หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่76 ตั้งแนวรบที่ศูนย์การค้าดัลลัส

ท่ามกลางความโกลาหลนั้นชายคนหนึ่งของพันธมิตรราชาที่ชื่อ เร็กซ์ ก็ทรุดตัวลงข้างซากกำแพงเลือดของเขากำลังไหลจากบาดแผลที่สีข้างจนชุ่มเกราะการต่อสู้ก่อนหน้านั้นทำให้เขาโดนแทง แต่ว่าคนที่แทงเขาก็โดนเขาฆ่าตายไปแล้วตอนนี้คงกำลังโดนซอมบี้กินอยู่

เขาเงยหน้ามองฝูงซอมบี้ที่กำลังทะลักเข้ามาไม่หยุดดวงตาของเขาเคร่งเครียด แต่ก็เข้าใจสถานการณ์ดีรู้ว่าตัวเองไม่รอดแล้ว

เร็กซ์หยิบระเบิดมือออกมาจากเสื้อเกราะหันไปตะโกนเสียงแหบ

“ถอย!”

เพื่อนที่ยังเหลือรอดอยู่ชะงักไปชั่ววินาทีก่อนจะรีบพากันถอยหนี

“เพื่อท่านลอร์ดแกนนอน!”

เร็กซ์ดึงสลักระเบิดมือและลุกขึ้นอย่างฝืนแรงวิ่งตรงเข้าไปกลางฝูงซอมบี้ที่กำลังกรูเข้ามาเหมือนคลื่นสีดำ

จากนั้น...

ตูม!

แสงวาบพุ่งขึ้นพร้อมแรงอัดมหาศาลคลื่นระเบิดกวาดออกจากจุดศูนย์กลางอย่างรุนแรง เศษดิน หินและสะเก็ดโลหะจากตัวระเบิดพุ่งกระจายไปรอบทิศเหมือนฝนเหล็ก

ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดถูกแรงระเบิดฉีกออกเป็นชิ้นๆ ทันที แขนขาขาดกระเด็น ร่างผุพังถูกยกขึ้นจากพื้นก่อนกระแทกลงอย่างรุนแรงเนื้อเน่าถูกสะเก็ดโลหะเจาะทะลุเป็นรูพรุน

ตัวที่อยู่ถัดออกไปถูกแรงอัดซัดล้มกลิ้งไปกับพื้นเหมือนตุ๊กตาที่ถูกเหวี่ยงบางตัวหัวกระแทกเศษหินจนกะโหลกแตก

ผลกระทบจากแรงระเบิดไปถึงคนที่อยู่ห่างออกไป

หลายคนถูกคลื่นอัดกระแทกจนเซเสียหลักล้มลงกับพื้นพวกนั้นพากันยกมือขึ้นป้องหูจากเสียงระเบิดที่ดังก้องในศีรษะเหมือนฟ้าผ่าใกล้ตัวโชคดีที่ระยะห่างพอทำให้ไม่มีใครเสียชีวิต

ซากรถที่จอดพังอยู่รอบ ๆสั่นสะเทือนอย่างแรง กระจกที่ยังไม่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆฝากระโปรงสั่นกระแทกเสียงดังลั่น

ควันดินปืนกับฝุ่นดินลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

กลางฝูงซอมบี้ที่เคยแน่นขนัดบัดนี้ถูกฉีกออกเป็นช่องว่างกว้างทิ้งไว้เพียงเศษซากเนื้อและร่างที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

เมื่อควันจากระเบิดค่อย ๆ จางลงสนามรบก็เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ผู้รอดชีวิตบางคนยังหูอื้อจากแรงระเบิดบางคนลุกขึ้นอย่างโซเซก่อนรีบถอยออกจากพื้นที่เหมือนฝูงสัตว์ที่เพิ่งรอดจากไฟป่า

ฝูงซอมบี้ธรรมดายังเดินโซซัดโซเซตามมาเรื่อยๆ แม้จะช้าแต่จำนวนของพวกมันก็ยังน่ากลัวเหมือนคลื่นเน่าที่ไม่มีวันหมด

เงาขนาดใหญ่กำลังขยับเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

“โฮกกกก”

ซอมบี้กล้ามเนื้อระดับฝันร้าย!

มันก้าวเท้าออกมาแต่ละก้าวหนักหน่วงราวกับพื้นดินกำลังรับน้ำหนักของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ก้าวเดียวของมันยาวเท่ากับสามก้าวของซอมบี้ธรรมดาร่างมหึมาพุ่งฝ่าฝูงซอมบี้ตัวอื่นเหมือนกระทิงที่กำลังพุ่งผ่านฝูงแกะ

มันไม่สนใจระยะ ไม่สนใจความโกลาหล

เป้าหมายมีเพียงอย่างเดียวมนุษย์ที่ยังมีชีวิต

ผู้รอดชีวิตหลายคนเริ่มวิ่งหนี ลมหายใจของพวกเขาหนักและถี่เหมือนเครื่องยนต์ที่กำลังจะพังหัวใจเต้นกระหน่ำในอก

แต่เสียงฝีเท้าหนัก ๆด้านหลังกำลังไล่ตามมาไม่หยุด

“ถอย ๆ รีบไป!” เคนตะโกนสุดเสียง

ผู้รอดชีวิตที่ยังมีปืนในมือหันกลับไปยิงอย่างสิ้นหวัง

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนพุ่งเข้ากระแทกร่างมหึมาของซอมบี้กล้ามเนื้อระดับฝันร้าย เสียงโลหะกระทบเนื้อดังทึบ ๆกระสุนบางนัดฝังเข้าไปในกล้ามเนื้อที่โป่งพอง บางนัดเฉือนผ่านผิวหนังที่ฉีกขาด

แต่มันแทบไม่หยุดเลย ร่างยักษ์ยังพุ่งเข้ามาเหมือนรถบรรทุกที่ไม่มีเบรก

พันธมิตรราชาคนหนึ่งยิงซ้ำอีกหลายนัดเสียงปืนดังถี่เหมือนหวังจะหยุดมันให้ได้ แต่ในพริบตาเดียวเงาขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าถึงตัว

มือขนาดมหึมาคว้าคอเขาไว้

“อึก...!”

ซอมบี้กระชากร่างเขาขึ้นจากพื้นเหมือนตุ๊กตาผ้าก่อนจะออกแรงฉีกอย่างรุนแรง เสียงเนื้อและกระดูกขาดดังแผ่วเลือดสาดกระจายกลางอากาศ

ร่างของเขาถูกฉีกออกเป็นสองส่วนแล้วเหวี่ยงทิ้งลงพื้นอย่างไร้ค่า

“โฮกกก!!!”

ซอมบี้กล้ามเนื้อคำรามก่อนจะก้าวต่อไป

...

อีกด้านหนึ่งของถนน

บูลด็อกล้มลงกระแทกพื้นคอนกรีตอย่างแรงเลือดไหลออกจากบาดแผลที่ลำตัวจนชุ่มเกราะ ลมหายใจของเขาหนักและขาดเป็นช่วง

ไม่ไกลออกไปไททันยืนถือขวานอยู่เงาร่างใหญ่ของเขาตัดกับแสงสลัวของสนามรบเหมือนเงานักล่าที่กำลังรอจังหวะสุดท้าย

เสียงคำรามของซอมบี้เริ่มใกล้เข้ามา ฝูงซอมบี้กำลังไหลทะลักเข้ามาจากทุกทิศทางเหมือนน้ำเน่าที่กำลังท่วมถนน

ไททันฟันซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาตัวหนึ่งจนหัวกระเด็นก่อนจะหันกลับมามองบูลด็อกที่ยังพยายามขยับตัว

บูลด็อกหัวเราะแหบ ๆ เลือดไหลออกจากมุมปาก

“ยังจะยืนจ้องอีกเหรอ… ฆ่ากูสิ! ไอ้สารเลว!”

“แกแพ้แล้ว ไอ้ลูกหมา!” ไททันเดินเข้ามาช้าๆ

“ถุย! ชนะแล้วคิดว่ารอดเหรอ… ดูรอบตัวสิ”บูลด็อกถุยเลือดลงบนพื้น

ไททันเหลือบมองไปทั่วทั้งถนนที่นี่มีแต่ฝูงซอมบี้ คนของเขากำลังหนีตายกระจัดกระจายเหมือนฝูงสัตว์ที่แตกตื่นบางคนล้มขณะที่บางคนคนก็ถูกลากลงไปในฝูงเนื้อเน่าเหม็นพวกนั้น

ส่วนบูลด็อกเต็มไปด้วยความสิ้นหวังบีบแน่นอยู่ในอกสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“หึ” ไททันไม่พูดอะไรอีก เขายกขวานขึ้น

ฉัวะ!

คมขวานฟันลงใส่กลางหัวบูลด็อกส่งเขาไปตายในครั้งเดียว

ไททันดึงอาวุธก่อนหันหลังถอยออกไปจากถนนที่กำลังถูกซอมบี้ยึดครอง

ทิ้งไว้เพียงศพของบูลด็อกที่เลือดสีแดงไหลอาบพื้นอย่างช้าๆ ไม่นาน ซอมบี้ธรรมดาหลายตัวก็โซซัดโซเซเข้ามาล้อมร่างเขา มือเน่านั้นคว้าแขนไว้ก่อนที่ฟันเหลือง ๆ กัดลงบนเนื้อ

เสียงฉีกศพดังแผ่ว ๆ ในความมืด

ร่างของบูลด็อกถูกฝูงซอมบี้รุมกินจนหายไปจากกลางถนน

...

เงาร่างมหึมาของซอมบี้กล้ามเนื้อระดับดุร้ายไล่ตามมาไม่หยุดตอนนี้คนของพวกเขากระจัดกระจายไป เหลือแค่อยู่กับเคนไม่กี่คน

ซอมบี้กล้ามเนื้อตัวนั้นมันไล่ล่าเคนมันต้องการเนื้อของคนที่แข็งแกร่งและเคนดึงดูดมันเข้าเต็ม ๆ

ซอมบี้กล้ามเนื้อตัวนี้มันมีค่าความแข็งแกร่งอย่างน้อยก็90 กว่าหรือไม่ก็แทบจะวิวัฒนาการเป็นระดับฝันร้ายแล้ว

แถมยังเป็นประเภทที่มีพละกำลังมากและถึกทนสุดๆ กล้ามเนื้อมันเหมือนกับเกราะหนา อาวุธทั่วไปแทบไม่ได้ผลนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้มีพลังขั้นกลางจะสู้ได้ด้วยตัวคนเดียว

“ล้อมมัน! อย่าให้เข้าใกล้!” เคนตะโกนทันที

ปัง! ปัง!

ปืนไม่กี่กระบอกของพันธมิตรราชาระดมยิงกระสุนฝังเข้าไปในอกและไหล่ของมัน เลือดสีคล้ำกระเด็นออกมาแต่ร่างมหึมายังคงพุ่งเข้ามา

ชายคนหนึ่งฟันดาบใส่แขนมัน

ฉับ!

คมดาบเฉือนเนื้อออกเป็นแผลยาวแต่ซอมบี้กล้ามเนื้อระดับดุร้ายก็คว้าคอเขาได้ทันที มือใหญ่บีบจนกระดูกดังกร๊อบ!

ก่อนจะเหวี่ยงร่างลงกับพื้นอย่างแรง

ยังไม่ทันลุกขึ้นเท้ามหึมาก็เหยียบลงมาซ้ำเสียงกระดูกแตกดังชัด เลือดและไส้ทะลักออกจากช่องท้องเหมือนถุงที่ถูกเหยียบแตก

ตายอนาถคาที่

“สัสเอ๊ย!”

ชายอีกคนขว้างระเบิดมือลูกแรกเข้าไป

ตูม!

แรงระเบิดฉีกเนื้อที่ไหล่ของมันออกเป็นแผลใหญ่แต่สัตว์ประหลาดยังไม่ล้ม มันพุ่งเข้าหาทหารอีกคน มือคว้าแขนแล้วกระชาก

ฉีก!

แขนหลุดออกจากร่าง เลือดพุ่งออกมาเป็นสายชายคนนั้นกรีดร้องก่อนจะถูกตบกระเด็นไปกระแทกซากรถ

“หลีกไป!”เคนพุ่งเข้าไปทันทีพร้อมกับระเบิดมืออีกลูก เขาถูกขว้างเข้าใกล้ขาของมัน

ตูม!

แรงระเบิดทำให้มันเสียหลักร่างมหึมาทรุดลงครึ่งเข่า

เคนฉวยจังหวะนั้นพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วเหมือนสายฟ้าดาบ T1 แทงไปยังจุดอ่อนเดียวของซอมบี้กล้ามเนื้ออย่างเต็มแรง

ฉึก!

คมดาบแทงลึกเข้าไปที่ดวงตาของมันจนถึงสมองทำลายสมองมันได้ มันก็ตาย ซอมบี้กล้ามเนื้อระดับดุร้าย สุดท้ายก็ตายไปด้วยดาบนี้

“เชี่ย กว่าจะตาย”

“ถอนตัว! เข้าไปในตรอก! พาคนเจ็บเราต้องออกจากที่ไปรวมกันที่ศูนย์การค้า” เคนหันกลับไปตะโกนสั่งคนที่ยังรอดอยู่

คนของพันธมิตรราชาที่เหลือรีบวิ่งหนีเข้าไปในตรอกแคบระหว่างตึกลมหายใจของทุกคนหนักและเร่งรีบ กลัวว่าถ้าช้าพวกเขาจะกลายเป็นอาหารของซอมบี้

แต่เมื่อพวกเขาหันกลับไปมอง

เงาร่างของฝูงซอมบี้ก็ยังคงโผล่ออกมาจากถนนมุ่งหน้าตามเข้ามาไม่หยุดเหมือนกระแสคลื่นเน่าที่กำลังไหลไล่ล่าพวกเขาเข้าไปในความมืดของตรอก

...

ควันดินปืนยังลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศเย็นของยามเย็น

หลังจากหนีฝูงซอมบี้เข้าไปในตรอกและอ้อมกลับมาตามเส้นทางด้านหลังของอาคารในที่สุดคนของพันธมิตรราชาที่เหลือก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งที่ลานจอดรถด้านข้างของศูนย์การค้า

เสียงหอบหายใจหนักดังสลับกันไป

เสื้อเกราะของหลายคนเปื้อนเลือดบางคนเป็นเลือดของตัวเอง บางคนเป็นเลือดของศัตรูและบางคนก็เป็นเลือดเน่าของซอมบี้ที่กระเด็นใส่ตอนต่อสู้

ไททันเดินออกมาจากเงาของรถบรรทุกคว่ำร่างใหญ่ของเขายังคงตั้งตรง แต่ไหล่กว้างนั้นขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจหนักขวานเหล็กทมิฬในมือเปื้อนเลือดจนแทบมองไม่เห็นสีโลหะเดิม

ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ

เคนเดินเข้ามาหาเขา ดาบ T1 ในมือยังมีคราบเลือดหยดลงพื้นเป็นจังหวะช้า ๆผมสีทองของเขาเปียกเหงื่อและฝุ่น ใบหน้ามีรอยเลือดเป็นทาง แต่ดวงตายังคงเย็นเฉียบเหมือนเดิม

ผู้มีพลังขั้นกลางของหน่วยล่าชุดนี้เหลืออยู่เพียงสองคน

ไททันและเคน

ด้านหลังพวกเขามีชายหญิงอีกหกคน ค่อย ๆเดินรวมตัวกัน พวกนั้นคือผู้มีพลังขั้นต้นของหน่วย

บางคนต้องใช้มือพิงรถเพื่อทรงตัวบางคนทรุดนั่งลงบนพื้นทันทีที่หยุดเดิน

หนึ่งในนั้นถอดหมวกเหล็กออกแล้วหอบหายใจเหมือนคนเพิ่งหนีความตายมาได้แบบเฉียดฉิวอีกคนเอามือกดแผลที่ต้นแขน เลือดยังซึมผ่านผ้าพันแผลชั่วคราวที่พันลวก ๆ

พวกเขาเหนื่อยล้าอย่างหนักแขนขาสั่นจากการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ ทั้งยิง ทั้งวิ่ง ทั้งฟัน ทั้งหนีฝูงซอมบี้

กล้ามเนื้อของทุกคนเหมือนถูกบีบจนตึงจนแทบยกอาวุธไม่ขึ้นแล้ว

จากหน่วยแนวหน้า 25 คน ตอนนี้เหลือเพียง 8คนที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงนี้ ส่วนพวกที่เหลือตอนที่หนีฝูงซอมบี้คาดว่าคงตายจนหมดแล้ว

ลมเย็นพัดผ่านลานจอดรถเศษกระดาษปลิวผ่านรองเท้าที่เปื้อนเลือดของพวกเขา

ไททันมองไปยังอาคาร ศูนย์การค้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า กระจกแตกสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นสีส้มหม่นศพของศัตรูและซอมบี้กระจายอยู่ทั่วบริเวณ

แต่สุดท้ายพื้นที่แห่งนี้ก็ยังตกอยู่ในมือของพวกเขา

ตอนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของพันธมิตรราชาเป็นแนวหน้าสำคัญแทงตรงเข้ามายังพื้นที่ของพันธมิตรผู้แก้แค้น

เขาหันไปมองเคน

“ติดต่อกลับไปที่ฐานหลัก”

เคนพยักหน้าก่อนจะหยิบเครื่องสื่อสารที่ยังพอใช้งานได้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อเกราะเสียงคลื่นสัญญาณซ่าเบา ๆ ดังขึ้น

ไททันมองไปยังอาคารศูนย์การค้าอีกครั้งก่อนจะพูดช้า ๆ

“รายงานว่าพื้นที่ถูกยึดแล้ว”

เขาหยุดเล็กน้อยสายตาแข็งก้ราวมองไปยังเมืองร้างที่ทอดยาวอยู่ไกลออกไป

“เราจะตั้งแนวรบที่นี่” ไททันพูดต่อ“และบอกพวกเขาด้วยให้ส่งกำลังเสริมจากพันธมิตรมาศูนย์การค้าแห่งนี้จะเป็นฐานของเรา”