ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

    บทที่ 175 สูญเสีย

    หน้าห้องผ่าตัด

     

    “ตาคะหนูรอตรงนี้นะ”อิงค์บอกกับตาระหว่างที่เขากำลังจะถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด

     

    “อะ อืม เดี๋ยวตากลับมานะ”คุณตาตอบกลับเธออย่างยากลำบาก

     

    หลังจากนั้นคุณตาก็โดนเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด ส่วนพวกออสก็ได้แต่นั่งรอข้างนอกโดยหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี

     

    ออสปล่อยมืออิงค์เนื่องจากเข้าใจว่าเธอไม่ได้ชอบให้ผู้ชายมาแตะเนื้อต้องตัวแต่ว่าอิงค์กลับดึงมือเขากลับไปจับไว้แน่น ตอนนี้เธอกำลังกลัวว่าตาจะเป็นอะไรทำให้เธอต้องการใครสักคนอยู่ใกล้ๆ

     

    ครั้งนี้ออสตัดสินใจพลาดมากๆตอนแรกที่อิงค์ลากเขามาที่โรงพยาบาลเขาน่าจะใช้เส้นสายจัดการให้ตั้งแต่แรก แต่เขาก็เห็นว่าตาของอิงค์อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้วไม่น่าจะมีอะไร ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกับพยาบาลที่ไม่ใส่ใจคนไข้เลยแม้แต่น้อย แถมพอโวยก็ยังจงใจแกล้งดึงหมอไปรักษาคนอื่นก่อนต่อหน้าต่อตาพวกเขาเลย

     

    ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าหมออีกคนที่มาจะช่วยตาของอิงค์ได้

     

    "ฉันไม่น่าดื้อเลยถ้าในรถฉันปล่อยให้นายจ่ายตาอาจจะไม่แย่ขนาดนี้ก็ได้"อิงค์ก้มหน้าร้องไห้ออกมา

     

    "ไม่อิงค์ ไม่ใช่ความผิดเธอยัยพยาบาลนั่นต่างหาก ไอ้หมอนั่นก็ด้วยมันฟังที่พยาบาลกระซิบอะไรสักอย่างเลยไม่ยอมมาดูตาเธอ ความผิดพวกมัน"ออสพยายามพูดไม่ให้อิงค์โทษตัวเอง

     

    "ไปพักที่ห้องรับรองก่อนไหมคะเดี๋ยวฉันให้คนจัดการให้"ผู้อำนวยการวัยกลางคนเดินมาบอก

     

    "ผมว่าคุณเอาเวลาไปจัดการคนของคุณดีกว่า นังพยาบาลกับหมอประจำห้องฉุกเฉินนั่นมันจงใจแกล้งกันชัดๆถ้าผมไม่โทรหาสส.คนนั้นตาของเพื่อนผมคนตายคาห้องฉุกเฉินไปแล้ว พอเห็นว่าใช้สิทธิของรัฐก็จงใจแกล้งกันชัดๆ"

     

    แทนที่จะยอมรับหรือขอโทษผู้อำนวยการกลับขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

     

    "ฉันมั่นใจว่าทางเราทำดีที่สุดแล้วค่ะ"

     

    "หมายความว่าไง"อิงค์ที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจทันที

     

    "ฉันมั่นใจว่าทางห้องฉุกเฉินไม่ได้แกล้ง ถ้าคุณต้องการให้ทางเราปฏิบัติแบบพิเศษโดยที่ไม่ทำตามขั้นตอนก็น่าจะแสดงตัวว่ารู้จักท่านสส.ตั้งแต่แรกสิคะ"

     

    อิงค์ทำท่าจะโวยแต่ออสดึงเอาไว้ก่อน มีเรื่องกับผู้อำนวยการทั้งๆที่ตาของอิงค์ยังอยู่ในมือหมอของเธอไม่น่าจะใช่เรื่องดี เรื่องจรรยาบรรณของหมอหรืออะไรเขาหมดความเชื่อไปตั้งแต่เจอยัยพยาบาลกับหมอที่ห้องฉุกเฉินแล้ว

     

    "อีฟ ประสานงานให้ทีตาของอิ้งปลอดภัยเมือไหร่เราจะย้ายไปเมื่อหลวงทันที"ออสสั่ง พลางมองไม่ยังผู้อำนวยการด้วยสายตาไม่พอใจ

     

    ดูจากคำตอบก็รู้แล้วว่ามันไม่คิดจะจัดการกับสองคนนั้น ถ้าลองปล่อยให้คนในโรงพยาบาลทำตัวแบบนั้นได้ก็คงจะไม่ใช่ผู้บริหารที่ดีนักหรอก

     

    "เข้าใจแล้วค่ะ"

     

    "ถ้าต้องการห้องรับรองก็บอกแล้วกัน"เมื่อเห็นท่าทางของออสเธอก็พูดห้วนๆแล้วเดินจากไป

     

    คนระดับผู้อำนวยการถึงแม้ว่าจะไม่ใช่โรงพยาบาลในเมืองหลวงก็พอมีเส้นสายอยู่บ้างเธอเลยไม่ค่อยกลัวสส.คนเดียวสักเท่าไหร่

     

    ...

     

    ผ่านไปพักใหญ่่ตอนนี้ออสกับอิงค์ได้แค่นั่งเงียบๆ

     

    ทำให้แค่รออย่างเป็นกังวล

     

    จากตอนนั้นผ่านไปแล้วเกือบชั่วโมง

     

    อยู่ๆห้องผ่าตัดเปิดออก

     

    อิงค์ปล่อยมือออสแล้วลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วสีหน้าเป็นกังวลอย่างถึงที่สุด

     

    หมอเดินออกมาช้าๆก่อนมองคนที่รออยู่หน้าห้องทีละคน

     

    "ใครเป็นญาติคนไข้ครับ"หมอถาม

     

    "ฉัน ฉันเอง ฉันเป็นหลาน ตาเป็นยังไงบ้าง"อิงค์ถามอย่างร้อนรนน้ำเสียงสั่นเครือมือกำแน่น สีหน้าใครมองก็รู้ว่ากำลังกังวลถึงขีดสุด

     

    หมอมองอิงค์ด้วยความลังเลว่าจะบอกยังไงแล้วเขาก็ส่ายหน้าช้าๆแทนคำพูด

     

    ออสใจหายวาบการที่หมอออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วส่ายหน้าก็หมายความได้อย่างเดียว

     

    "ไม่ ไม่จริง ไม่ๆ ฉันไม่เชื่อกลับเข้าไป ไปช่วยตาเดี๋ยวนี้"อิงค์กรีดร้อง

     

    "ได้ไงวะ"ออสกระชากคอเสื้อหมออย่างแรงแล้วคะตอกเสียงดังลั่น

     

    "เอ่อ คือ.."หมอมีสีหน้าลังเล

     

    "กูถามว่าตาเพื่อนกูตายได้ยังไง"ไม่มีคำว่าสุภาพอีกแล้วตอนนี้เมื่อความโกรธพุ่งถึงขีดสุด

     

    ออสไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น

     

    เขาแค่เดินทางมาเพื่อจะขอโทษอิงค์ ซึ่งก็เหมือนปาฏิหาริย์ที่อิงค์ไม่ได้โกรธอะไรเขามากมายทั้งๆที่เขาทำเรื่องแบบนั้นลงไป ทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้วยดีแล้วแต่ว่า...

     

    แทนที่ทุกอย่างจะจบลงอย่างสวยงาม พอมาถึงเขากลับโดนอิงค์ลากมาที่โรงพยาบาลเพราะญาติของเปิดเกิดป่วยกระทันหัน ซึ่งทุกอย่างก็ควรจะเรียบร้อยดีเพราะตอนที่เจอตาของอิงค์เขาก็ยังพูดคุยได้ปกติดี

     

    "ละเลือดที่ออกมันเยอะมากผมพยายามเต็มที่แล้วจริงๆถ้ามาเร็วกว่านี้..."

     

    "ก็ถ้ามาเร็วกว่านี้หรอ พวกมึงปล่อยให้เขารออยู่ในห้องฉุกเฉินตั้ง40กว่านาทีโดยไม่ทำอะไรเลยแล้วยังบอกว่าให้มาเร็วกว่านี้อีกหรอวะ"ออสที่ได้ยินก็แทบคลั่ง

     

    ออสที่กระชากคอเสื้อของหมอผลักเขาไปจนชนกำแพง

     

    ใบหน้าของออสตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ

     

    อิงค์ร้องไห้โฮออกมาก่อนจะล้มทั้งยืนเสียงของหมอในตอนนี้ทุกคำเหมือนมีอะไรมากรีดที่หัวใจ น้ำตาของหญิงสาวไหลไม่หยุด ตาของเธอเป็นครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่

     

    ออสหันมามองอิงค์ก็พบว่าเธอร้องไห้อย่างหนักจนทรุดไป อีฟเห็นจึงเข้ามาพยุงเธอเอาไว้

     

    "คุณออส เธอเป็นลมไปค่ะ"อีฟร้องบอก

     

    "อิงค์"ออสสะบัดหมอคนนี้ทิ้งแล้วรีบเดินไปดูอิงค์แทน

     

    หมอถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะจริงๆเขาก็แค่โดนตามมาเนื่องจากมีคนป่วย เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรในห้องฉุกเฉินด้วยเลยแม้แต่น้อย

     

    "เดี๋ยวผมช่วยดูให้"

     

    "ไม่ต้องเสือก"ออสหันไปตวาดใส่หมอที่หวังดีจะมาช่วย แต่อิงค์ก็แค่เป็นลมไป หรือต่อให้ไม่ใช่เขาก็ไม่ไว้ใจหมอคนนี้หรือหมอคนไหนในโรงพยาบาลนี้อีกแล้ว

     

    ออสกัดฟันแน่น หรือเรื่องนี้เขาก็ตัดสินใจพลาด เขาควรจะย้ายตาของอิงค์ไปโรงพยาบาลเอกชนดีๆไม่ใช่ให้คนโทรมากดดันโรงพยาบาลเพื่อให้รักษาเขา

     

    ไม่สิ..ต่อให้ย้ายไปก็คงไม่ทันเพราะมันจะเสียเวลามากกว่าเก่าอีกมาก

     

    "พาคุณอิงค์ออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวเรื่องร่างคุณตาฉันให้คนของเราจัดการต่อให้เอง"อีฟบอก 

     

    ยิ่งอยู่ที่นี่นานก็มีแต่จะทำให้เธอรู้สึกแย่เปล่าๆ

     

    “อืม ฝากด้วยนะ”ออสพยักหน้าแล้วช่วยอีฟพยุงอิงค์ออกไป

     

    พอถึงหน้าโรงพยาบาลก็มีคนขับรถมารอรับอยู่แล้ว

     

    ออสพยุงอิงค์ขึ้นไปบนรถก่อนจะขึ้นไปนั่งข้างๆเธอส่วนอีฟก็ไปนั่งข้างคนขับ รถค่อยๆแล่นออกไปจากโรงพยาบาล

     

    ระหว่างนั้นออสค่อยๆหันกับไปมองด้วยสายตาเย็นชา

     

    โรงพยาบาลมันควรเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหวังสำหรับคนเจ็บป่วย ทุกคนที่เข้ามาย่อมหวังว่าจะได้รับการรักษาและกลับไปใช้ชีวิตปกติ แต่ที่นี่กลับทำให้คนป่วยสิ้นหวังกว่าเดิมจนถึงขั้นสูญเสีย

     

    “พวกมึงได้ชดใช้อย่างสาสมแน่ๆ”