากามาสุตราให้แตกฉานเสียแล้วล่ะ
1K
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
