Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

แสงแดดคลี่บางลงเรื่อย ๆ ขณะซินอี๋กับเสี่ยวซินยังเดินต่อไปตามทางลาดเล็ก ๆ ที่ลัดเลาะไปหลังโรงตากชา

ไม่มีใครพูดอะไรเพิ่มในช่วงแรก มีเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงใบชาสีเขียวอ่อนไหวตามลม

“ข้าเคยคิดว่า คนเรารู้จักกันได้จากคำพูด...แต่บางที ความเงียบแบบนี้กลับทำให้รู้จักกันได้ลึกกว่านั้น” เสี่ยวซินพูดขึ้นเบา ๆ

ซินอี๋หันมามองหน้าเธอครู่หนึ่ง “ข้าก็รู้สึกแบบนั้น เหมือนเวลามองใบชาที่สงบ แต่จริง ๆ แล้วเต็มไปด้วยกลิ่น ซับซ้อนมากกว่าเห็น”

เธอยิ้มนิด ๆ “เจ้าก็เปรียบซะจนข้าอยากเอาไปใช้โปรโมทร้านเลย”

“ถ้าใช้ชื่อข้าใส่ลงไป...ช่วยโปรโมทด้วยนะ”

เสี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินไปหยุดที่มุมหนึ่งของแปลงเล็ก

“มุมนี้ชอบที่สุด” เธอบอก “มันดูเรียบ แต่มีบางอย่าง...ที่ข้าอธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงชอบ”

ซินอี๋เดินมายืนข้าง ๆ “ข้าก็ชอบที่นี่นะ…อาจเพราะมีเจ้ามายืนอยู่ด้วยก็ได้”

คำพูดเรียบ ๆ แต่ซื่อตรง ทำให้เสี่ยวซินหันหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เขาเห็นว่ารอยยิ้มเธอมุมปากยกขึ้นจนเกือบสุด

“เจ้าเคยมีใครหรือยัง?” เธอถามเสียงเบา ไม่มองหน้าเขา

ซินอี๋นิ่งไปนิดหนึ่ง “มี...คนที่เคยเดินผ่านใจ แต่ไม่ได้หยุด”

เสี่ยวซินเงียบ ก่อนจะตอบ “ข้าก็เคย...แต่ก็เหมือนกัน”

ไม่มีคำถามต่อ ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม แต่ในความเงียบนั้น บางอย่างกลับชัดเจนกว่าคำพูดใด

เสียงลมยังคงพัดเบา ๆ และหัวใจของทั้งสอง...ก็ค่อย ๆ เดินจังหวะเดียวกัน โดยไม่ต้องจับมือ