[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin

หลังจากที่ท้องฟ้ามืดลง พระจันทร์กลมมนก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับส่องแสงสว่างให้กับดินแดนเปื้อนเลือด ดวงดาวที่ประดับอยู่บนฟากฟ้าให้ความรู้สึกราวกับว่ากำลังแยกตัวออกจากความไม่สงบที่เกิดขึ้นบนพื้นดิน เหล่าดาวทิ้งแสงลงมากระทบหินที่เปล่งแสงระยิบระยับมากมายบนฟากฟ้าสีน้ำเงินยามราตรี เวลานี้เป็นเวลาที่ริชาร์ดได้นัดกองกำลังของเขามาเพื่อประชุมกัน

เมื่อมาถึงจุดรวมพล เขาก็พบว่าเหล่าทหารแนวหน้าของเขาได้รับบาดเจ็บ ม้าของพวกเขาหายไปแล้วและในเวลานี้เหลือเพียงทหาร 12 คนเท่านั้นที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ 

โฟลว์แซนด์รีบทำหน้าที่รักษาบาดแผลให้กับเหล่าทหารในทันทีขณะที่ริชาร์ดยืนมองดูบาดแผลของพวกเขา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ตรงไปหาหัวหน้าของเหล่าไนท์และเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนทำเช่นนี้ ?”

เหล่าไนท์บอกว่า “พวกนั้นคือคนของเร้ดคอสแซคซึ่งเกิดสนใจม้าของพวกเราจึงเสนอที่จะให้ราคา 1 เหรียญเพื่อแลกกับมัน แต่พอเราปฏิเสธพวกมันฏ็โจมตีพวกเราทันทีโดยใช้กองทัพของพวกมันที่มีคนมากกว่า 200 คนและเหล่าไนท์อีก 10 คน ความแข็งแกร่งของพวกมันเหนือกว่ากำลังของพวกเรามาก จึงทำให้พวกเราต้องรีบหนีออกมาจนเหลือรอดอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น”

ไนท์ผู้นั้นมีรอยบาดลึกบริเวณหลังจนทำให้เกือบจะเห็นกระดูกของเขา ตอนที่เขาเดินทางมาเจอกับริชาร์ดนั้น บาดแผลที่อยู่บนตัวของเขายังคงพรั่งพรูออกมาด้วยเลือด และนอกจากนั้นแล้วยังมีบาดแผลอีก 10 กว่าจุดที่ปรากฏอยู่บนตัวของเขา มันทำให้ผู้ที่เห็นรับรู้ได้เลยว่าการต่อสู้ก่อนหน้านี้เป็นการต่อสู้ที่รุนแรงอยู่ไม่น้อย 

“เร้ดคอสแซค…” ริชาร์ดทวนชื่อที่ได้ยินอีกครั้งก่อนถามต่อไป “เจ้าจะจำพวกมันได้หรือไม่ หากได้เจอกับพวกนั้นอีกครั้ง ?”

“เรื่องนั้นไม่ต้องพูดถึง ! หัวหน้าของพวกมันเป็นไนท์ที่อยู่ระดับไม่ต่ำกว่า 13 สวมใส่เสื้อเกราะสีแดงพร้อมถือดาบในมือทั้ง 2 ข้าง มันง่ายต่อการจดจำมาก”

ริชาร์ดเดินไปมาก่อนที่จะหยุดลงหลังจากที่โฟลว์แซนด์รักษาบาดแผลของคนในกองทัพเสร็จแล้ว เขาตบบ่าของไนท์ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา “เจ้าทำได้ดีมากที่รอดกลับมาได้ เรายังสามารถไปเอาม้าเหล่านั้นคืนมาได้ แต่หากเจ้าต้องสละชีวิตบนสนามรบนั่น ข้าจะหาคนที่สามารถเชื่อใจได้เช่นเจ้าได้ยังไงกัน ?”

ในเวลานี้ริชาร์ดรับรู้ได้ถึงคุณค่าของเหล่าไนท์ที่เขาได้รับมาจากกาตอนมากขึ้นกว่าในตอนแรกแล้ว

สีหน้าที่แสดงออกถึงความซื่อสัตย์และภักดีส่งออกมาจากไนท์ผู้นั้นก่อนที่เขาจะแสดงความยินดีออกมา “การได้รับใช้ลอร์ดกาตอนและตระกูลอาเครอนเป็นจุดมุ่งหมายในชีวิตของพวกข้าเสมอมา !”

ริชาร์ดแน่ใจว่าไนท์ผู้นี้ไม่เคยเห็นเขาเป็นมาสเตอร์เลย ไนท์ยังคงรับใช้กาตอนและตระกูลอาเครอนอยู่เสมอ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่ที่เขาเดินทางมายังที่แห่งนี้ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรถึงมันเพราะเขารู้ดีว่าไนท์คนอื่น ๆ ต่างก็มีความรู้สึกเหมือนกับไนท์ผู้นี้เช่นเดียวกัน 

ด้วยความเหนียวแน่นของตระกูลและตำนานความยิ่งใหญ่ของผู้นำ ความจงรักภักดีที่พวกเขามีต่อริชาร์ดก็เป็นเพราะคำสั่งจากผู้นำของเขาซึ่งก็คือกาตอน ในอนาคตพวกเขาก็จะยังคงจงรักภักดีต่อบุตรของริชาร์ดเช่นเดียวกัน และไม่ว่าใครจะเป็นผู้นำของพวกเขาทว่าไนท์เหล่านี้ก็มีหน้าที่รับใช้ตระกูลอาเครอนราวกับเป็นครอบครัวของตนเอง หากกล่าวถึงกาตอน เขาถือเป็นผู้ที่มีบทบาทและความสามารถมากที่สุดในบรรดาตระกูลอาเครอนและมีส่วนทำให้ตระกูลถูกจารึกในประวัติศาตร์ อย่างไรก็ตาม เขามั่นใจว่าในอีก 10 ปีหลังจากนี้ความสำเร็จของเขาจะสามารถแซงหน้าบรรพบุรุษของเขาได้ 

ไนท์เหล่านี้ต่างก็ได้รับใช้ตระกูลอาเครอนมาหลายชั่วอายุคนแล้ว และตระกูลอาเครอนก็ได้มอบการฝึกฝนให้กับพวกเขาตั้งแต่วัยเยาว์รวมไปถึงการอบรมสถานะ ความมั่งคั่ง และโอกาสที่จะก้าวหน้าในชีวิตของพวกเขาด้วย หากคนที่เก่งกาจกว่าก็ย่อมจะได้รับการป้องกันให้กับครอบครัว ญาติมิตร และทีมของพวกเขาได้ดีกว่า พวกเขาเปรียบเสมือนเถาองุ่นบนต้นสนในฤดูหนาวที่จะต้องพึ่งพากันและกันซึ่งนี่เป็นเส้นทางของชีวิตของตระกูลชนชั้นสูงภายในนัวแลนด์

เช้าวันรุ่งขึ้นนี้เต็มไปด้วยลมที่หนาวเย็นแต่สดชื่น ริชาร์ดนำกองทัพของเขามุ่งหน้าไปยังค่ายบลัดสโตน แสงแรกของพระอาทิตย์เริ่มส่งความอบอุ่นมาตรงบริเวณทะเลทรายอย่างช้า ๆ ก่อนที่มันจะค่อย ๆ ทำให้หินตรงบริเวณนั้นเดือดและระอุขึ้นมาราวกับกำลังจะลุกไหม้ เม็ดเหงื่อเริ่มผุดออกมาจากหน้าผากของริชาร์ดทว่าในไม่ช้าความร้อนที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้ก็ทำให้เขาค่อย ๆ ชินกับสภาพที่เป็นหลังจากที่เขาเดินหน้าต่อไปเรื่อย ๆ โดยในระหว่างที่เขากำลังเดินทาง ชื่อของคนที่ฆ่าเหล่าทหารกองหน้าและแย่งชิงม้าทั้งหมดของเขาไปก็ผุดขึ้นมาในหัว 

‘เร้ดคอสแซค’

เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังดินแดนเปื้อนเลือดและเป็นเส้นทางที่ถูกสร้างขึ้นโดยนักเดินทางที่ผ่านมาเป็นจำนวนมาก ถนนเส้นนี้จบลงที่ค่ายทางธรรมชาติซึ่งเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความเขียวขจีและแหล่งน้ำ มีถนนสายอื่นที่ก่อตัวขึ้นจากขบวนขนสินค้าทว่าเส้นทางเหล่านั้นเต็มไปด้วยความแห้งแล้ง และค่ายที่เคยมีก็มีลักษณะที่แตกต่างออกไปซึ่งขนาบไปกับถนนที่แคบลงเรื่อย ๆ จนหายไปในที่สุด 

หลังจากที่เดินทางผ่านอากาศที่ร้อนระอุเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมง กลุ่มของริชาร์ดก็เดินข้ามถนนเส้นเล็ก ๆ นั้นออกมา พื้นที่แห่งนี้ไม่มีการปูทางและไม่มีการทำสัญลักษณ์ใด ๆ ส่วนพื้นทางเดินก็ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางที่เคยถูกม้าและยานพาพนะขับผ่านไปก่อนหน้านี้ และจากสัญลักษณ์ที่ปรากฏบนแผนที่ได้บอกว่าพวกเขาว่าจะต้องเดินทางอีกประมาณ 2–3 กิโลเมตรจึงจะไปถึงถนนหลักที่สามารถใช้เดินทางเข้าสู่ค่ายบลัดสโตนได้ 

ถือเป็นความโชคดีที่ริชาร์ดได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องหมายบนแผนที่เอาไว้แล้ว เพราะมันทำให้เขาสามารถเลี้ยวตามเส้นทางที่ระบุได้อย่างแม่นยำ ซึ่งนั่นให้กองกำลังของพวกเขาเดินทางไปยังจุดมุ่งหมายได้โดยที่ไม่หลงทาง

ทว่าเส้นทางที่อยู่ด้านหน้าของเขาดูเหมือนว่าจะถูกปิดกั้นเอาไว้ มีต้นไม้สองสามต้นถูกรวมเข้าด้วยกันเพื่อปิดกั้นทางระหว่างหินใหญ่ทั้ง 2 ก้อน มันปิดกั้นเส้นทางเกือบทั้งหมดจนเหลือที่ว่างอยู่เพียงแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น และตรงด้านหลังของสิ่งกีดขวางมีชายท่าทางดุร้ายสองสามคนเดินไปมาตามจุดต่าง ๆ เพื่อติดธงไว้ตรงจุดที่ถูกกีดขวาง เมื่อถึงช่วงที่ไม่มีลม กลุ่มของริชาร์ดก็มองเห็นภาพสัญลักษณ์เคียวแห่งความตาย

ดินแดนเปื้อนเลือดสามารถที่จะใช้เป็นเส้นทางเดินตัดผ่านเพื่อเบี่ยงเบนไปจากถนนสายหลักได้ ทว่าข้อเสียของมันคือมีโอกาสสูงที่จะเจอกับอันตรายและเจอกับเส้นทางที่ชวนให้หลงได้ง่าย แม้ว่าเส้นทางตรงหน้าของเขาในเวลานี้จะถูกปิดกั้น แต่ทางอ้อมเส้นเล็ก ๆ ก็ทำให้พวกเขาเดินทางไปยังเป้าหมายได้ ทว่าจุดปิดกั้นตรงหน้าในเวลานี้ทำให้เห็นได้ชัดว่ามันคงจะไม่ได้เป็นเรื่องที่ง่ายดายขนาดนั้น การปิดกั้นเหล่านี้ถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าหรือออกจากค่ายบลัดสโตน แม้จะซ่อนตัวหรือแอบ ๆ เข้าไปก็ไร้ประโยชน์

ริชาร์ดขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตรงไปยังเส้นทางที่ถูกปิดกั้นนั้น ในเวลานี้เขามองเห็นกองทัพที่อยู่ไกลออกไป ทันใดนั้นชายผู้หนึ่งที่ซ่อนอยู่ด้านหลังสิ่งกีดขวางก็กระโดดขึ้นมาพร้อมผิวปากเพื่อส่งสัญญาณ และไม่นานนักชายหน้าตาดุร้ายจำนวนกว่า 10 คนก็ลุกขึ้นยืนและรีบวิ่งออกมาจากหลังก้อนหินที่อยู่ด้านข้างพร้อมด้วยอาวุธครบมือ ! 

ชายผู้หนึ่งเดินออกมาด้านหน้าด้วยท่าทางอุกอาจ เขากวัดแกว่งขวานที่อยู่ในมือก่อนที่จะเปล่งเสียงออกมาว่า “นี่ ! เจ้าคนที่อยู่ตรงนั้น ! ออกมาเดี๋ยวนี้ ! ที่นี่เป็นที่ของบลัดไซท์มาร์ค ใครก็ตามที่ต้องการเข้าไปยังค่ายบลัดสโตนจะต้องจ่ายค่าผ่านทาง !”

เมื่ออยู่ในระยะห่างจาก ‘ถนนที่ถูกปิดกั้น’ ประมาณ 100 เมตร ริชาร์ดก็หยุดเดินและพูดขึ้น “พวกข้าไม่ได้ต้องการจะเดินทางเข้าไปยังค่ายบลัดสโตน !”

ชายผู้นั้นแสดงท่าทางตกใจเพราะเส้นทางนี้ผู้ที่เดินทางมาก็น่าจะต้องการเข้าไปยังค่ายบลัดสโตนกันทั้งนั้น แต่หากพวกเขาต้องการที่จะเดินทางไปยังดินแดนเปื้อนเลือด พวกเขาก็ไม่น่าที่จะเดินทางมาที่เส้นทางนี้ ชายผู้นั้นคิดหนักถึงสถานที่ที่ฝ่ายตรงข้ามกำลังจะเดินทางไป เพราะเขายังคงคิดว่าหากกลุ่มคนเหล่านี้ไม่ได้ต้องการเดินทางมายังค่ายบลัดสโตนก็คงไม่มีที่อื่นที่พวกเขาจะสามารถไปได้แล้ว 

ทันทีที่ชายผู้นั้นกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง ชายอีกคนที่มีความสูงมากกว่าคนอื่น ๆ ภายในกลุ่มของพวกเขาก็เดินออกมาตบข้างหูของคู่หูเขาที่กำลังยืนคิดไตร่ตรองอยู่และด่าเขาด้วยความโมโหว่า “เจ้าโง่ !”

หลังจากที่เขาด่าคู่หูของตนเองแล้ว เขาก็หันกลับมาชี้หน้าริชาร์ดพร้อมตะโกนออกมาว่า “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเข้าค่ายบลัดสโตนหรือไม่ แต่ตอนนี้พวกข้าเห็นเจ้าแล้ว เพราะงั้นเจ้าจะต้องจ่ายค่าผ่านทางให้กับพวกข้าไม่ว่าจะยังไงก็ตาม นี่เป็นคำสั่งของหัวหน้ามาร์ค !”