นางเซียนยอดเชฟ : ท่านแม่ทัพ ท่านไม่ยุติธรรม (แปลจบแล้ว)

        เสิ่นม่านเดาไม่ผิด ไม่นานนัก ตรงหว่างขาของชุ่ยฮัวก็เริ่มมีน้ำคร่ำไหลออกมาจนชุ่มกางเกง

        เสิ่นม่านรีบพุ่งเข้าไปหาชุ่ยฮัว นางถีบตาเฒ่าคังปลิวไปไกล จากนั้นรีบพยุงผู้หญิงขึ้น ต้าเป่าและที่เหลือก็ตามมา เห็นตาเฒ่าคังยังอึ้งอยู่ที่เดิม แต่ละคนก็โมโหเดือดดาล

        เสี่ยวตงเตะขาของตาเฒ่าคังและถ่มน้ำลายใส่

        “ถุย! เดรัจฉาน!” มีอย่างที่ไหนคนเป็นปู่คิดทำร้ายกระทั่งหลานของตน!

        ต้าเป่ากับเสี่ยวหลาน คนหนึ่งคว้าไม้กวาดส่วนอีกคนคว้าก้อนอิฐ และพากันทุบตีตาเฒ่าคังอย่างไม่ยั้งมือ

        “เดรัจฉาน! เจ้ามันไม่ใช่คน!”

        ตาเฒ่าคังถูกทุบตีจนตาพร่ามัวและมึนงง เมื่อมองไปที่ชุ่ยฮัวอีกที น้ำคร่ำก็ไหลเป็นกอง ตอนนี้เขาตกใจกับภาพที่เห็นจนหัวใจเต้นรัว

        แต่เมื่อเผชิญกับการด่าทอจากเด็กน้อยทั้งสาม เขาก็ด่ากลับ “พวกเด็กเหลือขอ หุบปากเดี๋ยวนี้!” หลังด่าจบ เขาก็พบกับสายตาพิฆาตจากเสิ่นม่าน

        นางชี้ไปที่ประตูและสั่งอย่างเย็นชา “ขืนยังไม่ออกไปอีก ข้าจะสังหารเจ้าเสีย!”

        ตาเฒ่าคังมองเห็นชุ่ยฮัวที่กุมท้องและร้องโอดครวญ สลับกับมองดูเสิ่นม่านที่ใบหน้าเยือกเย็น จากนั้นเขาก็รีบตะเกียกตะกายคลานหนีไปอย่างรวดเร็ว

        ขืนยังไม่ไป คงได้มีคนตายที่นี่แน่ เขารับผิดชอบไม่ไหว

        เสิ่นม่านพยุงชุ่ยฮัว ปล่อยให้อีกฝ่ายทิ้งน้ำหนักที่ไหล่ของตนเอง จากนั้นถามนางเสียงค่อย

        “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ปวดมากหรือไม่?”

        หญิงสาวกุมท้องไว้ เจ็บปวดจนใบหน้าซีดเผือด จากนั้นขยับริมฝีปากที่สั่นเทาเข้าใกล้หูของเสิ่นม่าน “ช่วย... ช่วยลูกของข้าด้วย!”

        “ข้าช่วยแน่! เจ้าอดทนไว้ ข้าจะให้คนไปเชิญท่านหมอ!”

        ขณะที่พูด เสิ่นม่านก็พาชุ่ยฮัวเข้าไปยังห้องของตนและหันไปเอ่ยกับเสี่ยวตง

        “เจ้าไปหาผู้ใหญ่บ้านและถามหาหมอตำแย รีบเชิญมาที่บ้านโดยด่วน!”

        เสี่ยวตงพยักหน้าและรีบวิ่งออกไปทันที

        ไม่ง่ายดายกว่าเสิ่นม่านจะพยุงชุ่ยฮัวไปที่เตียงได้ หลังจากให้นางเอนตัวลง เสิ่นม่านก็มีเหงื่อซึมหน้าผาก

        ต้าเป่าตามเข้ามาด้วยความเป็นห่วง มองดูชุ่ยฮัวที่เจ็บปวดจนตัวสั่นและเสิ่นม่านที่เต็มไปด้วยเหงื่อ จากนั้นกระซิบ

        “ท่านแม่ ข้ากลัว...”

        มือของเสิ่นม่านกำลังสั่น! แม่ก็กลัว! นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันถึงชีวิตมนุษย์!

        นอกจากนี้นางมีชีวิตอยู่มายี่สิบแปดปี ยังไม่เคยเห็นการคลอดลูกมาก่อน! ตกลงต้องทำอย่างไรบ้าง?! เสิ่นม่านขยี้ผมอย่างจิตตก นางสูดลมหายใจลึกหลายหนจนฝืนข่มให้ตนเองสงบลงได้

        คลอดลูก... จำเป็นต้องใช้อะไรบ้าง? กรรไกรผ่าตัด มีดผ่าตัด หรือคีม?

        นางย้อนนึกถึงภาพเหตุการณ์ตามละครโทรทัศน์ที่เคยดู จากนั้นก้มหน้าสั่งต้าเป่า “ต้าเป่า เจ้าไปที่ครัวด้านหลังแล้วบอกป้าเจียงช่วยต้มน้ำให้เดือด แล้วใช้น้ำเดือดต้มกรรไกรให้สะอาด บอกนางว่าชุ่ยฮัวกำลังจะคลอด”

        ต้าเป่าพยักหน้าอย่างสุขุม เสิ่นม่านหันกลับมาเห็นเสี่ยวหลานที่แอบมองอยู่ไกลๆ อย่างหวาดกลัวจึงสั่งต่อ

        “เสี่ยวหลาน เจ้าเฝ้าประตูไว้ นอกจากหมอตำแยแล้วอย่าให้ใครเข้ามาได้ หากมีคนดื้อจะบุกเข้ามา เจ้าก็ตะโกนเรียกข้าจากนอกประตู!”

        เสี่ยวหลานตอบอย่างกระตือรือร้น “ข้าทราบแล้ว ท่านอา!”

        หลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อย ด้านในห้องไม่มีผู้อื่น เสิ่นม่านแอบเรียกระบบเพื่อทำการตรวจร่างกายของชุ่ยฮัว ผลการตรวจไม่ค่อยดีนัก เด็กในครรภ์ยังไม่กลับหัว สถานการณ์ของผู้เป็นแม่ค่อนข้างอันตราย

        คงเพราะถูกตาเฒ่าคังถีบเมื่อครู่

        เสิ่นม่านกัดฟันกรอด พร้อมทั้งฆ่าตาเฒ่าคังในจินตนาการไปหลายสิบรอบ

        ขณะที่กำลังโมโห จู่ๆ ชุ่ยฮัวก็ยื่นมือมาและคว้ามือที่เย็นเฉียบของนางไว้ จากนั้นข่มน้ำตาอ้อนวอน

        “ม่าน… ม่านเหนียง หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า โปรดช่วยลูกของข้าด้วย!”

        บางทีคงเพราะอารมณ์ของนางได้แผ่มาให้ตนเอง เสิ่นม่านกำมือของนางไว้และเอ่ยปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน

        “ไม่ต้องห่วง มีข้าอยู่ทั้งคน เจ้ากับลูกต้องไม่เป็นไร”

        หลังจากพูดจบ นางยกมือขึ้นสัมผัสหน้าผากของชุ่ยฮัว อีกฝ่ายรับรู้เพียงว่ามีพลังงานอบอุ่นไหลผ่านเข้าร่างกาย ความเจ็บปวดที่มีก่อนหน้านี้ ขณะนี้รู้สึกทุเลาไปกว่าครึ่ง ร่างกายก็สบายเหมือนกำลังแช่อยู่ในน้ำอุ่นก็ไม่ปาน

        ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ นางผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

        เสิ่นม่านยังคงสัมผัสหน้าผากของนางโดยใช้ฟังก์ชันการรักษา จากนั้นช่วยนางหันเด็กในครรภ์ให้อยู่ถูกตำแหน่ง ไม่ว่าชุ่ยฮัวจะเป็นคนในครอบครัวใด แต่เด็กน้อยคือผู้บริสุทธิ์ เสิ่นม่านช่วยนางไว้ในฐานะมารดาคนหนึ่งที่เห็นอกเห็นใจคนเป็นมารดาด้วยกัน

        หลังจากนั้นประมาณสิบนาที เสิ่นม่านก็ได้ยินเสียง ‘ติ๊งต่อง’ ของระบบดังขึ้น

        “ตําแหน่งของทารกในครรภ์ถูกต้อง หญิงตั้งครรภ์และทารกในครรภ์พ้นขีดอันตราย สามารถทำการคลอดได้อย่างราบรื่น”

        เมื่อได้รับคำตอบดังกล่าว เสิ่นม่านก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางไม่กล้าช่วยชุ่ยฮัวมากกว่านี้ เพราะกลัวผู้คนจะสงสัยเอาได้

        ส่วนเรื่องการคลอดลูกก็ปล่อยให้นางคลอดเองตามธรรมชาติดีกว่า

        อย่างไรก็ตาม เสิ่นม่านช่วยลดความเจ็บปวดในร่างกายของนางลงครึ่งหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าชุ่ยฮัวมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะเบ่งลูก

        ทันทีที่ชุ่ยฮัวตื่นขึ้นอีกครั้ง ผู้ใหญ่บ้านก็พาหมอตำแยวิ่งมาอย่างเร่งรีบ เสิ่นม่านไม่ได้พูดอะไรมาก นางรีบดึงหมอตำแยเข้าห้องไป

        พอหมอตำแยเปิดผ้าห่มออกดู ถึงกับต้องเปล่งเสียงประหลาดใจ “โอ้ ศีรษะเด็กโผล่ออกมาแล้ว! เบ่งแรงอีกหน่อย อีกเดี๋ยวก็คลอดออกมาได้แล้ว”

        เมื่อได้รับคำตอบนี้ เสิ่นม่านก็โล่งใจมากขึ้น จากนั้นก็ออกจากห้องไปเงียบๆ

        หลี่เถี่ยโถวยืนอยู่หน้าประตูอย่างร้อนใจ “เกิดอะไรขึ้น? ข้าได้ฟังมาระหว่างทางว่าตาเฒ่าคังคิดจะขายลูกชายคนรองกับสะใภ้หรือ?”

        เสิ่นม่านพยักหน้า “อืม ครอบครัวเขาคงอยากได้เงินจนเป็นบ้า ชุ่ยฮัวไม่ยอม ตาเฒ่าคังจึงถีบนาง จนทำให้นางต้องคลอดก่อนกำหนด”

        “เจ้าสุนัขเดรัจฉาน!” หลี่เถี่ยโถวถ่มน้ำลายสบถ

        “ตอนนั้นครอบครัวเขาลี้ภัยมา ข้าเห็นว่าเจ้ารองบ้านเขาเป็นคนใช้ได้ จึงตอบตกลงให้พวกเขาอาศัยในหมู่บ้าน นี่เพิ่งจะกี่ปีเอง? ครอบครัวกลับกลายเป็นสภาพนี้! ช่างสมกับไม้กวนอุจจาระจริงๆ!”

        เมื่อพูดถึงลูกชายคนรอง เสิ่นม่านนึกถึงเรื่องสำคัญหนึ่งเรื่อง

        “แล้วคังต้าลี่ล่ะ? เมียของเขากำลังจะคลอดอยู่แล้ว เขาอยู่ที่ใด?”

        ผู้ใหญ่บ้านตบหน้าผาก “ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน! เจ้าหนุ่มนั่นเข้าเมืองไปทำงานแต่เช้าแล้ว! ข้าต้องรีบไปเรียกเขากลับมา เด็กใกล้จะคลอดแล้ว เขาที่เป็นพ่อไม่อยู่ข้างกาย กลัวว่าถึงเวลาชุ่ยฮัวคงโศกเศร้าแน่!”

        หลังจากนั้นหลี่เถี่ยโถวก็จากไปอย่างเร่งรีบ

        เสิ่นม่านมองไปที่ร่างของเขาและยกยิ้มที่มุมปาก ผู้ใหญ่บ้านคนนี้เป็นคนหัวใจอบอุ่น

        การคลอดผ่านไปได้ราวครึ่งชั่วยาม เสิ่นม่านก็ถูกหมอตำแยเรียกให้เข้าไปช่วยเหลือ

        หลังจากวิ่งเข้าออกหลายครั้งจนนางเริ่มเวียนศีรษะ จากนั้นได้ยินเสียงร้องโหยหวนของชุ่ยฮัวดังขึ้น ฉับพลันนั้นโลกทั้งใบก็เงียบสงัด

        หมอตำแยตะโกนลั่นด้วยความดีใจ “เด็กคลอดแล้ว! เป็นเด็กผู้หญิงงดงามยิ่งนัก!”

        เป็นดั่งที่คาด ทารกเป็นเด็กผู้หญิงอย่างที่ชุ่ยฮัวกล่าว

        เสิ่นม่านรีบตักน้ำและเข้าไปในบ้าน ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกชุ่ยฮัว นางกลับดีใจเสียยิ่งกว่าคลอดเอง!

        ภายในห้อง ชุ่ยฮัวนอนอยู่บนเตียงในสภาพอ่อนแรง เหงื่อไหลเปียกซึมหมอน แต่ยังคงยิ้มออก

        “อุ้มลูกให้ข้าดูที”

        ฉันพลันท่าทางของหมอตำแยกลับเปลี่ยนจากดีใจเป็นสีหน้าแปลกประหลาด

        “เด็กคนนี้… ดูเหมือนจะไม่หายใจ?”

        -----